บทที่ 2

เพราะสายตาสั้น ฉันเลยวิ่งสู้ใครไม่ทัน ได้แต่รอให้ทุกคนเลือกกันเสร็จ

สุดท้าย…ก็เหลือแค่ชั้น 30 ให้ฉัน

อาศัยจังหวะที่ฉันมองไม่เห็น แชตก็เริ่มเสียงแตกทันที

“ผู้เล่นหน้าใหม่คนนี้ตายแน่ รู้กันทั้งเกมว่ายิ่งชั้นสูงเท่าไหร่บอสก็ยิ่งโหดเท่านั้น”


“โดยเฉพาะชั้น 30 เต็มไปด้วยบอสใหญ่ ได้ฉายาว่า ‘บ้านมรณะ’ “


ฉันขึ้นมาถึงชั้น 30 กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วก็พบว่า มันไม่ได้ต่างจากโลกจริงเท่าไร
แค่กลิ่นคาวเลือดแรงขึ้นหน่อย ผนังออกแดง ๆ อุณหภูมิต่ำลงนิดเดียว แสงไฟสลัวขึ้นเล็กน้อยเท่านั้นเอง…

ที่สำคัญ นี่มันห้องกว้างทั้งชั้นเลย แล้วยังมี “ครอบครัว” ที่ฉันใฝ่ฝันมาตลอดอีกต่างหาก

อันที่จริงแล้ว ในโลกแห่งความเป็นจริงนั้นฉันไม่ใช่แค่คนสายตาสั้นขั้นวิกฤต แต่ยังเป็นเด็กกำพร้าและยากจนชนิดที่เรียกได้ว่าไม่มีอะไรเลย

ฉันเดินไปถึงหน้าประตู ยกมือขึ้นเคาะแรง ๆ โดยไม่ลังเล พร้อมตะโกนลั่น

“เปิดประตูให้หน่อย หนูกลับมาถึงบ้านแล้ว ถ้าไม่เปิด ฉันจะหิวตายอยู่แล้วนะ”

แชตถึงกับช็อก

“นี่มันหาเรื่องตายชัด ๆ ผู้เล่นทุกคนเขาเคาะประตูดี ๆ หรือไม่ก็ยืนรอให้อสูรอารมณ์ดีแล้วค่อยเปิดกันหมด”

“ดูแล้วปวดหัว ไม่มีสมองเอาซะเลย ย้ายไปดูพี่หงดีกว่า”

“ดูกันต่อ ดูต่อเถอะ อยากเห็นว่านางจะตายยังไง”

จริง ๆ แล้วพวกเขาแค่ไม่เข้าใจวิธีคิดของฉัน

ในเมื่อเป็นด่านแนวสวมบทบาท ต้องมาเป็น “ครอบครัว” เดียวกับอสูร ก็ต้องปฏิบัติตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุดไม่ใช่เหรอ

ใครมันจะกลับบ้านตัวเองแล้วพูดสุภาพว่า “สวัสดี มีใครอยู่ไหม รบกวนช่วยเปิดประตูให้หน่อย” กันล่ะ

เสียงเคาะยังไม่ทันจางหาย ประตูก็เปิดออกพร้อมเสียง “เอี๊ยด” ความเย็นยะเยือกพุ่งเข้าห่อหุ้มทั้งร่าง

ฉันถึงกับถอนหายใจอย่างสบายใจ เพราะที่นี่มันเหมือนสวรรค์หน้าร้อนชัด ๆ ไม่ต้องเปิดแอร์เลย

ฉันก้มมองลงไป เห็นเงาร่างสีแดงตัวเล็ก ๆ

ถึงภาพจะเบลอ แต่ผมแกละสองข้างที่ส่ายไปมากับกระโปรงสีแดงก็บอกได้ว่าเป็นเด็กผู้หญิง

เด็กคนนั้นยิ้มอย่างน่าขนลุก ก่อนจะพุ่งเข้ามาพลางเอามือเย็นเฉียบคว้าคอฉันทันที

ฉันกลับโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขน ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ว่ากระโปรงของเธอเปียกชื้น เลยบ่นทันควัน

“เจ้าหนู ใส่เสื้อผ้าเปียกได้ยังไง เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ถอดออกมา เดี๋ยวพาไปเปลี่ยนชุดใหม่นะ”

ฉันสูดจมูกเต็มที่ พลันได้กลิ่นคาวเลือดลอยออกมา ก็ยิ่งถามออกมาอย่างร้อนใจ

“หนูบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า กล่องยาอยู่ไหน เดี๋ยวฉันช่วยทำแผลให้”

แชตแทบจะสบถจนล้นจอ

"พี่สาว แหกตาดูหน่อยเถอะ นั่นมันหนึ่งในบอสใหญ่ของบ้านมรณะ ชื่อผีโลลิตากระโปรงโลหิตเลยนะ ! "

"กระโปรงนั่นไม่ได้เปียกน้ำ มันคือเลือดของผู้เล่นที่โดนชำแหละต่างหาก ! "

"กลิ่นเลือดก็ไม่ใช่เพราะเธอเจ็บ แต่เพราะมันเปื้อนอยู่เต็มตัว ! "

"ไม่เป็นไร รอเจ้าของบ้านตัวจริงกลับมา เธอตายแน่"

น่าเสียดายที่ฉันไม่เห็นแชตพวกนั้น

ฉันอุ้มเด็กน้อยเข้าไปในบ้าน ถอดกระโปรงแดงออก แล้วค้นจากห้องเจ้าหญิงสุดหรูของเธอ หยิบชุดเดรสสีขาวตัวใหม่มาให้ใส่

มือเล็ก ๆ ที่รัดคอฉันก็คลายลงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

พอสัมผัสได้ถึงความลังเลของเธอ ฉันหยิบผ้าขนหนูอุ่น ๆ เข้ามาใกล้ พลางค่อย ๆ เช็ดคราบเลือดบนใบหน้าให้จนสะอาด

ถึงได้เห็นชัด ๆ ว่า…นี่คือโลลิต้าน้อยหน้าตาน่ารักสุด ๆ

ฉันยิ้มตาหยี ก่อนจะชี้ไปที่แก้มตัวเอง “ในเมื่อเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว การช่วยเหลือกันก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว แต่หนูควรจุ๊บแก้มสักทีแทนคำขอบคุณดีไหม”

โลลิต้าน้อยจับชายกระโปรงขาวอย่างเขินอาย ค่อย ๆ โน้มเข้ามา “จุ๊บ” แล้วก็ผละออกไปอย่างรวดเร็ว