เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 2
บทล่าสุด
สายตาพล่าล่าเกมผี บทที่ 17
ฟางหย่วนพังทลายลงกะทันหัน ตะโกนลั่นอย่างเสียสติว่า“หัวใจแห่งความสุขบ้าอะไรกัน นั่นมันก็แค่หัวใจของคนเป็นไม่ใช่เหรอ? ฉันก็มีเหมือนกัน ”เขาไม่กล้าลงมือกับพวกประหลาด จึงฉวยจังหวะที่ซูเสี่ยวโม่ไม่ทันระวัง โยนร่างทั้งร่างของเธอไปยังประตูของตัวเองโดยตรงแม่กุญแจดอกหนึ่งบนประตูของฟางหย่วนแปรเปลี่ยนเป็นอสูรหัวโตทันที และกลืนซูเสี่ยวโม่ที่กำลังกรีดร้องเข้าไปในคำเดียวทั้งเนื้อทั้งกระดูก ถูกกินจนเกลี้ยงฉันยังไม่ทันได้ห้ามเลยด้วยซ้ำฟางหย่วนหันสายตาคลุ้มคลั่งมาทางฉัน ราวกับคิดจะโยนฉันเข้าไปด้วย เพราะเขาต้องเปิดแม่กุญแจถึงสองดอกซือซือหัวเราะเยาะเบา ๆ กระโปรงขาวขยายใหญ่ไม่สิ้นสุด กลายเป็นเครื่องบดเนื้อมีชีวิต แล้วงับฟางหย่วนเข้าไปในคำเดียวไม่นานนัก เศษเนื้อสีแดงก็ปลิวว่อนเต็มฟ้า เลือดสดย้อมกระโปรงขาวจนกลายเป็นสีแดงฉานซือซือพึมพำกับเศษเนื้อที่ปลิวฟุ้งทั่วอากาศว่า “เดิมทีก่อนที่แม่จะจากไป หนูตั้งใจจะเป็นเด็กดีนะ แต่น่าเสียดายที่คุณดันอยากตายเอง”จากนั้น เธอก็เงยหน้ากลมน่ารักขึ้น ยื่นแขนขาวเนียนออกมา ควักหัวใจของตัวเองอย่างรวดเร็ว แล้วขว้างไปยังแม่กุญแจดอกที่สองบนประตูของฉัน“แม่ ซือซ
สายตาพล่าล่าเกมผี บทที่ 16
"พรุ่งนี้จะได้เป็นพยานประวัติศาสตร์แล้ว 'บ้านสุขสันต์' เคลียร์ครั้งแรก"แต่พอคิดว่าจะต้องจากไป ฉันกลับไม่ได้รู้สึกดีใจอย่างที่จินตนาการไว้เลยตอน 4 ทุ่ม 4 “ผู้พิทักษ์” ใหญ่พาฉันมาถึงชั้น 1 กำแพงลานชั้น 1 ที่เดิมทีแน่นหนาราวกำแพงทองแดงผนังเหล็ก ตอนนี้กลับเห็นชัดว่ามีประตูสีดำโบราณเปิดอยู่สามบานบนประตูแต่ละบานแขวนแม่กุญแจจำนวนไม่เท่ากันของฉันแขวนไว้ 4 ดอก ของนักศึกษาหญิงแขวนไว้ 1 ดอก ของโค้ชฟิตเนสแขวนไว้ 2 ดอกฉันเริ่มเดาอะไรบางอย่างออกแล้วบนประตูมีชื่อผู้เล่นเขียนไว้ ใต้ชื่อยังมีค่าความสยองกำกับอยู่ของฉัน "หนิงเนี่ยน ค่าความสยอง 0"ของนักศึกษาหญิง "ซูเสี่ยวโม่ ค่าความสยอง 99.9"ของโค้ชฟิตเนส "ฟางหย่วน ค่าความสยอง 90"อีก 2 คนมองฉันอย่างตกตะลึง เหมือนไม่เข้าใจว่าฉันทำได้ยังไงนี่มัน…พวกประหลาดนี้ก็น่ารัก แถมยังอ่อนโยนขนาดนี้ มีอะไรให้กลัวกัน เสียงกลไกดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงความสะใจเล็กน้อย"ขอถามผู้เล่นทุกท่าน ต้องการ ‘ป้อนกุญแจ’ เพื่อเปิดประตูต่างโลกหรือไม่”"จำกัดเวลาเฉพาะก่อนเที่ยงคืนคืนนี้ ทุกท่านยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง มิฉะนั้นจะหลงหายในดันเจี้ยนนี้ตล
สายตาพล่าล่าเกมผี บทที่ 15
คุณย่าดำเสียชีวิตจากเหตุไฟไหม้ในชุมชน ทั้งที่ลูกชายรู้ดีว่าต้องใช้ถังดับเพลิงและอุปกรณ์ดับเพลิงอย่างไร แต่เพราะหัวจ่ายน้ำดับเพลิงไม่มีน้ำ เขาจึงได้แต่ยืนมองแม่ของตัวเองถูกไฟเผาตายทั้งเป็นต่อหน้าต่อตาบอสใหญ่ไร้หัว เป็นลูกชายแท้ ๆ ของสมาชิกองค์กรขนาดใหญ่ เรียนเก่ง ผลการเรียนยอดเยี่ยม จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังกว่าจะหนีออกมาจากครอบครัวเดิมได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่พ่อแม่ของเขากลับถูกล้างสมอง ได้ยินมาว่ากินไขกระดูกสมองของลูกชายแท้ ๆ จะทำให้อมตะ ดังนั้น พออาศัยจังหวะที่ลูกชายเผลอ 2 สามีภรรยาก็ใช้มีดทื่อฟันหัวลูกชายขาด แล้วลงมือทุบกระดูกเพื่อควักไขกระดูกออกมาจริง ๆและการที่ฉันได้กลับมาพบพวกเขาอีกครั้งที่นี่ ได้มารวมตัวกันเป็นครอบครัวประหลาด ๆ ที่ทั้งแปลกทั้งฝืนใจ บางที… อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญก็ได้ความจริงแล้ว ก่อนวันที่ฉันประสบอุบัติเหตุรถชนหนึ่งวัน ฉันเพิ่งได้รับเงินเดือน กระโดดดึ๋ง ๆ เดินผ่านสุสานแห่งหนึ่งไม่รู้เพราะอะไร จู่ ๆ ก็เกิดความคิดประหลาดขึ้นมา ฉันเลยแวะร้านดอกไม้ใกล้ ๆ ซื้อดอกไม้ 4 ช่อ สุ่มเลือกหลุมศพสี่หลุมที่อยู่ติดกัน แล้วนำไปมอบให้กับผู้ล่วงลับฉันจำได้ว่า ชื่อบนแผ่นป้าย
สายตาพล่าล่าเกมผี บทที่ 14
การทำให้ผู้เล่นรอดชีวิตให้ได้มากที่สุดจนถึงวันที่ 4 จริง ๆ แล้ว ไม่จำเป็นต้องพึ่งแผนการแกล้งเป็นเพื่อนบ้านเพื่อให้ได้การ์ดเยี่ยมเยียนครบทุกใบเพราะไม่ใช่ผู้เล่นทุกคนจะโชคดีเหมือนฉัน ที่สามารถมีไอเท็มโจมตีรุนแรงมากพอจะข่มขวัญพวกประหลาดได้ตั้งแต่แรก แม้แต่หนังสือพิมพ์ชั้นล่างก็ไม่เคยเห็น จึงไม่อาจโน้มน้าวพวกประหลาดได้ในเชิงจิตใจดังนั้น ยังมีอีกหนึ่งวิธีคือการแย่งชิงและการกลืนกินตั้งแต่วันที่ 4 เป็นต้นไป ขอแค่ผู้เล่นคนหนึ่งฆ่าผู้เล่นอีกคน ผู้เล่นที่ฆ่าสำเร็จก็จะได้รับการ์ดเยี่ยมเยียนของประหลาดในชั้นของผู้เล่นที่ตายไปและยังได้รับสืบทอดการ์ดเยี่ยมเยียนทั้งหมดที่มีอยู่อีกด้วยเพราะงั้น มันก็เหมือนกับการเลี้ยงหมูขอแค่ผู้เล่นคนหนึ่งขุนผู้เล่นอีกคนให้อ้วน จากนั้นเมื่อเขาอ่อนแอกว่าก็มาฆ่าเพื่อให้ได้การ์ดทั้งหมดและพวกเราทุกคน ก็คือหมูที่พี่หงกับพี่จวิ้นเลี้ยงไว้ฉันดันกลายเป็นราชาหมูไปโดยไม่ตั้งใจถุย ๆพูดกันตรง ๆ ภายใต้กฎของเกมสยองขวัญนี้ อนุญาตและสนับสนุนให้ฆ่าฟันกันเองแค่เพราะครั้งนี้ พี่หงกับพี่จวิ้นมองคนผิดไปฉันปลดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นชุดเดรสยาวสีแดง แล้วหยิบมีดทำครัวขอ
สายตาพล่าล่าเกมผี บทที่ 13
ฉันเองก็มาถึงชั้น 10 แล้วเหมือนกัน ตอนนี้ ในมือฉันเก็บการ์ดเยี่ยมเยียนไว้กองโตแล้วจริง ๆ ตั้งแต่ชั้น 20 ลงมา บอสก็ไม่ได้น่ากลัวเท่าไรแล้ว ฉันยังเจอผู้เล่นที่รอดชีวิตอีกสองคนด้วย!แต่พวกเขาก็ไม่กล้าต่อกรกับฉัน แน่นอนว่า ก็ไม่ถึงตาพวกเขามาช่วยฉันผ่านด่านเพื่อนบ้านเพราะเพื่อนบ้านพวกนี้ทั้งเป็นมิตร แถมยังน่ารัก เปิดประตูเอง แล้วยื่นการ์ดเยี่ยมเยียนมาใส่มือฉันเองด้วยซ้ำ!หลังจากนั้น พวกเขาก็เดินไปเยี่ยมเพื่อนบ้านห้องอื่น ๆ พร้อมกับฉัน เราลงมาทีละชั้น จนมาถึงชั้น 10คอมเมนต์ "ชั้น 30 มีมหาเทพสี่องค์จ้องอยู่ ใครจะกล้าไม่ให้ล่ะ"พวกเราสามคนเพิ่งมาถึงชั้น 10 ก็เห็นสัตว์ประหลาดร่างมนุษย์หัวสุนัข สูงสองเมตร ยืนอยู่กลางโถงทางเดินประตูห้องเปิดอ้ากว้าง ข้างในเต็มไปด้วยกองกระดูกสีขาวซีดของผู้เล่นสัตว์ประหลาดร่างมนุษย์หัวสุนัขยื่นการ์ดเยี่ยมเยียนมาสามใบให้พวกเราฉันอ้าปาก กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง สัตว์ประหลาดร่างมนุษย์หัวสุนัขกลับหันมาทางฉันทันที ก่อนจะก้มตัวลงเล็กน้อยถึงฉันจะสายตาสั้นมาก แต่ก็ยังมองเห็นเศษเนื้อที่ติดอยู่ระหว่างเขี้ยวของมันได้ชัดเจน แม้กระทั่งนิ้วมือมนุษย์ที่ยังคาอยู่
สายตาพล่าล่าเกมผี บทที่ 12
"ที่นี่ไม่มีสังคมใด ๆ มีเพียงความเป็นกับความตายเท่านั้น ดังนั้น ที่นี่เธอจะใส่เสื้อผ้าแบบไหนก็ได้ จะหน้าสดก็ได้ จะแต่งหน้าจัดก็ได้ รอพวกมันตายแล้วถ้าบังเอิญมาที่นี่ เธอก็สามารถทรมานพวกมันได้อย่างบ้าคลั่ง” "แน่นอนว่า ฉันคิดว่า คนพวกนั้น ต่อให้ตายไปแล้ว ก็ไม่สมควรได้รับโอกาสฟื้นคืนชีพอีกครั้ง"เมื่อฟังฉันเล่าต่อ เด็กสาวก็แสยะยิ้มกว้าง เธอค่อย ๆ ชักอาวุธออกมาจากด้านหลัง เป็นแส้ 9 ข้อคู่แบบวงแหวน ดวงตาฉายแววกระหายเลือด นั่นคืออาวุธของตัวละคร 2D ที่เด็กสาวคอสเพลย์อยู่"ได้เลยค่ะ พี่สาว ฉันจะเป็นตัวของตัวเอง” "หากวันหนึ่งพวกมันมาจริง ๆ และต้องตายด้วยอาวุธของเทพเจ้าที่พวกมันเคารพบูชา นั่นจะเป็นเกียรติของพวกมันมาก"แบบนี้สิ ถึงจะสมกับบอสชั้นที่ 28ฉันมาถึงชั้นที่ 27ความประหลาดของชั้นนี้ คือหญิงออฟฟิศคนหนึ่ง สวมชุดยูนิฟอร์ม แต่งหน้า และใส่ผ้ากันเปื้อน ดูไม่เข้ากันเอาเสียเลย ในมือของเธอยังจูงเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่ร่างกายถูกบดขยี้จนแหลกถึงฉันจะไม่อ่านหนังสือพิมพ์ ฉันก็รู้ว่าพวกเขาเป็นใครในตอนนั้น เด็กชายคนนี้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่โรงเรียน แม่ของเขารีบไปโรงเรียนทั้งที่ยังใส่
