All Chapters of จอมนางข้ามภพ: Chapter 131 - Chapter 140

“เราต้องใช้ดอกตี้ชาง”หม่าซูซินเอ่ยเสียงกังวลเวลานี้นางเองก็ทั้งห่วงและหวาดกลัวมิน้อย ทุกสายตาหันไปจดจ้องที่วิหคเพลิงชิงชิง“แม้ข้าและนางจะหาดอกตี้ชางมาได้ แต่มิสามารถมอบให้ได้”“ข้ารู้ว่าภารกิจครั้งนี้สำคัญ... แต่เวลานี้ความปลอดภัยของนางสำคัญที่สุด”ต้าเจี้ยนเว่ยเอ่ยเสียงเข้มจดจ้องไปที่วิหคเพลิงชิงชิง โดยมีสายตาสนับสนุนจากทุกคน วิหคเพลิงชิงชิงถอนหายใจยาว เขามิใช่ไม่อยากมอบให้แต่เขามอบให้มิได้มากกว่า มิติแห่งเวลามีแต่เจ้าของเท่านั้นที่เข้าไปได้ แม้เขาเป็นสัตว์คู่พันธสัญญาแต่ก็มิสามารถเข้าไปได้“สิ่งนี้สามารถทดแทนกันได้หรือไม่”วิหคเพลิงส่งผลึกธาตุสีม่วงไปตรงหน้า ทุกสายตาจดจ้องไปที่หลิว หนิงเจี้ยนด้วยความคาดหวัง แน่นอนว่าการเลื่อนขั้นในแต่ละครั้งสามารถช่วยฟื้นฟูร่างกายของผู้เลื่อนขั้นได้ แต่เวลานี้เยว่เอ๋อร์หมดสติไปนางไม่มีทางหลอมปราณเพื่อเลื่อนขั้นได้แน่นอน นั่นหมายความว่า...สีหน้าที่วิตกกังวลของหลิวหนิงเจี้ยนทำให้ความหวังของทุกคนพังทลายลงไปในทันที“ข้าจะเดินปราณให้นางเอง”ทุกสายตาหันไปจดจ้องที่หยวนหรงหย่งหมิง การเดินปราณให้กันนั้นเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เช่นนั้นโอกาสที่จะล

“เยว่เอ๋อร์ เจ้าไปไหนมารู้หรือไม่พวกเราเป็นห่วงเจ้ามากเพียงใด”“ขออภัยทุกคนเจ้าค่ะ”เยว่เอ๋อร์เอ่ยเสียงอ่อนนางรู้ดีว่าทำให้ทุกคนต้องกังวล แต่หากนางบอกทุกคนว่านางจะกลับไปป่ามรณะอีกครั้ง เพื่อล่าผลึกธาตุทุกคนคงติดตามนางไปอย่างแน่นอน แม้การไปครั้งนี้จะจำเป็นและเร่งด่วนขนาดไหนนางก็ไม่สามารถพาพวกเขาไปเสี่ยงกับนางได้ แต่เมื่อมาเห็นสายตาห่วงใยของทุกคนนางก็อดที่จะรู้สึกผิดมิได้ วิหคเพลิงชิงชิงเพียงยกยิ้มมุมปาก เขาเองก็อยากตำหนินางเช่นกัน คนอื่นนางไม่บอกไม่เป็นไรแต่เขาที่เป็นสัตว์เทพคู่พันธสัญญานางมิควรปิดบัง​​​ข้ามิได้ตั้งใจ เจ้าก็อย่าตำหนิข้าอีกคนเลย แค่นี้ข้าก็รู้สึกผิดจะแย่แล้ว ​​เยว่เอ๋อร์ส่งกระแสจิตตอบโต้วิหคเพลิงชิงชิงในใจเยว่เอ๋อร์เงยหน้ามองไปที่หลิวหนิงเจี้ยน เวลานี้สิ่งที่สำคัญมิใช่การมานั่งสำนึกผิด หากแต่คืออาการของหยวนหรงหย่งหมิงต่างหาก สองเท้าเดินไปหยุดที่เบื้องหน้าหลิวหนิงเจี้ยนก่อนย่อกายลงคุกเข่า หลิวหนิงเจี้ยนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แม้เขากับนางจะมิได้คุ้นเคยเช่นหม่าซูซินหรือต้าเจี้ยนเว่ย แต่เขาก็รู้ว่านางเป็นคนที่หยิ่งในศักดิ์ศรีมิน้อย การที่จะมาคุกเข่าให้เขาเพียงเพราะนางแอ

หลังดูแลหลิวหนิงเจี้ยนจนอาการดีขึ้นแล้ว เยว่เอ๋อร์ก็กลับมาที่ห้องพักของตนเอง สองมือบางประคองโจ๊กอุ่นร้อนชามใหญ่ หยวนหรงหย่ง หมิงสลบไปเสียหลายวันร่างกายเขาย่อมต้องการอาหาร ใบหน้าหวานยกยิ้มอ่อนโยน หากมิใช่เพราะหลิวหนิงเจี้ยนเสี่ยงชีวิตช่วยรักษาให้หยวนหรงหย่ง หมิง นางคงมาดูแลเขาตั้งแต่แรก หวังว่าเขาคงจะเข้าใจในจุดนี้ชิงหรงยืนอยู่ที่หน้าห้องพักเพื่อคอยระวังภัยให้หยวนหรงหย่งหมิง เมื่อเห็นเยว่เอ๋อร์เขาก้มศีรษะให้นางเล็กน้อยก่อนเปิดประตูห้องพักให้เยว่เอ๋อร์ เยว่เอ๋อร์เพียงยกยิ้มเล็กน้อยก้มศีรษะตอบกลับเป็นการขอบคุณ สายตาหวานมองไปภายในห้องพักของนาง ภาพบุรุษใบหน้าคุ้นเคยสวมใส่ชุดด้านในสีขาวปักด้ายทองลายพยัคฆ์นั่งพิงเตียงอย่างอ่อนแรง ใบหน้าของเขาดูมีสีเลือดมากขึ้นแต่ท่าทางยังคงอิดโรยมิน้อย เยว่เอ๋อร์นั่งลงที่ข้างเตียงส่งโจ๊กอุ่นร้อนให้เขากินหยวนหรงหย่งหมิงยกยิ้มอบอุ่นเช่นเคย แม้ใบหน้าดูอิดโรยแต่ดวงตานั้นเปี่ยมไปด้วยความยินดี เขาค่อยๆ เอื้อมมือมาหยิบช้อนตักโจ๊กอุ่นขึ้นเป่าเบาๆ แต่เพราะอาการของเขายังมิหายดีเสียทีเดียวมือหนาจึงสั่นเทาน้อยๆ เยว่เอ๋อร์เอื้อมมือกำมือหนาที่สั่นเทานั้นไว้“ให้หม่อมฉัน

ยามสายลมพัดผ่านม่านเตียงสั่นไหว เยว่เอ๋อร์ค่อยๆ ลืมตาตื่น ภาพเหตุการณ์ก่อนที่นางจะหลับไปปรากฏชัดใบหน้าหวานแดงก่ำ ยิ่งสายตาหวานปะทะเข้ากับกำแพงอกแกร่งเบื้องหน้ายิ่งทำให้นางไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว “หิวหรือไม่”น้ำเสียงห่วงใยนุ่มนวลอันคุ้นเคย ทำให้นางเงยหน้าขึ้นสบตาคม หยวนหรงหย่งหมิงยกยิ้มอ่อนโยนมือหนาคลายอ้อมกอดเพื่อให้นางขยับตัวได้ง่ายขึ้นแล้ววางมือลงบนเส้นผมนุ่ม“ท่านอ๋อง... เรื่อง... หม่อมฉัน”“ข้ารักษาสัญญาเสมอ”หยวนหรงหย่งหมิงเอ่ยก่อนก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมน เยว่เอ๋อร์รู้สึกอบอุ่นพร้อมกับรู้สึกผิดในใจขึ้นมาทันที“แต่คราวหลังอย่าทำเช่นนี้อีก เข้าใจหรือไม่”เยว่เอ๋อร์เพียงพยักหน้ารับก่อนก้มใบหน้าแดงก่ำซุกที่อกกว้าง ทั้งอับอายและรู้สึกผิดยิ่งนัก ทั้งที่เขาพยายามอย่างยิ่งในการรักษาสัญญา แต่นางกลับเป็นฝ่ายที่จะทำให้เขาผิดสัญญาเสียเองเหลือเวลาอีกเพียงห้าวันสำหรับการเตรียมตัวในการประลองในด่านสุดท้าย หลายวันก่อนตอนออกจากป่ามรณะต้าเจ้ยนเว่ยเป็นคนไปรายงานขอเลื่อนการส่งมอบดอกตี้ชาง เนื่องจากเยว่เอ๋อร์บาดเจ็บหนักจนสลบไป วันนี้นางและคนอื่นๆ จึงได้มาส่งมอบดอกตี้ชางที่สำนักศึกษาหลวงของเมืองลี้ โด

“อาจารย์จางท่านมาถึงที่นี่มิทราบมีเรื่องด่วนอันใดหรือขอรับ”อาจารย์จางถอนหายใจยาวกล่าวเสียงคล้ายหนักใจไม่น้อย “ข้าจะมาแจ้งเรื่องการเปลี่ยนกติกาในรอบสุดท้าย”ทั้งห้าหันมามองหน้ากันด้วยสายตาสงสัย เปลี่ยนกติกาในรอบสุดท้าย การทดสอบนี้มีมาเกือบครึ่งร้อยปีเหตุใดอยู่ดีๆ ถึงได้เปลี่ยนแปลงได้ อาจารย์จางในฐานะผู้ส่งสารได้แต่ถอนหายใจยาวก่อนวางชาร้อนลง เขารู้ดี ว่าการเปลี่ยนกติกาครั้งนี้เป็นเพราะเรื่องบาดหมางระหว่างเยว่เอ๋อร์กับ รัชทายาทเหมยไป๋เสวี่ยนและองค์หญิงเหมยปี้เหยา“ในรอบสุดท้ายจะมีการเปลี่ยนกติกา เดิมทีเราจะหาผู้ชนะเพียงหนึ่งเท่านั้น แต่วันนี้ฮ่องเต้แห่งลี้เสด็จมาที่สำนักศึกษาหลวง ทรงมีพระดำริว่าในเมื่อที่ผ่านมาพวกเจ้าต่างสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ผ่านอุปสรรคต่างๆ ร่วมกันก็มิน้อย เช่นนั้นในรอบสุดท้ายจากที่ต้องค้นหาผู้ที่เก่งที่สุดเพียงหนึ่งเดียว ไยมิหากลุ่มที่เก่งที่สุดแทนนอกจากจะช่วยให้ค้นหาผู้ที่เก่งที่สุดแล้วยังช่วยให้เกิดความรักใคร่สามัคคีอีกด้วย”เยว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วเรียว รัชทายาทเหมยไป๋เสวี่ยนและองค์หญิงเหมยปี้เหยาคงรู้แล้วว่านางมีพลังปราณสายเวทมนตร์ขั้นแปด ซึ่งหากวิเคราะห์จากผู