Alle Kapitel von จอมนางข้ามภพ: Kapitel 121 – Kapitel 130

ผู้เข้ารับการทดสอบต่างแยกย้ายกันไป เยว่เอ๋อร์และพวกเดินขึ้นไปทางเหนือของป่ามรณะตามที่ว่านหานเซียนเคยบอกเอาไว้ ต้นตี้ชางมักขึ้นในป่าเขตร้อนที่อากาศถ่ายเทสะดวก ที่ทางเหนือมีหุบเขาอยู่หนึ่งลูก ทั่วทั้งภูเขาเป็นหินอัคนีเนื่องจากในอดีตเคยเป็นภูเขาไฟมาก่อน ลักษณะจึงโล่งโปร่งถ่ายเทอากาศได้ดี เหมาะแก่การเติบโตของต้นตี้ชางเยว่เอ๋อร์เดินอยู่รั้งท้ายสุด สายตาหวานจดจ้องมองโดยรอบตัว ป่ามรณะแห่งนี้ด้วยความที่เป็นป่าเขตร้อนจึงค่อนข้างจะโปร่งกว่าป่าซานซิ่งซาน แม้มองผิวเผินดูเหมือนเป็นสถานที่ที่ไม่อันตราย หากแต่ที่แบบนี้กลับดูอันตรายมากกว่าในความรู้สึกของเยว่เอ๋อร์ฉายาป่ามรณะคงมิได้มาเพราะความสนุกของผู้คนเป็นแน่“เท่าที่แม่นางว่านบอก เราต้องเดินทางอีกนานหรือไม่เยว่เอ๋อร์”“คาดว่าสามวันเจ้าค่ะ”เยว่เอ๋อร์เอ่ยตอบหลิวหนิงเจี้ยน จากนี้ไปภูเขาอัคนีใช้เวลาสามวัน นั่นหมายความว่านางและสหายต้องพักแรมในป่าแห่งนี้ถึงสองคืน การพักแรมนี่คงไม่น่ากลัวนักหากนี่ไม่ใช่ป่ามรณะ“หมายความว่าเราต้องนอนในป่านี่อย่างนั้นหรือ”หม่าซูซินรู้สึกวิตกขึ้นมาในใจ ความจริงแล้วนางมิอยากมาร่วมทดสอบในครั้งนี้เลย ด้วยรู้ตัวเองดีว่านางน

เจี้ยนเว่ยมองน้องสาวตัวเองที่พลาดท่า เขาปล่อยพลังปราณเข้าโจมตีเจ้ากระทิงป่าก่อนที่มันจะจู่โจมน้องสาวของเขาอีกครั้ง ดวงตาดุร้ายหันมาจดจ้องศัตรูตรงหน้าที่ลอบโจมตีมันก่อนทะยานพุ่งใส่รวดเร็ว ต้าเจี้ยนเว่ยปล่อยพลังปราณเข้าโจมตีหากแต่ก็มิสามารถกระทำอันตรายใดมันได้ ร่างใหญ่โตพุ่งใส่เขาอย่างต่อเนื่อง ต้าเจี้ยนเว่ยทะยานถอยหลังแต่ด้วยความเร็วของเจ้ากระทิงป่าทำให้มันประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว สองแขนแกร่งกำที่เขาใหญ่โตของกระทิงขี้โมโห หากแต่ก็มิอาจต้านแรงที่พุ่งใส่ได้ เขาถูกดันถอยหลังจนกระทั่งชนกับต้นไม้ใหญ่ สองแขนสั่นสะท้านเริ่มอ่อนล้าคล้ายจะต้านมิไหว เขาแหลมคมเริ่มประชิดตัวเขามากขึ้น เยว่เอ๋อร์เห็นท่ามิดีนางร่ายคาถาเวทย์โจมตี เจ้ากระทิงป่านั่นหันมามองนางด้วยสายตาดุดัน มันสะดุดตากับชุดสีส้มสดใสที่เยว่เอ๋อร์สวมใส่จึงสะบัดเขาที่ต้าเจี้ยนเว่ยกำเอาไว้อย่างแรง ร่างเขาลอยลิ่วไปกระแทกพื้นกระอักเลือดคำโต ยังมิทันที่จะตั้งหลักลูกไฟดวงโตก็พุ่งเข้าใส่กลางลำตัวเขาอย่างจัง ต้าเจี้ยนเว่ยกระอักเลือดซ้ำก่อนสลบไป“พี่เจี้ยนเว่ย!”หม่าซูซินรีบวิ่งไปที่ต้าเจี้ยนเว่ยในทันที มือบางวางลงบนบาดแผลฉกรรจ์ปล่อยพลังฟื้นฟูรี

เจ้ากระทิงป่าทั้งโกรธที่นางสังหารภรรยาของตนและโมโหที่ยังจัดการนางมิได้เสียที มันพ่นลูกไฟใหญ่สามลูกติดต่อกัน เยว่เอ๋อร์ร่ายคาถาเวทย์ป้องกันด้วยความรวดเร็วแต่กระนั้นการถูกโจมตีด้วยลูกไฟสามลูกต่อเนื่องเช่นนี้ก็เกินความสามารถในการตั้งรับของนาง ร่างนางเซถลาล้มลงกระอักเลือดคำโต แผลที่ท้องฉีกกว้างมากขึ้น เลือดไหลอาบจนชุดสีส้มสดกลายเป็นสีแดง ใบหน้านางซีดเผือดมิใช่เพราะความกลัวหากแต่เป็นเพราะเสียเลือดมาก เจ้ากระทิงป่าไม่รอที่จะพุ่งเข้าไปซ้ำเติมศัตรู สองเขาก้มลงสี่เท้าวิ่งพุ่งใส่ เยว่เอ๋อร์หลับตาหวานลง เวลานี้นางไม่สามารถแม้แต่จะขยับกายหนีนี่นางต้องมาตายเพราะถูกกระทิงป่านี่ขวิดเอาจริงๆ หรือ สวรรค์! ช่างเป็นการตายที่น่าสมเพชยิ่งนักเยว่เอ๋อร์หลับตาแน่นปล่อยวางทุกสิ่งรอบตัวเมื่อคาดการณ์แล้วว่างานนี้อย่างไรเสียนางก็คงมิรอด แต่เดี๋ยวก่อนนะคล้ายมีบางอย่างผิดปกติตูม!ดวงตาหวานเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงคล้ายระเบิดลูกใหญ่ ภาพลูกไฟลูกใหญ่โจมตีใส่กระทิงป่าตัวเมื่อครู่ปรากฏในสายตาใครกันที่มาช่วยนางดวงตาหวานหันมองไปด้านหลัง ใต้ผ้าโปร่งปรากฏรอยยิ้มกว้างดวงตาเปล่งประกายด้วยความดีใจและคาดไม่ถึง“ช

ตอนนี้กลุ่มของเยว่เอ๋อร์มีสมาชิกเพิ่มขึ้นเป็นหกคน และอีกหนึ่งตัว การปรากฏตัวของชิงชิงทำให้ทุกอย่างดูง่ายขึ้น ส่วนหนึ่งเพราะเขามิได้มาเพียงลำพังแต่ยังพาสหายเก่าของเยว่เอ๋อร์มาด้วยนั่นก็คือนกเซียนเหยา แผนที่พูดได้นั่นเอง อีกทั้งเวลานี้ต้าเจี้ยนเว่ยก็เลื่อนขั้นเป็นระดับห้า เยว่เอ๋อร์เองก็เลื่อนขั้นเป็นระดับเจ็ด แค่เพียงตามหาดอกตี้ชางจึงมิใช่เรื่องยากอีกต่อไป แสงแดดเริ่มอ่อนแสงลงบ่งบอกว่าใกล้หมดเวลาของวันนี้ เยว่เอ๋อร์และคนอื่นๆ จึงเตรียมที่พักแรม และแน่นอนว่ายังคงเป็นสองบุรุษที่อาสาเฝ้าเวรยามและอีกหนึ่งสัตว์เทพที่คอยช่วยเหลือ“ชิงชิงเจ้ามาได้อย่างไรกัน”วิหคเพลิงที่อยู่ในคราบมนุษย์บุรุษยกยิ้มมุมปาก เขาโยนเศษไม้เข้าไปในกองเพลิง เปลวเพลิงเบื้องหน้าสว่างไสวและร้อนระอุ แต่กลับให้ความสุขแก่เขาเป็นอย่างยิ่ง“มีบางอย่างร้องเตือนข้าว่าเจ้ามีอันตราย”เยว่เอ๋อร์นิ่งเงียบ แสดงว่าการผูกจิตวิญญาณของนางและชิงชิง มิใช่แค่เพียงเพื่อรอวันทำพันธสัญญาเท่านั้น แต่ยังเป็นเหมือนสัญญาณเตือนหากอีกฝ่ายตกอยู่ในอันตรายด้วย“ถูกต้อง!”ชิงชิงก้มลงเอ่ยบอกนาง เยว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วเรียว การที่วิหคเพลิงชิงชิงสามารถได้ยินคว

วิหคเพลิงสัมผัสได้ถึงความกังวลและห่วงใยของเยว่เอ๋อร์ เขาคงเล่นกับเจ้างูยักษ์นี่นานไปหน่อย เช่นนั้นคงได้เวลาจบหมากกระดานนี้เสียที แขนขวาของวิหคเพลิงยกขึ้นสะบัดพริบตาเข็มไฟจำนวนมากก็พุ่งตรงไปใส่เจ้าอสรพิษตัวโตตรงหน้าทันที จากเมื่อครั้งอดีตวิหคเพลิงจำได้ดีว่าเกล็ดของเจ้าอสรพิษชนิดนี้นั้นแข็งแกร่งเพียงใด ดังนั้นวิหคเพลงชิงชิงจึงบังคับให้เข็มไฟทั้งหมดพุ่งตรงไปที่ตำแหน่งเดียวกัน แต่คราวนี้ไม่ได้ง่ายเหมือนครั้งก่อน เพราะไม่ว่าจะโจมตีซ้ำในตำแหน่งเดิมกี่ครั้งก็ไม่สามารถจัดการเจ้าอสรพิษตรงหน้าได้ ในขณะที่วิหคเพลิงชิงชิงกำลังวิเคราะห์สถานการณ์เพื่อหาทางจัดการเจ้าอสรพิษตรงหน้า พลันลูกไฟดวงใหญ่ก็พุ่งมาใส่ ร่างบุรุษสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นวิหคเพลิงตัวใหญ่ในทันที ปีกสีแดงเพลิงยกขึ้นสะท้อนลูกไฟดวงใหญ่กลับไปใส่เจ้าอสรพิษ มันเพียงสะบัดหางปัดลูกไฟดวงโตตกหน้าผาไป เยว่เอ๋อร์มองสถานการณ์ที่ดูจะลำบากกว่าที่คาดเสียแล้ว อสรพิษตรงหน้าคืองูสีนิล เป็นสัตว์เทพธาตุไฟ พลังในการโจมตีคือลูกไฟดวงใหญ่ แต่ที่สำคัญคือเกล็ดสีนิลทั้งตัวของเจ้างูสีนิลตรงหน้า ที่มีคุณสมบัติคล้ายเป็นเกราะกำบังการโจมตีของศัตรู ไม่มีบันทึกถึงจุดอ่