All Chapters of จอมนางข้ามภพ: Chapter 141 - Chapter 150

เยว่เอ๋อร์ยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อดูสถานการณ์แล้วต้าเจี้ยนเว่ยคงจะเป็นฝ่ายชนะในไม่ช้า สายตาหวานเลื่อนไปที่ที่พักของฝ่ายตรงข้าม สายตาของชายผู้นั้นยามมองไปบนเวทีแฝงไปด้วยบางอย่างที่ไม่ค่อยดีนัก ดวงตาหวานเบิกกว้างอย่างมิพอใจเมื่อเห็นว่าคนผู้นั้นตวัดมือพลังบางอย่างที่มีขนาดเล็กจนมิสามารถเห็นได้โดยง่ายพุ่งตรงไปบนเวทีประลอง เยว่เอ๋อร์เดินพลังยุทธ์ปล่อยเข็มเงินขนาดเล็กแฝงพลังปราณพุ่งเข้าไปสกัด เข็มเงินปักลงที่ขอบเวทีพร้อมพลังปราณที่สลายไป ดวงตาคมของชายผู้นั้นมองมาที่นางอย่างสงสัย เยว่เอ๋อร์ไม่แม้แต่จะหลบสายตาคมนั้น ตรงข้ามนางกลับจดจ้องเขาอย่างเปิดเผย กล้าเล่นสกปรกขนาดนี้หากนางไม่สั่งสอนเสียบ้างคงไม่สำนึก ชายผู้นั้นเพียงยกยิ้มยียวนมิได้รู้สึกละอายใจที่โดนนางจับได้แม้แต่น้อย เมื่อเลื่อนสายตากลับไปบนเวทีก็พบว่าต้าเจี้ยนเว่ยเป็นฝ่ายชนะแล้ว“พี่เจี้ยนเว่ย ท่านยอดเยี่ยมที่สุดเลย”หม่าซูซินจับแขนเขายกยิ้มกว้างกล่าวชมอย่างยินดี ต้าเว่ยซินเองก็ส่งสายตาชื่นชมพี่ชายอย่างเปิดเผยเช่นกัน“ลำบากท่านแล้ว”เยว่เอ๋อร์เอ่ยเสียงหวานก้มศีรษะให้เขาเล็กน้อย หากแต่ต้าเจี้ยน เว่ยกลับส่ายศีรษะเบาๆ เอ่ยเสียงเข้ม“ข้าต้

บนเวทีประลองปรากฏบุรุษในชุดสีน้ำครามชายฟ้าปักลวดลายเกลียวคลื่นเพิ่มความสูงส่งให้ผู้สวมใส่ บ่งบอกลักษณะบุรุษเจ้าสำอางและชื่นชอบความอิสระ ใบหน้าคมสันหล่อเหลานั้นแฝงความเจ้าเล่ห์และดื้อรั้นไว้มิน้อย เยว่เอ๋อร์หันไปส่งสายตาให้ต้าเว่ยซิน นางพยักหน้ารับก่อนทะยานขึ้นไปบนเวที ใบหน้าหวานนิ่งเรียบจดจ้องไปที่บุรุษเบื้องหน้า เขาเพียงยกยิ้มชวนโมโหหากแต่มิได้เอ่ยวาจา“เริ่มการประลองได้”สิ้นเสียงของอาจารย์เป่ยต้าเว่ยซินก็เดินพลังปราณในตัวแสงสีน้ำเงินนวลตาอาบไล้รอบตัวนาง ให้ความรู้สึกลึกลับชวนค้นหา บุรุษเบื้องหน้าเพียงยกยิ้มมุมปาก แม้เขามีพลังปราณต่ำกว่านางหนึ่งขั้น แต่เขามั่นใจว่าจะต้องเอาชนะสตรีเย็นชาเบื้องหน้านี้ได้อย่างแน่นอนต้าเว่ยซินตวัดแส้อาวุธประจำกายออกมาก่อนที่จะพุ่งตรงไปยังบุรุษที่ดูบอบบางเบื้องหน้า เขาพลิ้วตัวรวดเร็วหลบการโจมตี สายตาเจ้าเล่ห์มองพลังปราณที่แฝงมากับการโจมตีแล้วยกยิ้มชวนโมโหอีกครั้ง แม้ยามปกติต้าเว่ยซินจะสามารถควบคุมอารมณ์ของตนได้ดี แต่ยามเห็นรอยยิ้มของบุรุษตรงหน้าก็รู้สึกหงุดหงิดใจมิน้อยเช่นกัน แส้ยาวถูกฟาดเข้าใส่อีกครั้งเขายกกระบี่ในมือขึ้นตั้งรับตวัดเพียงนิดก็สามารถรวบแ

สตรีบนเวทีพุ่งเข้าโจมตีหลิวหนิงเจี้ยนในทันที เขาเบี่ยงตัวหลบการโจมตีวาดกระบี่สวนกลับ นางยกทวนขึ้นป้องกันพลิกเข้าโจมตีเขากลับอีกครั้ง หลิวหนิงเจี้ยนแม้ได้ยาทะลวงชีพจรเช่นเดียวกับหม่าซูซิน แต่ว่าเดิมทีเขาก็มิใช่คนที่นิยมการต่อสู้อยู่แล้ว แม้ต้าเจี้ยนเว่ยจะพยายามสอนเขาอย่างไรฝีมือการต่อสู้ของเขานั้นก็ยังพัฒนาไปได้ไม่มาก ครั้งแรกที่เห็นสตรีนางนี้และทราบว่านางมีพลังปราณสายฟื้นฟู ด้วยรูปลักษณ์ที่บอบบางราวคุณหนูในห้องหอทำให้เขาประมาทนางไปมาก ตอนนี้คิดได้ก็ดูจะช้าไปเสียแล้ว หลิวหนิงเจี้ยนถอยหลังตั้งรับการโจมตีของนางหากแต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนสุดท้ายก็พลาดท่าอยู่ดี ทวนยาวพุ่งตรงมาที่เขา เวลานี้หากถอยอีกก้าวเขาก็จะตกเวทีสร้างความอับอายให้กับสำนักศึกษาหลวงแห่งหนิงอัน แต่หากมิถอยปลายทวนนั่นก็คงเสียบเข้ากลางลำตัวเขาอย่างไม่ต้องสงสัย หลิวหนิงเจี้ยนตัดสินใจมิถอยหนีเขามีพลังสายฟื้นฟูขั้นแปด ให้บาดเจ็บหนักเพียงใดก็คงรักษามิยาก แต่หากเขาสร้างความอับอายให้แก่หนิงอันคงยากที่จะกู้หน้าคืนโดยง่ายเยว่เอ๋อร์เห็นว่าหลิวหนิงเจี้ยนมิสามารถต่อกรฝ่ายตรงข้ามได้ มือบางร่ายคาถาเวทย์ไปพร้อมกับที่นางทะยานขึ้นบนเวทีในท

แขนเล็กเริ่มสั่นน้อยๆ เมื่อถูกจู่โจมแบบต่อเนื่อง อ๋องหนุ่มยกยิ้มอย่างพึงใจเมื่อเห็นท่าทางอ่อนล้าของนาง เดิมทีเขาคิดว่านางจะเก่งกล้ามากกว่านี้เสียอีกหรืออย่างน้อยก็มีอะไรสนุกๆ ให้เขาได้เห็น แต่ก็ช่างเถิดคิดเสียว่าเขามองพลาดไปก็แล้วกัน ตอนนี้คงได้เวลาจบหมากกระดานนี้แล้ว เขาพุ่งกระบี่เข้าโจมตีเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแรงที่หนักหน่วงเป็นพิเศษ กระบี่ในมือเยว่เอ๋อร์หลุดกระเด็นไปจนตกจากขอบเวที อ๋องหนุ่มยกยิ้มพอใจในผลงานของตน จบเสียที...เยว่เอ๋อร์ยกยิ้มบางใต้ผ้าโปร่งที่ปิดบังใบหน้า ร่างเล็กหมุนตัวด้วยความรวดเร็วเข้าประชิดบุรุษตรงหน้าพร้อมกับที่มือบางร่างคาถาเวทย์โจมตีแล้วกระแทกเข้าที่อกด้านซ้ายโดยที่เขามิทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่กระเด็นไปจนสุดขอบเวทีประลองอีกด้านเพราะโดนโจมตีแบบประชิดตัวทำให้ร่างกายบาดเจ็บหนักจนลุกไม่ไหวอ๋องแห่งเมืองลี้กระอักเลือดคำโต คิ้วเข้มขมวดเป็นปมเป็นไปได้อย่างไรกัน? เมื่อครู่เขาเห็นชัดเจนว่ากระบี่ในมือนางหลุดกระเด็นไปไกลอีกทั้งพลังปราณของนางก็หมดไปแล้ว แล้วแรงโจมตีนี้มาจากที่ใดกัน หรือว่าพลังปราณของนางฟื้นตัวอย่างนั้นหรือ ไม่มีทางนางไม่มีทางฟื้นพลังปราณได้รวดเร็วขนาดนี้...“ข

“วางกระบี่ของท่านลง”เสียงหวานปานระฆังแก้วของนางสะกดทุกการเคลื่อนไหว ตงฟางหรูอี้วางกระบี่ในมือลงทันทีตามที่นางต้องการ ดวงตาหวานฉายแววพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด เพียงเท่านี้กลับทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวจนเกินควบคุม“ท่านแพ้แล้ว”“ข้ายินดี”คำกล่าวของตงฟางหรูอี้สร้างความตกตะลึงแก่ผู้คนโดยรอบ แม้แต่อาจารย์เป่ยยังมองดูการประลองนี้อย่างสงสัยหรือสตรีนางนั้นจะใช้เล่ห์กลอันใด เหตุใดตงฟางหรูอี้ที่ดูเป็นต่อในทุกด้านจึงยอมทิ้งกระบี่และยินยอมรับความพ่ายแพ้เช่นนั้นกันหยวนหรงหย่งหมิงมองภาพบนเวทีด้วยความหงุดหงิด มือหนากำเข้าหากันแน่นอย่างมิอาจควบคุม เฉินมี่ถงถอยห่างไปหลายก้าวเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างจากนายของตน “คุณชายตงฟางหรูอี้หากท่านยังอยากกลับซีอานแบบครบสามสิบสอง ควรปล่อยมือจากว่าที่ชายาของเปิ่นหวาง”น้ำเสียงเข้มกังวานจากข้างเวทีทำให้เยว่เอ๋อร์ได้สติ นางดึงพลังปราณซ่อนไว้ในหยกแกะสลักขาวเช่นเดิมพร้อมทั้งสลัดมือออกจากมือหนา ตงฟางหรูอี้คล้ายหลุดจากมนต์สะกด ความรู้สึกเมื่อครู่จางหายไปจนหมดสิ้น เกิดอะไรขึ้นกัน เหตุใดเขาจึงกล่าวยอมแพ้ออกไปเช่นนั้นหยวนหรงหย่งหมิงส่งสายตาไม่พอใจไปที่เยว่เอ๋อร์ เขารู้