Todos los capítulos de จอมนางข้ามภพ: Capítulo 21 - Capítulo 30

“น้ำค้างในคืนเพ็ญเดือนเก้านับป็นตัวยาที่ดีที่สุด หากแต่ถ้าป็นน้ำค้างคืนเพ็ญเดือนเก้าบนใบเป้าโฉ่วนับเป็นยาบำรุงชั้นเลิศที่สุด ต่อให้เจ้าอ่อนล้าอ่อนเพลียเพียงใด… เพียงได้ดื่มน้ำค้างนี่เพียงหยดเดียวก็จะได้กำลังคืนมาในทันที”ใบหน้ากลมพยักหน้าเข้าใจ ตอนนี้นางมิได้มีน้ำค้างวิเศษนี่เพียงหยดเดียวหากแต่มีเป็นถุงเลยต่างหาก เช่นนั้นการติดตามเหลยหยวนเหยาก็นับว่าไม่เลวนักการเดินทางออกจากป่าซานซิ่งซานค่อนข้างจะเป็นไปอย่างล่าช้า เนื่องจากเหลยหยวนเหยามักแวะเก็บสมุนไพรไล่มาตามทาง และเยว่เอ๋อร์ก็ได้พบสิ่งประหลาดใจอีกอย่างหนึ่งนั่นคือ นอกจากคนในยุคนี้จะมีพลังปราณที่เหนือธรรมชาติแล้ว พวกเขายังมีมิติแห่งเวลาติดตัวอีกด้วย เดิมทีนางก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก หากแต่เมื่อเห็นเหลยหยวนเหยาสามารถทำให้ขวดกระเบื้องขาวที่มีน้ำค้างจากใบเป้าโฉ่วหายไปต่อหน้าต่อตานางและสามารถเรียกอุปกรณ์ต่างๆ ออกมาและเก็บกลับได้อย่างน่าอัศจรรย์ นางก็ให้นิยามของมิติเวลานี้ว่าคือกระเป๋าล่องหนนั่นเอง“ท่านอาเหลย ข้าอยากมีมิติเวลาแบบท่านบ้างต้องทำอย่างไรเจ้าคะ”เหลยหยวนเหยาหันมาสบตาเด็กน้อยยิ้มอบอุ่นให้นางแล้วเดินต่อเอ่ยบอกเล่าน้ำเสียงอ่อนโยน“ขึ

“ต่อไปหากข้าไม่อยู่ ห้ามเจ้าฝึกใช้มิติแห่งเวลาอีก”“อะไรนะเจ้าคะ! จุดขาวๆ นั่นคือมิติแห่งเวลาหรือเจ้าคะ”เหลยหยวนเหยาพยักหน้าช้าๆ ดวงตาหวานเปล่งประกายยินดียิ่งนัก ในที่สุดนางก็สามารถมีมิติแห่งเวลาได้ ว่าแต่แล้วมิติแห่งเวลานี่ใช้อย่างไรกัน“ท่านอาเหลย แล้วข้าจะสามารถใช้มิติแห่งเวลานี้อย่างไรเจ้าคะ”“หากเจ้าต้องการเก็บสิ่งใดไว้ในนั้นก็เพียงตั้งจิตที่สิ่งนั้น”อ้อ... ก็คงคล้ายจับของโยนใส่กระเป๋ากระมัง ดวงตาหวานหันไปมองที่ห่อผ้าของตนก่อนจะเอามือเล็กวางบนห่อผ้าหลับตาตั้งจิตมั่น ไม่นานห่อผ้าของนางก็หายไป ดวงตาหวานเบิกตากว้างอย่างยินดี“ท่านอาข้าทำได้ ทำได้จริงๆ ด้วย”เหลยหยวนเหยาถอนหายใจยาว เด็กก็คือเด็กจริงๆ ก่อนหน้านี้เขาคงคิดไร้สาระไปจริงๆ“แต่มิติแห่งเวลาของข้ามีขนาดเพียงถ้วยชาเล็กขนาดนั้นห่อผ้านี่เข้าไปอยู่ได้อย่างไร”“หึ! เล็กอย่างนั้นหรือ เจ้าบอกว่ามิติแห่งเวลาที่ใหญ่กว่าห้องโถงของวังหลวงว่าเล็กอย่างนั้นหรือ”ดวงตาหวานเบิกกว้างอย่างยินดี นางไม่คิดเลยว่าตนเองจะโชคดีถึงเพียงนี้ คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ติดตามเหลยหยวนเหยามาครึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว เยว่เอ๋อร์ยังคงติดตามเหลยหยวนเหยา เขาใช้เวล

“เอ๊ะ... นั่นใครกัน”ฮูหยินใหญ่ของเรือนเอ่ยถาม เหลยหยวนเหยาหันมามองที่เยว่เอ๋อร์ ก่อนยิ้มอบอุ่นให้นางเดินไปจูงมือเล็กบางนั้นมายืนด้านหน้า“นางชื่อเยว่เอ๋อร์ ข้าพบนางที่เขาซานซิ่งซานขอรับ”สองคนสูงวัยเพียงพยักหน้าเบาๆ มิได้เอ่ยสิ่งใด เหลยหยวนเหยาจึงจูงมือเล็กป้อมของนางออกไปพร้อมกัน เยว่เอ๋อร์เห็นสายตามิพอใจของสาวน้อยมู่หลันมองมาทางนาง เอ่อ... แม่สาวน้อยข้าอายุเพียงห้าปี เจ้ามิต้องแสดงอาการหึงหวงถึงเพียงนั้นก็ได้กระมังเรือนพักของเหลยหยวนเหยา เป็นเพียงเรือนไม้หลังไม่ใหญ่มาก ในเรือนมีห้องนอนสามห้องด้วยกัน เหลยหยวนเหยาให้คนจัดห้องหนึ่งให้ เยว่เอ๋อร์ แน่นอนว่าเด็กน้อยเช่นนางได้รับสายตาพิฆาตจากเด็กสาวมู่หลันมาเต็มๆ “ข้าว่าให้นางไปพักที่เรือนมู่หลันของข้าจะดีกว่านะเจ้าคะพี่สาม”“นางกับเจ้าไม่คุ้นเคยกัน นางอาจสร้างความลำบากให้เจ้าได้ ให้นางพักที่เรือนของข้านี่แหละ”“แต่…”“เรื่องนี้ข้าตัดสินใจดีแล้ว เจ้าเองก็ไปพักผ่อนเถิดทางนี้ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้วล่ะ”ใบหน้างามของมู่หลันงอง้ำในทันที ก่อนที่จะสะบัดตัวออกจากเรือนไป แน่นอนว่านางย่อมส่งสายตาอาฆาตมายังเด็กน้อยอย่างเยว่เอ๋อร์อีกหนึ่งรอบ นี่

เช้าวันถัดมาเยว่เอ๋อร์ก็เข้าใจแจ่มแจ้งในสิ่งที่เหลยหยวนเหยาตกลงกับต้วนหยางชุน ชายวัยกลางคนท่าทางดูภูมิฐานมีความรู้ไม่ต้องถามเยว่เอ๋อร์ก็รู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าต้องเป็นบัณฑิตมากความรู้เป็นแน่“นี่คือใต้เท้ามู๋ อดีตเสนาบดีขั้นสี่ นับจากนี้ใต้เท้าจะมาสอนเจ้าหัดอ่านเขียน”เยว่เอ๋อร์ก้มศีรษะรับอย่างนอบน้อม แน่นอนนางไม่ขัดเรื่องการเรียนอ่านเขียนอยู่แล้ว ด้วยส่วนตัวนางเองก็อยากจะอ่านเขียนให้คล่องเช่นกัน“ผู้น้อยโง่เขลาต้องรบกวนใต้เท้าแล้ว”“ขอเพียงเจ้าตั้งใจก็พอ”“ผู้น้อยจะจำไว้เจ้าค่ะ”เยว่เอ๋อร์เอ่ยเสียงสุภาพ สาวใช้ในเรือนของเหลยหยวนเหยายกชุดน้ำชามาให้นาง ใต้เท้ามู๋มิใช่คนเรื่องมากด้านพิธีการคำนับอาจารย์ นางจึงเพียงยกน้ำชาคำนับเขาเป็นอาจารย์อย่างเรียบง่าย แล้วเริ่มเรียนในทันที เหลยหยวนเหยายกยิ้มพอใจเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยดูสนใจในเรื่องการอ่านเขียน เดิมทีเขาอยากจะสอนนางด้วยตนเอง หากแต่ช่วงนี้เขายังยุ่งเกี่ยวกับการปรุงยาสูตรใหม่จึงมิสามารถปลีกตัวมาสอนนางได้ ครั้นจะรอจนเขาปรุงยาเสร็จค่อยมาเริ่มสอนนางก็เกรงว่าจะเสียเวลา จึงได้ขอให้ต้วนหยางชุนเป็นธุระหาอาจารญ์มาให้นาง มู๋เฉิงฮุ่ยมองเด็กสาวตรงหน้าท

“ข้ารับมาแล้ว ขอบใจเจ้ามาก”ท่าทางสบายๆ ไม่ถือตัวของเขาทำให้เด็กสาวหน้าแดงเขินอายจนแทบจะทรงตัวมิอยู่ งานนี้แม้ต้วนหยางชุนมิคิดอะไร ก็คงห้ามเด็กสาวให้ไม่คิดมิได้แล้วกระมัง เยว่เอ๋อร์ส่ายศีรษะน้อยๆ เดินเข้าไปด้านในเรือนพักผู้ป่วย มีชายวัยกลางคนสองคนและหญิงชราอีกคนนอนพักรักษาตัวอยู่ เรือนพักที่นี่สะอาดสะอ้านอีกทั้งยังโปร่งสบาย อากาศถ่ายเทสะดวกเหมาะแก่การพักฟื้นยิ่งนัก นับว่าการจัดการของพวกเขาไม่เลวนัก เยว่เอ๋อร์เดินไปที่ด้านหลังห้องเก็บสมุนไพร ที่นี่จัดแยกสมุนไพรชัดเจน ดวงตาหวานไล่อ่านรายชื่อสมุนไพรและทบทวนสรรพคุณของมันในใจ แน่นอนเกือบสองปีที่อยู่ในสกุลต้วนนางย่อมได้ความรู้มามิน้อย“ท่านหมอ! ท่านหมอช่วยลูกข้าด้วยเจ้าค่ะ!”เสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอกทำให้เยว่เอ๋อร์ละความสนใจจากสมุนไพรเบื้องหน้าแล้วออกไปดูสถานการณ์ด้านนอกที่ค่อนข้างชุลมุน กลุ่มคนพากันมุงที่ลานกว้าง“เกิดอะไรขึ้น!”เสียงผู้ช่วยของต้วนหยางชุนเอ่ยถามอย่างร้อนรน เยว่เอ๋อร์มองเห็นหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่ง ในอกอุ้มเด็กน้อยวัยไม่น่าจะเกินสามปี ตัวเปียกปอนไปทั้งตัว“ได้โปรดช่วยลูกชายของข้าด้วยเจ้าค่ะ”ร่างของหญิงสาวทรุดลงคุกเข่ากับพื้น