Todos los capítulos de จอมนางข้ามภพ: Capítulo 11 - Capítulo 20

“หากยังอยากมีชีวิตจงออกไปห่างๆ ข้า”เยว่เอ๋อร์แม้แปลกใจที่เขาคล้ายมีตาทิพย์มองเห็นการกระทำของนางหากแต่ก็มิได้เก็บมาใส่ใจอะไร ใบหน้ากลมวางลงบนเตียงทับม่านสีแดงบางๆ“แต่หากพระองค์อยากมีชีวิตก็ต้องให้หม่อมฉันอยู่ใกล้ๆ”น้ำเสียงยอกย้อนสดใสแตกต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง องค์ชายน้อยพลิกตัวหันมาสบตากลมใสกระจ่างผ่านม่านเตียง สายลมอ่อนพัดเข้ามาทางหน้าต่างทำให้เกิดภาพเด็กน้อยหลังม่านที่ตรึงใจมิน้อย เยว่เอ๋อร์ยกยิ้มอ่อนโยนนิ้วป้อมๆ หยิบบางอย่างออกมาจากมวยผมกลมๆ คล้ายซาลาเปาของนางส่งให้เขา“วิหคขาวฝากให้หม่อมฉันนำมาถวายเพคะ”ดวงตาคมจดจ้องร่างเล็กตรงหน้าอย่างประหลาดใจ วิหคขาวคือหนึ่งในฉายาของทหารราชองครักษ์ของเขา นางเป็นเพียงเด็กน้อยวัยไม่น่าจะเกินห้าปี เหตุใดจึงรู้จักกับวิหคขาวได้ หรือนี่จะเป็นแผนการของชุ่ยฮองเฮา ดวงตาคมหลังม่านมีแววลังเลและหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด จนเยว่เอ๋อร์กลัวว่านางกำนัลด้านนอกจะบุกเข้ามาตวาดนางอีกครั้ง และแผนการครั้งนี้คงพังไม่เป็นท่าแน่นอน“หม่อมฉันใช้เวลาในการกินโจ๊กชามเดียวได้ไม่นานหนัก หากยังทรงลังเลหม่อมฉันก็จนใจจะหาสิ่งใดมายืนยัน”สายตาคมเหลือบไปมองโจ๊กบนโต๊ะที่หัวเตี

เวลาผ่านไปรวดเร็วราวสายน้ำไหล เยว่เอ๋อร์มาอยู่ที่ตำหนักแห่งนี้ร่วมสองเดือนแล้ว เวลานี้เด็กน้อยอย่างนางกำลังนั่งเหงื่อตกอีกครั้งเพราะชายต่างวัยสองคนกำลังเตรียมตัวที่จะลักลอบออกจากที่นี่ ใบหน้ากลมซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวจับใจแม้จะเตรียมใจมาเป็นเดือนแล้วแต่พอถึงเวลาจริงๆ ก็อดหวาดกลัวมิได้ยามโฉ่ว (เท่ากับเวลา 01.00 น. จนถึง 02.59 น.) เงาร่างสามร่างปรากฏขึ้น เฉินมี่ถงอุ้มเยว่เอ๋อร์เอาไว้แนบอก ก่อนใช้วิชาตัวเบาทะยานออกจากพระตำหนัก ทุกสิ่งทุกอย่างดูราบรื่นจนเยว่เอ๋อร์ถอนหายใจยาวอย่างโล่งใจ หากแต่เพียงปลายเท้าของเฉินมี่ถงและองค์ชายหยวนหรงหย่งหมิงแตะพื้นเท่านั้น เงาร่างชายชุดดำหลายสิบคนก็ล้อมพวกเขาเอาไว้ ชีวิตนางเอกเช่นนางนี่น่าสงสารจริงๆ จะกี่ภพกี่ชาติก็ล้วนโดยไล่ล่า เฉินมี่ถงเดินปราณในกายแสงสีเขียวนวลตาปรากฏรอบๆ ตัว ดวงตาหวานหันไปมององค์ชายน้อยที่สวมชุดสีแดงเข้มเลือดนกปักลายพยัคฆ์สีเงิน รอบตัวเขาก็ปรากฏแสงสีเขียวนวลตาเช่นกัน คงมีเพียงนางที่เป็นเด็กน้อยไร้พลังใดๆ ชายชุดดำพุ่งเข้าโจมตีพวกเขาทั้งสาม เฉินมี่ถงอุ้มเยว่เอ๋อร์ไว้ในอ้อมแขน กระบี่ในมือพุ่งทะยานฟาดฟันใส่ศัตรูทุกขบวนท่าล้วนโดนจุดสำคัญ

กลุ่มวิหคร่วมสิบชีวิตเข้าประจันหน้ากับชายชุดดำเพียงหนึ่งแม้รู้ว่ามิอาจต้านทานได้แต่เป้าหมายของพวกเขาเพียงให้องค์ชายสิบเก้าหนีได้เท่านั้น เฉินมี่ถงพยุงตัวเองขึ้นหันมาอุ้มร่างเล็กของเยว่เอ๋อร์แนบอกอีกครั้งก่อนทะยานไปจากเขตพระตำหนัก พร้อมองค์ชายหยวนหรงหย่งหมิง“ถอยทันทีเมื่อพร้อม”คำสั่งสุดท้ายของเฉินมี่ถงก่อนที่เขาจะทะยานจากไป เยว่เอ๋อร์หลับตาปี๋จะอย่างไรนางก็เป็นคนธรรมดาให้มากระโดดไปมาทะยานบนฟ้าแบบนี้นางรับไม่ไหวจริงๆ ไม่นานเฉินมี่ถงก็ทรุดลง เขาวางร่างของนางที่ยังคงมึนงงบนพื้นก่อนทรุดลงสลบไป เยว่เอ๋อร์เข้ามาดูเขาในทันทีด้านข้างยังมีองค์ชายสิบเก้าอีกคน“ท่านอาคงไปต่อไม่ไหวแล้วเพคะ องค์ชายเสด็จหนีไปก่อนเถิดเพคะ หม่อมฉันจะดูแลท่านอาเอง”แม้คำพูดจะสวยหรูเพียงใดแต่แท้จริงแล้วเยว่เอ๋อร์รู้ดีว่าคนที่ชายชุดดำพวกนั้นต้องการคือองค์ชายตรงหน้า หากเขาไม่อยู่ตรงนี้นั่นย่อมปลอดภัยกับนางและเฉินมี่ถง อาจดูเห็นแก่ตัวแต่มันคือทางเดียวที่ทำให้พวกเขามีโอกาสรอดมากที่สุด“พานางไปด้วย”เสียงแหบพร่าของเฉินมี่ถงเอ่ยขึ้นมา เยว่เอ๋อร์มองคนที่ตนคิดว่าสลบไปนั้นด้วยแววตาฉงน นางไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการสักนิด ข้อมือ

“ไม่!!!”ชายชุดดำมองภาพเด็กชายที่โผไปที่ริมหน้าผา สายตาทอดมองไปยังก้นเหวเบื้องล่างอย่างเจ็บปวดแล้วรู้สึกยินดียิ่งนัก“ไม่ต้องทรงเสียพระทัยไป อีกไม่นานหม่อมฉันจะส่งพระองค์ไปหานางเอง”“บัดซบยิ่งนัก!”ดวงตาคมขององค์ชายน้อยหันมาจ้องชายชุดดำอย่างอาฆาต มือหนากำกระบี่แน่นพุ่งเข้าโจมตีชายชุดดำอย่างบ้าคลั่ง แสงสีเขียวนวลปะทะรุนแรงจนชายชุดดำเองอดขมวดคิ้วมิได้ เหตุใดเขาที่อยู่ระดับห้าจึงรู้สึกว่ามิอาจต่อกรกับคนตรงหน้าได้ มิใช่ว่าเด็กหนุ่มนี่อยู่เพียงขั้นสี่หรือไรกัน หรือว่า…หยวนหรงหย่งหมิงวาดกระบี่รวดเร็ว ดวงตาคมกริบอาบด้วยสีแดง ลำแสงรอบตัวค่อยๆ เปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีน้ำเงินช้าๆ ชายชุดดำเบิกตากว้างขึ้นมาทันที เป็นไปไม่ได้อยู่ดีๆ องค์ชายสิบเก้าจะเลื่อนขั้นง่ายๆ เช่นนี้ได้อย่างไร ที่สำคัญยังมาเลื่อนขั้นในเวลาที่สำคัญเช่นนี้เสียด้วย เมื่อระดับปราณพลังเลื่อนขึ้นมาหยวนหรงหย่งหมิงคล้ายได้กำลังคืนมาใหม่ บาดแผลตามตัวหายเป็นปลิดทิ้ง อีกทั้งปราณในกายยังมีมากล้นจนน่าแปลกใจ เพลงกระบี่ที่เขาวาดออกไปจึงมีกำลังมากกว่าของชายชุดดำที่ใช้ปราณมาได้ระยะหนึ่ง“ข้าจะเอาเลือดเจ้ามาเซ่นวิญญาณนาง”พูดจบกระบี่ก็พุ่งตรงเ

ยามเหม่า (เท่ากับเวลา 05.00 น. จนถึง 06.59 น.) ร่างเล็กของเด็กสาวค่อยๆ ขยับตัวตื่น เยว่เอ๋อร์มองไปโดยรอบก่อนสะดุ้งสุดตัวเมื่อนึกได้ว่าเวลานี้ตนอยู่ที่ใด กองไฟด้านหน้ายังคงติดอยู่ ชิงชิงนอนขดตัวอยู่ในห่อผ้าข้างๆ นาง ร่างเล็กป้อมถอนหายใจยาวอย่างโล่งใจ ก่อนลุกออกมาด้านนอกโพรงไม้ในมือมีถุงหนังสัตว์เดิมทีนางเตรียมไว้สำหรับใส่น้ำดื่ม หากแต่มิทันได้ตระเตรียมน้ำก็เกิดเรื่องเสียก่อน ร่างเล็กป้อมเดินไปด้านหน้าสายตามองไปที่ใบไม้ใหญ่ ที่นี่เป็นป่าร้อนชื้นยามค่ำคืนน้ำค้างจึงลงหนาเป็นพิเศษเวลานี้ตามใบไม้ใหญ่จึงมีน้ำขังมิน้อย ริมฝีปากบางยกยิ้มพอใจเอาถุงหนังสัตว์รองน้ำจากใบไม้อย่างเร่งรีบ หากแสงตะวันสาดส่องมาเมื่อไหร่น้ำเหล่านี้อาจระเหยไปจนหมด ใช้เวลาร่วมชั่วยามนางก็ได้น้ำจนเต็มถุง มือกลมผูกถุงน้ำไว้กับเอวเล็กก่อนเดินกลับไปที่โพรงไม้ที่ใช้หลบภัยเมื่อคืน เจ้านกน้อยชิงชิงส่งเสียงร้องทันทีที่เห็นนาง ร่างเล็กป้อมนั่งลงก่อนเอาน้ำค้างค่อยๆ หยอดใส่ปากเจ้านกน้อยชิงชิง นกน้อยกระพือปีกของตนพลันสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ เยว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วเพราะขนที่ตัวของมันค่อยๆ ขึ้นอย่างรวดเร็ว เกิดอะไรขึ้นกันขนสีแดงเงางามขึ