Todos los capítulos de จอมนางข้ามภพ: Capítulo 41 - Capítulo 50

“หุบปาก ที่นี่คือที่ใดให้เด็กอย่างเจ้ามาเล่นลิ้นได้อย่างนั้นรึ ทหารตบปากนางยี่สิบที”อ้าว... อีตาเสนาบดีชุ่ยนี่ชักพาลใหญ่เสียแล้ว หาเหตุผลมาค้านนางไม่ได้ก็ใช้อำนาจเช่นนี้กันเลยทีเดียว“ท่านเสนาบดีชุ่ยโปรดระงับอารมณ์เถิด ที่นางพูดก็ดูมีเหตุผลมิน้อย ท่านเองก็อย่าพึ่งร้อนตัวไป”“เสนาบดีหลิวท่านกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร อ้อ... ข้าลืมเสียสนิท ฮูหยินท่านก็เป็นคนสกุลต้วน”น้ำเสียงเย้ยหยันแววตาที่บ่งบอกความเหนือกว่าทำให้เสนาบดีหลิวขบกรามแน่น“ใช่ ข้าเป็นคนสกุลต้วน!”สิ้นเสียงทุกสายตาก็หันไปทางผู้มาเยือนในทันที ต้วนอวี้หลินพร้อมด้วยต้วนหยางอวี้และเหลยหยวนเหยาปรากฏตัวที่ด้านหน้า“ฮูหยิน!”“เป็นข้าเอง”สายตาคมหวานจดจ้องไปที่สามีของตนอย่างตำหนิ ยิ่งเห็นสภาพของต้วนหยางชุนดวงตาของนางแทบลุกเป็นไฟขึ้นมา“เจ้ากรมอาญา ท่านจับตัวหยางชุนมามีหลักฐานหรือไม่”เจ้ากรมอาญาเดิมทีโดนเยว่เอ๋อร์ไล่ต้อนก็รู้สึกสั่นไปทั้งตัว บัดนี้มาโดนหลิวฮูหยินจดจ้องปานจะเผาเขาทั้งเป็นยิ่งทำให้เขาเอ่ยสิ่งใดไม่ออก แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ“ไม่มีหลักฐานจับกุมคนมาแล้วลงทัณฑ์เช่นนี้เห็นทีกฎหมายของ หนิงอันคงไม่มีความหมายเสียแ

“กระหม่อมหลิวหนิงเฉินขออาสาเข้าเมืองปราบกบฏชุ่ยฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”หลิวหนิงเฉินบุตรชายคนโตของเสนาบดีหลิวทรุดกายลงถวายการเคารพเบื้องหน้ารัชทายาทหยวนหรงหย่งเจิ้น สายพระเนตรของพระองค์มีแววลังเลใจมิน้อย เสบียงของกองทัพใกล้จะหมดลงอีกทั้งจำนวนทหารในมือเขาก็มีเพียงห้าร้อยนาย หากจะเข้าตีเมืองหนิงอันคงมีแต่พากันไปตายและเป็นการยืนยันว่าพระองค์เป็นกบฏจริงเช่นที่ชุ่ยฮองเฮากล่าวหา แต่หากทรงนิ่งเฉยก็เหมือนรอความตาย วันใดที่ชุ่ยฮองเฮาส่งกองทัพหลวงออกมาพวกเขาก็คงกลายเป็นหุ่นซ้อมรบให้นาง“น้องสิบเก้า เจ้าคิดว่าควรทำเช่นไร”หยวนหรงหย่งเจิ้นหันไปทางด้านขวามือ ถามความเห็นจากบุรุษหนุ่ม ผู้สวมชุดสีแดงเลือดนกปักด้วยด้ายสีทองลายพยัคฆ์คำรามดูองอาจและสง่างาม องค์ชายสิบเก้าหยวนหรงหย่งหมิง ใบหน้าหล่อเหลาดวงตาคมดุจพญาเหยี่ยว คิ้วเข้มพาดผ่านราวถูกแต่งแต้มโดยจิตรกรเอก จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากสีสดเสียจนหญิงสาวยังอับอาย หากแต่กลับมีพลังบางอย่างที่เย็นชาแผ่ออกมาจากเขา จนผู้คนล้วนหวาดกลัวมิกล้าแม้แต่สบตากับเขาโดยตรง“เรื่องนี้หม่อมฉันจะจัดการเองพ่ะย่ะค่ะ ขอพระองค์ทรงวางพระทัยได้”เมื่อได้ยินคำมั่นจากน้องชายคนเล็ก หยว

“เราเหนื่อยเหลือเกิน พาเรากลับเถิดท่านเสนาบดีหลิว”น้ำเสียงแหบแห้งหันมาเอ่ยกับเสนาบดีหลิว เขาหันไปสั่งทหารทั้งสี่ เชิญเสด็จฮ่องเต้กลับที่ประทับดังเดิม เยว่เอ๋อร์มองชายหนุ่มในชุดสีแดงเลือดนกด้วยดวงใจที่เต้นแรง ผ่านมาสามปีจากเด็กน้อยขี้โรคบัดนี้เขากลายเป็นชายหนุ่มรูปงามไปเสียแล้ว คำสาบานผูกจิตสัมพันธ์ในอดีตเขาก็คงลืมไปแล้วเช่นกัน ดวงตาหวานจดจ้องใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้า แววตาเฉยชาที่เขาใช้มองตอบกลับมาทำให้นางปวดลึกเข้าไปด้านใน หยวนหรงหย่งหมิงมองเด็กสาวที่ผูกปิดใบหน้าครึ่งล่างด้วยผ้าขาวอย่างรู้สึกคุ้นเคย แววตาคู่นั้นช่างคล้ายคลึงเหลือเกิน หากแต่เพียงพริบตาเขาก็สลัดความคิดไร้สาระนั่นออกไปในทันที เยว่เอ๋อร์นางตกไปในหน้าผาสูงชันอีกทั้งเบื้องล่างเป็นป่าซานซิ่งซาน ต่อให้เป็นผู้มีพลังปราณขั้นห้าเช่นเขายังยากจะเอาชีวิตรอด นางที่เป็นเด็กน้อยธรรมดาจะรอดได้อย่างไรกัน เมื่อคิดได้ดวงตาที่ทอดมองมายังนางจึงแฝงความเย็นชาและเกลียดชังในทีในคืนนั้นอดีตฮ่องเต้ได้เสด็จสวรรคต องค์ฮ่องเต้หยวนหรงหย่งเจิ้นได้ประกาศงดงานรื่นเริงทุกอย่างเป็นระยะเวลาเก้าวันเก้าคืน แม้แต่งานสถาปนาแต่งตั้งของพระองค์ก็ให้งดเว้นงานเลี้ยง

สามวันแล้วที่เยว่เอ๋อร์และเหลยหยวนเหยามาพักที่เรือนสกุลหลิว ในเขตเรือนรับรองของสกุลหลิวค่อนข้างเงียบสงบ น่าแปลกที่นางรู้สึกสบายใจและอบอุ่นทุกครั้งที่มาที่นี่“เยว่เอ๋อร์!”เสียงนุ่มทุ้มดังมาแต่ไกล เมื่อหันไปเยว่เอ๋อร์ก็พบกับหลิวหนิงเจี้ยน รอยยิ้มเจื่อนปรากฏภายใต้ผ้าขาวที่ปกปิดใบหน้าของตนไว้“ช่วงก่อนข้ายุ่งมาก ไม่ได้มาหาเจ้าเลย เจ้าคงคิดถึงข้ามากใช่หรือไม่”เยว่เอ๋อร์แทบสำลักน้ำลายตนเอง ชายตรงหน้าบุคลิกโดดเด่น ท่าทางมีสง่าหากแต่กลับเอ่ยวาจาได้ย่ำแย่เต็มที“ช่วงนี้เป็นช่วงพักผ่อนของข้า เอาอย่างนี้ข้าจะมาเยี่ยมเจ้าทุกวันเลยดีหรือไม่ หรือหากเจ้าคิดว่าไม่ดีข้าจะขอท่านแม่ให้เจ้าย้ายไปอยู่ที่เรือนของข้าก็ย่อมได้”ย้ายไปอยู่ที่เรือนของเขา หึ! ชายผู้นี้แม้บุคลิกดูขี้เล่นไม่จริงจัง หากแต่กลับวางแผนลึกล้ำในใจ ให้นางย้ายไปอยู่ในเรือนเขาก็เท่ากับยอมรับสถานะผู้หญิงของเขาน่ะสิ... ฝันไปเถอะ!“ขอบคุณคุณชายรองมาก แต่ข้ามิค่อยสะดวกนักเจ้าค่ะ”“อ่า... ขออภัย ข้าลืมได้อย่างไรว่าเจ้ากับข้ายังมิได้หมั้นหมายกัน เอาอย่างนี้ในเมื่อเจ้านับถือพี่หยวนเหยาเป็นอา เช่นนั้นเราให้พี่หยวนเหยาเป็นญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าดีห

“ส่งตัวคนของข้าคืนมา”น้ำเสียงเย็นชา ท่าทางหยิ่งยโสมิหวั่นเกรงผู้ใด ทุกการเคลื่อนไหวเยือกเย็นจนผู้คนมิกล้าแม้แต่จะหายใจ แน่นอนว่าเขาย่อมเป็นหยวนหรงหย่งหมิง“ท่านอ๋อง!”“สิ่งที่เจ้าอยากรู้ก็ได้รู้แล้วไม่มีเหตุผลที่ต้องอยู่ต่อ”น้ำเสียงเย็นชาของเขาช่วยยืนยันในสิ่งที่เยว่เอ๋อร์คิด ความจริงหยวนหรงหย่งหมิงจะเข้ามาช่วยนางตั้งแต่ตอนที่ชายชุดดำปรากฏตัวในจวนเสนาบดีหลิวแล้ว หากแต่เป็นนางที่เอ่ยปากห้ามเขาไว้ ใบหน้าภายใต้ผ้าขาวยกยิ้มอย่างรู้สึกผิด มือเล็กกำที่ข้อมืองดงามของหญิงชุดขาวอย่างอ่อนโยนราวกับหากเเยว่เอ๋อร์กำแรงไปนางอาจแตกหักได้“แม่นาง ข้ารักษาพิษให้ท่านไม่ได้จริงๆ ทางที่ดีท่านควรไปที่เมืองเหลียนแล้วหายาถอนพิษจากที่นั่น”สตรีชุดขาวหันมาสบตาเด็กน้อยด้านหลังอย่างลังเลใจ นางโดนพิษนี่มาห้าวันแล้ว ให้เก่งกาจเพียงใดก็คงมิสามารถหายาถอนพิษได้ทัน ที่สำคัญนางงูพิษนั่นคงมิยินยอมให้นางได้ยาถอนพิษเป็นแน่ ระหว่างที่ยืนลังเลอยู่นั้น พลันหางตาของนางก็มองเห็นวัตถุบางอย่างถูกส่งมาที่นาง มือบางขาวเนียนยกขึ้นรับวัตถุนั้นไว้ในมือ“หึ! ก็แค่พิษว่านโลหิต”เยว่เอ๋อร์มองกล่องไม้แกะสลักในมือของสตรีชุดขาวอย่างแปลกใ