Todos los capítulos de จอมนางข้ามภพ: Capítulo 51 - Capítulo 60

“เยว่เอ๋อร์ระวัง”องค์หญิงเหมยปี้เหยาเอ่ยเตือนเสียงดัง นางพุ่งกายมาทางเยว่เอ๋อร์หากแต่แส้สีแดงก็เข้ามาดักหน้า นางจึงจำเป็นต้องหลบอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงไปได้ องค์หญิงม่อฉ่ายอี้ยกยิ้มพอใจเปรี้ยง!เสียงบางอย่างดังขึ้นอาวุธที่แฝงพลังปราณขององค์หญิงม่อฉ่ายอี้แตกกระจายเป็นฝุ่นผงปลิวหายไปในอากาศ ร่างบอบบางของเยว่เอ๋อร์ถูกรวบเข้าแนบอก ความแข็งแกร่งที่สัมผัสได้บ่งบอกว่าเขาเป็นบุรุษแน่นอน เมื่อเงยหน้าขึ้นมองดวงตาหวานพลันเบิกกว้างรอยยิ้มปรากฏใต้ผ้าขาวของนาง หยวนหรงหย่งหมิงเมื่อเห็นว่าเยว่เอ๋อร์ถูกชินอ๋องแห่งหนิงอันช่วยเอาไว้อีกครั้ง องค์หญิงเหมยปี้เหยาพลันรู้สึกโกรธเคืองในใจขึ้นมา เป็นเพราะองค์หญิงม่อฉ่ายอี้ที่ทำให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ นางซัดกระบี่ผ้าพุ่งตรงไปหาสตรีชุดแดงตรงหน้าทันที ม่อฉ่ายอี้เองก็มิได้หวั่นเกรงแส้ในมือตีวนออกไป แต่มิทันที่ทั้งสองจะได้ปะทะกันอีกครั้งพลังปราณรุนแรงสายหนึ่งก็พุ่งใส่อาวุธของนางทั้งสองพลันทุกอย่างหยุดนิ่งทั้งกระบี่ผ้าและแส้ผ้ากลับคืนสู่สภาพเดิม องค์หญิงทั้งสองทรุดลงกระอักเลือดคำโต“หากองค์หญิงทั้งสองประสงค์จะทะเลาะวิวาทขอเป็นหลังจากที่เสด็จกลับจากหนิงอัน”กล่าวจบร่

ตำหนักจันทร์กระจ่างหลังจากได้รับแต่งตั้งเป็นองค์หญิงแห่งหนิงอัน องค์หญิงม่อฉ่ายอี้ก็ได้ประทับที่ตำหนักจันทร์กระจ่าง ที่ตำหนักนี้ด้านหลังมีสระน้ำมรกต ยามกลางวันเป็นสีมรกตงดงามยามกลางคืนจะสะท้อนกับแสงจันทร์ปรากฏเป็นสีเหลืองนวลตาชวนผ่อนคลาย องค์หญิงม่อฉ่ายอี้และเหล่านางกำนัลคนสนิทมักจะมานั่งที่ริมสระแห่งนี้เป็นประจำ“กราบทูลองค์หญิงคนจากตำหนักตะวันออกขอเข้าเฝ้าเพคะ”“คนจากตำหนักตะวันออกอย่างนั้นหรือ”ยามนี้เป็นเวลากลางคืน คนจากตำหนักตะวันออกมาที่ตำหนักนางยามนี้แน่นอนว่าต้องมีเรื่องด่วนอย่างแน่นอน“ให้เข้ามา”ไม่นานเบื้องหน้าปรากฏชายในชุดขันทีเดินเข้ามา องค์หญิงม่อฉ่ายอี้ปรายตามองชายผู้นั้นอย่างพิจารณาท่าทางโดยรวมปกติ หากแต่มือสองข้างกลับกุมกันแน่น อีกทั้งที่ขมับสองข้างปรากฏหยาดเหงื่ออย่างน่าสงสัย“กงกงมาเยือนตำหนักจันทร์กระจ่างยามดึกมิทราบมีเรื่องอันใด”“ทูลองค์หญิงม่อฉ่ายอี้ องค์รัชทายาทให้หม่อมฉันมาแจ้งว่ามีเรื่องด่วนจากเมืองเหลียน ทูลเชิญองค์หญิงเสด็จที่วังตะวันออกพ่ะย่ะค่ะ”เรื่องด่วนอย่างนั้นหรือ เวลานี้เป็นยามกลางคืนตามธรรมเนียมชายหญิงมิอาจพบปะกันได้ ในคืนวันงานเลี้ยงแม้นางมิได้ยิ

“เรื่องล้วนมาหาเจ้าเองใช่หรือไม่”น้ำเสียงที่ดูผ่อนคลายลงของเขาทำให้เยว่เอ๋อร์ยิ้มกว้าง มือหนาเอื้อมมาที่ใบหน้าเล็กของนางสบดวงตาหวานนิ่ง ดวงตาคมที่แฝงความห่วงใยและมั่นคงทำให้เยว่เอ๋อร์คล้ายต้องมนต์ มิอาจละสายตาไปจากเขา มือหนาวางบนใบหน้าขาวผ่องของนางแล้วค่อยๆ ปลดผ้าขาวที่ปกปิดใบหน้าของนางออกโดยที่นางมิรู้ตัว จนกระทั่งสายลมปะทะเข้ากับใบหน้าครึ่งล่างสติที่ขาดหายของเยว่เอ๋อร์จึงกลับคืนมา ดวงตาหวานเบิกกว้างรีบหันหลังให้เขาในทันทีหยวนหรงหย่งหมิงจับร่างเล็กหมุนมาเผชิญหน้า ดวงตาคมมองสำรวจใบหน้าของนางอย่างละเอียด ภาพเด็กสาวแก้มป่องสะท้อนบนใบหน้าของนาง เป็นไปได้อย่างไรกัน นางกับเยว่เอ๋อร์ของเขาเป็นคนเดียวกันอย่างนั้นหรือ“เจ้า... เจ้าคือ...”สายตาคาดหวังขณะเดียวกันก็หวาดระแวงในทีทำให้เยว่เอ๋อร์มิกล้าสบตาเขาโดยตรง นางมิเคยเตรียมคำตอบสำหรับเหตุการณ์เช่นนี้ คางมนถูกมือหนาเชยขึ้นสบตา เวลาผ่านไปร่วมห้าปี หากแต่เขาไม่มีวันลืม... ไม่มีวัน“เป็นเจ้าจริงๆ ใช่หรือไม่”น้ำเสียงที่เอ่ยถามนั้นสั่นเครือราวเจ็บปวดเหลือคณา ดวงตาคมที่เด็ดเดี่ยวและมั่นคงเวลานี้กลับดูอ้างว้างและคาดหวัง เยว่เอ๋อร์ขบริมฝีปากแน่นมิ

“หึ! สิ่งที่เปิ่นหวางต้องการแจ้งก็ได้แจ้งไปแล้ว อาเฉินกลับ”การกระทำของคนตรงหน้าทำให้เหลยหยวนเหยากำหมัดแน่น ความอดทนที่เดิมทีก็แทบจะคุมมิได้อยู่แล้วบัดนี้ขาดสะบั้นลงในทันที ดวงตาอบอุ่นฉายแววโกรธเคืองอย่างชัดเจน เมื่อหยวนหรงหย่งหมิงเดินผ่านจึงเข้าโจมตีในทันที หยวนหรงหย่งหมิงสัมผัสได้ถึงไอสังหารจากข้างกาย หางตาเหลือบไปเห็นเหลยหยวนเหยาวาดพัดในมือออกมา เขาเพียงเอียงตัวหลบก่อนซัดพลังปราณสายหนึ่งเข้าใส่ พลันปรากฏปราการแก้วสีฟ้าอ่อนรอบตัวเหลยหยวนเหยา ผู้มีพลังปราณสายฟื้นฟูขั้นเจ็ดอย่างนั้นหรือ หยวนหรงหย่งหมิงยกยิ้มมุมปาก ไม่แปลกใจเลยที่เขาสามารถช่วยเยว่เอ๋อร์ให้รอดกลับมาได้ พัดในมือของเหลยหยวนเหยาอาบไปด้วยพลังปราณขั้นเจ็ด บุกเข้าโจมตีหยวนหรงหย่งหมิงในทันที หากกล่าวกันด้านพลังปราณเหลยหยวนเหยามีพลังขั้นเจ็ด ขณะที่หยวนหรงหย่งหมิงมีพลังปราณขั้นห้า หยวนหรงหย่งหมิงย่อมต้องตกเป็นรอง แต่ขั้นเจ็ดแล้วอย่างไร? อย่างไรเสียเหลยหยวนเหยาก็เป็นพลังปราณสายฟื้นฟูมิอาจปล่อยพลังมาโจมตีเขาได้ เพียงเขาตั้งรับกระบวนท่าของคนผู้นี้ให้ได้ก็ไม่มีสิ่งใดต้องกังวล เหลยหยวนเหยานึกโมโหยิ่งนัก เห็นชัดเจนว่าเขามีพลังปราณสู

“เช่นนั้นเอาตามที่เจ้าว่า”“เจ้าค่ะ”เยว่เอ๋อร์ยิ้มกว้างอย่างยินดี หยวนหรงหย่งหมิงวางมือหนาบนศีรษะของนาง ลูบผมนางอย่างอ่อนโยน เฉินมี่ถงและชิงหรงถอนหายใจยาวอย่าง โล่งอก“เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปเดินเล่นอีกทางก็แล้วกัน”กล่าวจบเขาก็ลุกขึ้นจับมือเล็กของนางมั่น พานางเดินไปในส่วนที่มีการค้าขายสินค้าต่างๆ เยว่เอ๋อร์มองทุกสิ่งรอบตัวอย่างตื่นตาตื่นใจ ก่อนหน้านี้นางใช้ชีวิตในเมืองหนิงอันในฐานะขอทาน แน่นอนทุกลมหายใจล้วนห่วงกังวลแต่เรื่องปากท้อง มิเคยมีเวลามาสนใจสิ่งสวยงามต่างๆ รอบตัวเช่นนี้ เมื่อได้มีโอกาสมาดูและชื่นชมจึงทำให้รู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก“ข้าอยากได้สิ่งนี้”นิ้วเล็กชี้ไปที่ตุ๊กตาน้ำตาลปั้นสีสันงดงามเบื้องหน้า หยวนหรงหย่ง หมิงยกยิ้มกว้างพานางมายืนที่หน้าร้านน้ำตาลปั้น ดวงตาหวานเบิกกว้างมองตุ๊กตาน้ำตาลปั้นตัวเล็กที่มีรูปร่างต่างๆ อย่างสนใจ“เจ้าชอบตัวไหน”“มีแต่ตัวสวยๆ ทั้งนั้นข้าเลือกไม่ถูกเลย”หยวนหรงหย่งหมิงมองแววตาเป็นประกายของนางที่จดจ้องไปที่ตุ๊กตาปั้นเหล่านั้นอย่างมิวางตาแล้วอดที่จะยิ้มกว้างมิได้“เลือกไม่ถูกก็มิต้องเลือก”เมื่อสิ้นคำเยว่เอ๋อร์ก็พลันใบหน้าสลดลง คนขายมองเด็กน้อยตรงหน