Todos los capítulos de จอมนางข้ามภพ: Capítulo 31 - Capítulo 40

“เขารอดแล้ว เขารอด! นางช่วยเขาได้จริง”เสียงร้องดังขึ้นโดยรอบ เยว่เอ๋อร์หายใจหอบเหนื่อย การผายปอดครั้งนี้กินแรงนางไปเยอะทีเดียว ดวงตาหวานปิดลงตั้งจิตมั่นก่อนดึงน้ำค้างที่นางเก็บมาจากป่าซานซิ่งซานและใส่ไว้ในมิติแห่งเวลาของนางออกมาหนึ่งหยด แล้วกำหนดไว้ที่ปลายนิ้วของนาง แอบป้ายที่ปากของอาชางโดยที่มิทันมีผู้ใดสังเกตเห็น ร่างเด็กชายน้อยค่อยๆ ลืมตาอีกครั้งและดูสดใสขึ้นในทันที เรี่ยวแรงกลับมาปกติอย่างอัศจรรย์ สายตามองไปโดยรอบเมื่อเห็นผู้เป็นมารดาก็ปล่อยโฮวิ่งไปหานางในทันที“ท่านแม่”เยว่เอ๋อร์มองสองแม่ลูกกอดกันกลมช่างเป็นภาพที่ตรึงใจผู้คนเหลือเกิน มารดาของอาชางโอบกอดเขาแน่น ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา ลูบศีรษะและหลังของเด็กน้อยอย่างปลอบประโลม ไม่นานนางก็ผละออกจากลูกชายลุกขึ้นคุกเข่าลง ก้มศีรษะลงแนบพื้นคำนับให้เยว่เอ๋อร์ ดวงตาหวานเบิกกว้างอย่างตกตะลึง“ขอบพระคุณ คุณหนูเจ้าค่ะที่ช่วยชีวิตอาชาง”น้ำเสียงเอ่ยอย่างสั่นเครือศีรษะยังคงโขกบนพื้นไม่หยุด เยว่เอ๋อร์รีบเข้าไปพยุงร่างของนาง ก่อนที่ศีรษะนางจะแตกเสียก่อน“อย่าเจ้าค่ะท่านน้า”อาชางมองมารดาและเด็กสาวตรงหน้า เริ่มเข้าใจเหตุการณ์แม้จะยังไม่ชัดเจนก็ตา

วันถัดมาเยว่เอ๋อร์และต้วนหยางชุนเดินทางในทันที นายทหารที่มาพร้อมราชโองการมิได้ให้พวกเขาเดินทางโดยรถม้าอย่างที่ควร หากแต่กลับให้ขี่ม้าเร็วแทน ไม่บอกก็รู้ว่านี่มิใช่สถานการณ์ปกติอย่างแน่นอน หากเดาไม่ผิดตอนนี้ในวังหลวงจะต้องมีเรื่องยุ่งยากเกิดขึ้นเป็นแน่ ร่างบางนั่งอยู่ด้านหน้ามีต้วนหยางชุนคอยควบคุมม้าอยู่ด้านหลัง ใบหน้าที่เรียวขึ้นของนางโพกผ้าสีขาวปิดไว้ครึ่งใบหน้าเผยเพียงดวงตากลมโตหวานละมุนเท่านั้นต้วนหยางชุนควบม้าเร็วเร่งตามนายทหารที่เชิญราชโองการมา กลิ่นกายหอมอ่อนโยนจากเด็กน้อยด้านหน้าให้ความรู้สึกผ่อนคลายจากความตึงเครียดได้มากทีเดียวการเดินทางจากหัวเมืองใต้จนมาถึงเมืองหลวงของหนิงอันใช้เวลาร่วมสองวัน นี่นับว่าค่อนข้างจะเร็วมากเพราะพวกเขาแทบจะมิได้หยุดพักกันเลย ม้าเร็วถูกเปลี่ยนไปถึงสี่ตัว เยว่เอ๋อร์ถอนหายใจยาวอย่างอ่อนล้าเมื่อเห็นประตูเมืองหนิงอันเบื้องหน้า ปกติแล้วการเดินทางจากหนิงอันไปหัวเมืองใต้ใช้เวลาเจ็ดวันหากเดินทางด้วยรถม้า และใช้เวลาสามวันหากใช้ม้าเร็วในการเดินทาง นี่พวกเขาใช้เวลาเพียงสองนับว่าเดินทางอย่างลำบากแท้จริง นายทหารที่นำทางชูป้ายสีทอง เหล่าทหารยามหน้าประตูล้วนหลีกท

ผ่านมาสิบวันแล้ว หลังจากที่องค์ฮ่องเต้ทรงฟื้นขึ้นมา ชุ่ยฮองเฮามักจะคอยอยู่เคียงข้างพระองค์เสมอ ยกเว้นเพียงยามที่ต้วนหยางชุนเข้ามาถวายการรักษาเท่านั้น เนื่องจากเขาแจ้งว่าต้องการความสงบในการถวายการรักษา เพื่อมิให้เกิดความผิดพลาดใดๆ แน่นอนนั่นเป็นเหตุผลที่ชุ่ยฮองเฮามิอาจมิยินยอมได้ เยว่เอ๋อร์ยังคงใช้ผ้าขาวปิดใบหน้าครึ่งล่างเอาไว้เสมอ แม้เวลาจะผ่านมาสามปี นางก็ยังคงจำความโหดร้ายของหญิงสาวสูงศักดิ์ผู้นี้มิลืมเลือน“ตอนนี้ทรงรู้สึกเช่นไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ”“ข้ารู้สึกดีขึ้นมาก หากแต่หายใจไม่ค่อยสะดวก เหมือนอืดแน่นท้องมาก”เยว่เอ๋อร์มองที่ท้องขององค์ฮ่องเต้ผ่านชุดมังกรสีขาว ตอนนี้พระอุทรของพระองค์เริ่มบวมมากขึ้นกว่าเดิมเกรงว่าคงทนได้อีกไม่นานเป็นแน่ต้วนหยางชุนและเยว่เอ๋อร์กลับมาที่เรือนรับรอง ตั้งแต่ที่องค์ฮ่องเต้ทรงฟื้น พวกเขาก็ได้รับคำสั่งให้คอยถวายการรักษาอยู่ในวังโดยตลอด ความคิดที่จะกลับเกาะแสงจันทร์หลังถวายการรักษาให้ฮ่องเต้ดูเป็นไปได้ยากมากขึ้นทุกที อีกทั้งหากพระอาการทรุดลง เขาและนางอาจได้รับโทษไปด้วย“คุณชายรอง ของที่ข้าฝากให้ท่านเป็นธุระให้ เรียบร้อยหรือยังเจ้าคะ”“เอาไว้ข้าจะถามท่านลุงให

เยว่เอ๋อร์เบิกตากว้างจ้องหลิวหนิงเจี้ยนตามิกะพริบ ชะงักค้างมิสามารถเอ่ยสิ่งใดออกมาได้ แม้แต่ต้วนหยางชุนเองก็ยังตกตะลึงกับคำเอ่ยของหลิวหนิงเจี้ยนเช่นกัน คงมีเพียงเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ยังคงยิ้มกว้างดวงตาสดใสจ้องมองเด็กหญิงตรงหน้า เขาเป็นทายาทคนรองของสกุลหลิวอีกทั้งยังมีความสามารถด้านพลังปราณสายฟื้นฟู ดังนั้นการแต่งฮูหยินเข้ามาแน่นอนคุณสมบัติแรกของนางคือความสามารถด้านการแพทย์ เด็กหญิงตรงหน้าอายุเพียงแปดขวบก็สามารถวิเคราะห์โรคและรักษาพระอาการของฝ่าบาทได้ ในอนาคตมิต้องคาดเดาก็รู้ว่านางจะต้องเป็นแพทย์หญิงที่มากฝีมือ เช่นนั้นแล้วหากเขามัวชักช้ารีรออาจมิทันการณ์ได้“ว่าอย่างไรเจ้ามีคู่หมั้นหรือยัง”“เอ่อ... คือ…”“เจ้าลังเลในคำตอบแสดงว่ายังมิมีคู่หมั้น เช่นนั้นข้าขอหมั้นหมายเจ้าได้หรือไม่”คำถามแรกเยว่เอ๋อร์ยังมิทันหาคำตอบได้ ก็โดนเขาอัดเข้าอีกรอบจนนางตกตะลึง หลิวหนิงเจี้ยนแม้เป็นคุณชายรองหากแต่สายสกุลล้วนสูงส่งหญิงใดล้วนต้องการแต่งให้เขาทั้งสิ้น หากแต่มิใช่กับนางเสียหน่อยแม้นางจะมีจิตวิญญาณที่โตเกินวัย หากแต่ร่างกายของนางก็ยังคงอยู่ในวัยเพียงแปดขวบเท่านั้น“ขออภัยคุณชายหลิว แต่การแต่งงานของบุต

“อาเจี้ยน นี่ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้เจ้าค่อยมาถามนางดีหรือไม่”เป็นต้วนหยางชุนที่เอ่ยปากห้ามปรามเสียก่อน เยว่เอ๋อร์นึกขอบคุณเขาในใจอีกครั้ง เวลานี้นางอ่อนเพลียและง่วงมิน้อย หากให้นางมานั่งตอบคำถามหลิวหนิงเจี้ยนอีกละก็ เกรงว่าพรุ่งนี้เช้านางก็คงยังมิได้นอนวันรุ่งขึ้นเสนาบดีหลิวหนิงเต๋อก็ตรงมาที่เรือนรับรองในทันที ด้านหลังของเขามีบุตรชายคนรองหลิวหนิงเจี้ยนตามมาด้วย“คารวะท่านลุง / ท่านเสนาบดีหลิว”เยว่เอ๋อร์และต้วนหยางชุนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน เสนาบดีหลิวเพียงยกมือห้ามปราม เขานั่งลงบนเก้าอี้รับรองรินชาขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว เพราะเร่งรีบมาจึงรู้สึกเหนื่อยมิน้อย“ข้าได้ยินว่าเมื่อคืนฝ่าบาททรงเรียกหาพวกเจ้า”ต้วนหยางชุนพยักหน้ารับ หลิวหนิงเต๋อมองไปที่เด็กสาวข้างกายเขาแล้วถอนหายใจยาว“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าผลงานครั้งนี้มิสามารถเอ่ยออกไปได้”“ทราบเจ้าค่ะ”หลิวหนิงเต๋อถอนหายใจยาว เขาคงกังวลมากเกินไป เด็กน้อยผู้นี้มีความคิดอ่านเกินวัย นางน่าจะเข้าใจในสิ่งที่เขากังวลดี“อีกไม่เกินเจ็ดวันองค์รัชทายาทคงเสด็จเข้าวังมา ชุ่ยฮองเฮาคงมิยอมอยู่เฉยเป็นแน่ พวกเจ้าก็จงระวังตัวให้มาก”“ขอบคุณท่านลุงที่เป็นห่วง หลานจะระ