All Chapters of จอมนางข้ามภพ: Chapter 61 - Chapter 70

“พี่ใหญ่เราไม่ไปลอยโคมกันหรือเจ้าคะ”หยวนหรงหย่งหมิงส่ายหน้าก่อนดึงนางออกมาอีกทาง เยว่เอ๋อร์เดินตามหลัง ดวงตาหวานมองแผ่นหลังกว้างริมฝีปากบางยกยิ้ม ใบหน้าอิ่มสุขก่อนที่จะเลื่อนสายตามาที่ข้อมือของตน ตั้งแต่เข้างานจนบัดนี้หากไม่นับที่นางสลัดมือจากเขา มือใหญ่นี้ของเขายังคงจับข้อมือเล็กของนางไว้อย่างมั่นคงมิปล่อยแม้เพียงชั่วพริบตา หยวนหรงหย่งหมิงชะงักเมื่อร่างเล็กด้านหลังชะงักเท้า เมื่อหันกลับไปดูจึงพบว่าดวงตาหวานของนางกำลังจดจ้องที่ขอทานเด็กคนหนึ่งที่ข้างทาง เด็กน้อยวัยประมาณห้าขวบนั่งกอดเข่าร้องไห้สะอื้นที่มุมหนึ่งของงาน เยว่เอ๋อร์ทรุดตัวลงนั่งเบื้องหน้าเอ่ยถามเสียงหวาน“หนูน้อยเหตุใดจึงมานั่งร้องไห้เช่นนี้”“ข้า... ข้าอยากลอยโคมแต่ข้าไม่มีเงิน”เยว่เอ๋อร์มองเด็กน้อยตรงหน้าอย่างสงสัย ปกติแล้วขอทานมักมิสนใจสิ่งอื่นใดนอกเหนือจากเรื่องปากท้อง เหตุใดเด็กน้อยผู้นี้กลับอยากลอยโคมกัน“เพราะเหตุใดเจ้าจึงอยากลอยโคม”ดวงหน้ามอมแมมก้มลงคางชิดอก เอ่ยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น“ข้า… ข้าได้ยินว่า... หากใครลอยโคมในคืนนี้จะขอพรจากเจ้าแม่ หนี่วาได้หนึ่งข้อ แม่ข้าไม่สบาย ข้าอยากขอให้นางหายป่วย”เยว่เอ๋อร์ถอนห

“ฮ่องเต้เสด็จ”“ถวายพระพรฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี”เสียงเหล่าขุนนางต่างสรรเสริญแซ่ซ้องโดยพร้อมเพียง ฮ่องเต้หยวนหรงหย่งเจิ้นยกยิ้มอ่อนโยนอนุญาตให้ทั้งหมดลุกขึ้นได้ตามปกติ“หย่งหมิงวันนี้เจ้าก็มาด้วยหรือ มีเรื่องด่วนอะไรเหตุใดไม่แจ้งข้าก่อน”น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนและใส่ใจเป็นพิเศษทำให้เหล่าขุนนางพากันสบตาเงียบๆ ด้วยความคิดที่หลากหลายประเด็น“หม่อมฉันจะมาขอพระราชทานสมรสพ่ะย่ะค่ะ”น้ำเสียงเย็นชาและมั่นคงที่เอ่ยออกมาทำเอาเหล่าขุนนางแตกตื่นกันอีกครั้ง เหอซั่วชินหวังหยวนหรงหย่งหมิงเป็นชินอ๋องแห่งหนิงอัน ศักดิ์และฐานะเทียบเท่าองค์รัชทายาท และด้วยคุณงามความดีที่กระทำมาแม้แต่องค์ฮ่องเต้ยังคงต้องเกรงใจเขาอยู่หลายส่วน บุตรสาวตระกูลใดกันที่โชคดีเพียงนี้“แต่งงานอย่างนั้นหรือ กับผู้ใดกัน”“นางชื่อเยว่เอ๋อร์พ่ะย่ะค่ะ”“เยว่เอ๋อร์... เด็กน้อยที่เป็นผู้ช่วยท่านหมอต้วนเมื่อคราวเสด็จพ่อของเราทรงประชวรใช่หรือไม่”สีพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้หยวนหรงหย่งเจิ้นนั้นแฝงความยินดียิ่งนัก รอยพระสรวลกว้างปรากฏบนพระพักตร์ชัดเจน“เจ้าช่างสายตาแหลมคมนัก”“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ”เสนาบดีหลิวก้าวออกมาเบื้องหน้

หนึ่งเดือนต่อมา เยว่เอ๋อร์ได้รับแต่งตั้งเป็นพระคู่หมั้นของชินอ๋องแห่งตำหนักพยัคฆ์ขาว แม้เรื่องนี้จะสร้างความยินดีให้หยวนหรงหย่งหมิงมิน้อยแต่เรื่องที่ต้องส่งนางเข้าไปยังสำนักศึกษาหลวงกลับทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจมากกว่า เขาพึ่งได้เจอกับนางไม่นานก็ต้องมาแยกจากนางอีกแล้ว คิดแล้วก็ให้นึกโมโหเสนาบดีหลิวหนิงเต๋อนัก ต่างจากเยว่เอ๋อร์เมื่อได้ทราบว่าตนจะได้เข้าไปศึกษาในสำนักศึกษาหลวง ความรู้สึกยินดีก็เต็มตื้น ในอกขึ้นมาทันที ภายในห้าปีนี้นางจะต้องฝึกพลังปราณให้ได้ นางไม่เชื่อ หรอกว่าร่างกายนี้จะไม่สามารถฝึกพลังปราณได้หลังพิธีการหมั้นหมายไม่นาน เยว่เอ๋อร์ก็ถูกส่งตัวเข้าสำนักศึกษาหลวง ที่นี่เป็นเขตศึกษาอันทรงเกียรติของหนิงอัน ผู้ที่สามารถเข้ามายังสถานศึกษาแห่งนี้ได้ หากไม่ใช่ผู้ที่มีพลังปราณเดิมอยู่แล้ว ก็ต้องเป็นบุตรของขุนนางใหญ่หรือเชื้อพระวงศ์เท่านั้น หยวนหรงหย่งหมิงมาส่งนางที่หน้าประตูสำนักศึกษาหลวง ดวงตาคมฉายแววขัดใจมิน้อยที่ต้องจากนางแค่ตรงนี้ เขามิใช่คนในสำนักศึกษาหลวงจึงมิอาจเข้าไปได้ เยว่เอ๋อร์กุมมือหนายกยิ้มให้อย่างเอาใจ“อีกสามเดือนข้างหน้าหม่อมฉันก็ได้รับอนุญาตให้กลับไปเยี่ยมบ้าน

ต้นยามโฉ่ว (เท่ากับเวลา 01.00 น. จนถึง 02.59 น.) ร่างเด็กสาววัยสิบปีก้าวออกจากสำนักศึกษาขั้นฝึกหัด นางสวมใส่ชุดสีดำใช้ความมืด อำพรางตนเอง การออกจากสำนักศึกษาฝึกหัดมิใช่เรื่องยากอะไรเพราะที่นี่มิค่อยได้รับการใส่ใจจากผู้คนอยู่แล้ว แม้แต่ยามหน้าประตูยังมิมีด้วยซ้ำไป เยว่เอ๋อร์ในคราบนางโจรน้อยเดินลัดเลาะไปตามทางเดินระหว่างสำนักศึกษาฝึกหัดกับสำนักศึกษาขั้นกลาง แม้สำนักศึกษาฝึกหัดจะมิค่อยมีเวรยามหากแต่ที่สำนักศึกษาขั้นกลางกลับพบเวรยามแน่นหนา ร่างเล็กคลานไปตามพุ่มไม้ประดับที่ตกแต่งตามทางเดิน เมื่อเห็นแสงไฟของเวรยามก็หมอบลงกับพื้นอาศัยที่ตัวนางยังเล็กและเวรยามที่นี่มิค่อยจะใส่ใจในการตรวจตรานัก ตอนนี้นางก็มายืนที่ด้านหน้าสำนักศึกษาขั้นสูง ตัวอาคารสี่ชั้นสีดำให้ความรู้สึกน่าเกรงขามและโดดเดี่ยวจนเย็นเยือก เยว่เอ๋อร์นั่งนิ่งที่พุ่มไม้ด้านหน้าสายตามองไปโดยรอบตัวอาคาร น่าแปลก ที่นี่เหตุใดไม่มีคนคุ้มกันทั้งที่เป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของสำนักศึกษาหลวง ดวงตาหวานจดจ้องที่ประตูทางเข้าเหตุใดจึงลงกุญแจเอาไว้ หรือว่าที่อาคารแห่งนี้ไร้ผู้คนพลันมุมปากหวานก็ยกยิ้มกว้าง นางลืมไปได้อย่างไรว่าสำนักศึกษาขั

ยามเหม่า (เท่ากับเวลา 05.00 น. จนถึง 06.59 น.) ต้าเจี้ยนเว่ยพาหม่าซูซินและเยว่เอ๋อร์มาซ่อนตัวที่ยอดไม้ใหญ่ริมลานประลองของศิษย์ในสำนักศึกษาขั้นต้น ที่นี่มีศิษย์ประมาณห้าสิบคน ระดับพลังปราณอยู่ในระดับขั้นหนึ่งถึงสามเท่านั้น ผ่านไปหนึ่งชั่วยามเหล่านักศึกษาในสำนักศึกษาขั้นต้นเริ่มมาชุมนุมกัน หม่าซูซินมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตื่นตาตื่นใจ ด้านบนเหนือลานกว้างปรากฏชายวัยสี่สิบกว่าๆ เก้าคนนั่งเรียงหน้ากระดาน หากมองด้วยตำแหน่งการนั่งคาดว่าชายผมขาวตรงกลางนั่นคงเป็นอาจารย์จาง ผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักศึกษาหลวงแห่งนี้แน่นอน เมื่อบุรุษทั้งเก้านั่งลงเหล่าศิษย์ขั้นต้นก็ยืนสงบนิ่งป็นระเบียบ อาจารย์ท่านหนึ่งลุกขึ้นมาแล้วกล่าวเปิดพิธีการประลองครั้งนี้ ในการประลองครั้งนี้แบ่งเป็นห้าสาย สายละสิบคน จับคู่ประลองกันจนได้อันดับหนึ่งของสาย ผู้ที่เป็นที่หนึ่งของสายจะเข้ารอบสองเพื่อชิงอันดับหนึ่ง รางวัลสำหรับผู้เป็นอันดับหนึ่งของปีนี้คือ ถังไท่จู (ชื่อสมมุติ) ถังไท่จูเป็นยาวิเศษที่ปรุงโดยปรมาจารย์ด้านการฟื้นฟู ฉายาเทพโอสถ ว่ากันว่าเพียงกินถังไท่จูหนึ่งเม็ด จะสามารถเลื่อนขั้นพลังปราณได้หนึ่งขั้นเลยทีเดียว“อ่า…