All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 11 - Chapter 20

หยางหวางหยุดยืนตรงหน้าลี่เอินเอินเพียงครู่ ก่อนที่สายตาจะเคลื่อนกลับไปยังโหลวหรานอีกครั้ง ครานี้ไม่หลบ ไม่รีบร้อน หากเยือกเย็น“เจ้าเหตุใดยังไม่ไปที่ตำหนักของเจ้า” กวาดสายตามององครักษ์ทั้งสองด้วยสายตาคมกริบเสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมาเบาๆ“ฮองเฮานางสร้างปัญหาให้เจ้าหรือไม่” โหลวหรานยิ้มหยันคำถามเหมือนห่วงใยแต่แววตานั้นลึก ดำ และอ่านไม่ออกโหลวหรานก้มหน้าลงช้า ๆ กลืนน้ำลายผ่านลำคอ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแล่นวาบเข้ามา ความเย็นชา ความเงียบงันยามค่ำคืนที่และคำเย็นชา ของหยางหวางความน้อยใจบางอย่างเอ่อขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว และห้ามไม่ได้ปลายนิ้วในแขนเสื้อกำแน่น ก่อนจะคลายออกอย่างสง่างาม “ข้าแค่แวะมาคารวะฮองเฮา กลับกันเถอะ พวกเจ้า” ประโยคสุท้ายหันไปหาคนของตนหยางหวางหรี่ตาเล็กน้อย ราวกับชั่งน้ำหนักคำพูดนั้นลี่เอินเอินรีบยิ้มอ่อนโยน “ฝ่าบาท กุ้ยเฟยมาด้วยเจตนาดีเพคะ พวกเราเพียงสนทนากันเรื่องทรัพย์สินที่นางนำกลับมา”“ทรัพย์สิน” เสียงฮ่องเต้ต่ำลงอีกระดับพระเนตรเหลือบไปยังหีบทองคำที่เปิดอ้า โหลวหรานเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตาโดยไม่ถอยหนี“เป็นของจากตระกูลหลิวเพคะ ข้านำกลับมาทั้งหมด เพื่อมิให้ใครคร

มังกรน้อยของระบบกำลังกระโดดตัวลอย“สำเร็จ สำเร็จอย่างงดงาม” เสียงใสดังขึ้นพร้อมเอฟเฟกต์ประกายแสงวิบวับรอบตัวมัน “ค่าความสงสารจากอวิ๋นเหยียนเพิ่มขึ้น 45% ความเห็นใจทะลุเพดานเจ้าค่ะ นั่นเท่ากับท่านเพิ่มพันธมิตรให้กับทีม”มันหมุนตัวกลางอากาศอย่างดีใจ หางสะบัดไปมา“นายหญิงพลิกเกมได้สวยมาก จากเดิมที่เขาภักดีต่อฝ่าบาทอย่างเดียว ตอนนี้เกิดความลังเลในใจแล้วเขาจะพูดเพื่อนายหญิง”โหลวหรานยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ ไม่แม้แต่จะหันมามอง“ข้าเพียงพูดความจริง”“แต่ความจริงที่เลือกจังหวะพูดได้เหมาะสมที่สุด” มังกรน้อยยกป้ายคะแนนขึ้นมาอย่างภูมิใจ“สถานะใหม่ ผู้ถูกกระทำที่น่าสงสารแต่สง่างาม ได้รับบัฟพิเศษ คนรอบกายเริ่มตั้งคำถามแทนท่าน”มันกะพริบตาวิ้ง ๆ“โดยเฉพาะอวิ๋นเหยียน เขาเป็นคนใกล้ชิดฝ่าบาทที่สุด หากหัวใจเขาเอนเอียงเพียงนิด ข่าวสาร การตัดสินใจ หรือแม้แต่ท่าทีเล็ก ๆ ก็อาจเปลี่ยนและอาจเพิ่มสกิลโน้มน้าวฝ่าบาท”โหลวหรานวางถ้วยชาลงเบา ๆ“ข้าไม่ได้ต้องการให้เขาเอนเอียง”เสียงนางนิ่ง ราวผิวน้ำยามไร้ลม“ข้าเพียงอยากให้เขาเห็นความจริงอีกด้าน”มังกรน้อยชะงักไปนิด ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม“นั่นแหละเจ้าค่ะ คนที่ไม่ค

โหลวหรานปิดประตูตำหนักลงช้า ๆ แผ่นหลังพิงบานไม้เย็นเฉียบ ลมหายใจยังไม่สม่ำเสมอปลายนิ้วยกแตะริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัวทันใดนั้น“กรี๊ดดดดดดดดด”เสียงใสแจ๋นดังลั่นในหัว พร้อมเอฟเฟกต์ดอกไม้ไฟแตกกระจายรอบตัวมังกรน้อย“นายหญิงถูกจูบ ถูกจูบจริง ๆ ด้วย”มันหมุนตัวกลางอากาศอย่างบ้าคลั่ง หางสะบัดไปมาแทบพันกันเองโหลวหรานขมวดคิ้ว “เงียบหน่อย”“เงียบไม่ได้เจ้าค่ะ ค่าหัวใจฝ่าบาทพุ่งขึ้น 20%! ค่าความหึงหวงแอบแฝงเพิ่มอีก 15%! นี่มันเหตุการณ์เร่งความสัมพันธ์ระดับตำนาน!” ระบบแจ้นมาโบกป้ายคะแนนรัว ๆโหลวหรานเม้มปากแน่น แก้มยังร้อนวูบ“มันไม่ใช่เรื่องน่ายินดี”“ไม่ยินดีได้อย่างไร” มังกรน้อยลอยมาใกล้หน้า “จูบโดยไร้การคำนวณทางการเมืองแบบนี้ แปลว่าฝ่าบาทเสียการควบคุมชั่วขณะ”มันกะพริบตาเร็ว ๆ“ผู้ชายที่เสียการควบคุมเพราะสตรีหนึ่งคน นั่นหมายถึง เขา…..”“พอได้แล้ว หยุดเดี๋ยวนี้”โหลวหรานยกมือห้าม สีหน้านิ่งแต่แววตาสั่นไหวเล็กน้อย“มันไม่ใช่ชัยชนะ ข้าตบเขาไปแล้ว”ระบบหยุดนิ่งไปสองวินาที ก่อนจะอุทานอีกครั้ง“โอ้โห ตบแล้วด้วย คะแนนความสะใจ +30ฮ่าๆๆๆๆ”มันทำท่าปรบมือรัว ๆ“นายหญิง ท่านไม่เหมือนเดิมจริง ๆ เ

“โครม”บานหน้าต่างแตกกระจาย เงาดำสองร่างพุ่งเข้ามาเร็วราวลูกศรระบบเอามือปิดตา“นายหญิงเจ้าข้าใช้พลังพิเศษไหมเจ้าคะหยุดเวลาก็ได้นะเจ้าคะ”โหลวหรานอ้าปากจะกรีดร้อง แต่เสียงยังไม่ทันหลุดออกจากปาก“เคร้ง” คมดาบปะทะกันกลางอากาศ อวิ๋นเช่อกับหานอี้พุ่งเข้ามาขวางหน้า ทันทีกระบี่ในมือสะท้อนแสงไฟวาบวับ“คุ้่มกันนายหญิง ชิงอี้พานายหญิงถอยไป” อวิ๋นเช่อตะโกนชิงอี้กับเหลียนซูรีบเข้ามาประคองโหลวหราน“นายหญิง ทางนี้”แรงดึงพานางถอยออกหลังฉากผ้าม่าน ขณะที่เสียงโลหะปะทะกันดังถี่รัว มือสังหารหนึ่งคนแทงดาบตรงเข้าใส่หานอี้ยกกระบี่รับ เสียงกระทบดังสนั่น อีกคนพุ่งหมายจะข้ามเตียงเข้าไปด้านใน แต่อวิ๋นเช่อหมุนตัวเตะเต็มแรง ร่างนั้นเซถลาออกไปนอกห้องบรรทมในจังหวะเดียวกัน“เกิดอะไรขึ้นที่นี่” เสียงทุ้มดังลั่นหน้าตำหนักหยางหวางก้าวเข้ามา สีหน้านิ่ง ดวงตาคมกวาดมองภาพการต่อสู้ตรงหน้าอวิ๋นเช่อไม่ตอบ เขาถีบมือสังหารซ้ำอีกครั้งจนล้มคว่ำกับพื้นระเบียงเมื่อคนผู้นั้นทำท่าจะพลิกตัวหนี“ฉึก”กระบี่ในมืออวิ๋นเช่อจ้วงแทงลงทันที เลือดสาดกระเซ็นบนพื้นหินสีซีดอีกคนเห็นท่าไม่ดี หมุนตัวจะกระโดดออกทางหน้าต่างหานอี้พุ่งตาม ร่

ภายในห้องหนังสือเงียบสงัดแสงโคมส่องกระทบโต๊ะไม้หวงฮวาเป็นเงายาว หยางหวางยืนหันหลังให้ประตู มือประสานไว้ด้านหลัง ท่าทีสงบนิ่งเกินกว่าจะคาดเดาใจได้ อวิ๋นเหยี่ยนยืนสำรวมข้างๆเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น หมอหลวงรีบคุกเข่าลงแทบจะในทันที“ฝ่าบาท โปรดไว้ชีวิตด้วยข้าน้อย” เสียงนั้นลนลาน ละล่ำละลัก คล้ายคนกลัวความผิด“ข้าน้อยได้จัดเทียบยาบำรุงกำลังและยานอนหลับให้กับฮองเฮาแล้ว ป่านนี้ฮองเฮาคงหลับสบาย ตื่นมาจึงจะอารมณ์แจ่มใส อาการแปรปรวนก็จะทุเลาลง”คำพูดยังไม่ทันจบ หมอหลวงชะงัก เหงื่อเย็นซึมลงตามขมับเมื่อเห็นว่าหยางหวางนิ่งงันในวังหลวง…ใคร ๆ ก็รู้ ว่าฮ่องเต้ผู้นี้ทรงห่วงใยฮองเฮาลี่เอินเอินเพียงใดไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเขาจะเรียกหมอหลวงมากลางดึก โดยไม่เอ่ยถึงนางแม้แต่น้อยเรียกเขาจะต้องมีเรื่องของฮองเฮาหยางหวางหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว ช้า และหนัก“ข้าเรียกมาเพื่อจะถาม…”เสียงเขาเหมือนกำลังชั่งใจว่าควรจะพูดหรือไม่ “…เกี่ยวกับอาการของคนตั้งครรภ์”หมอหลวงผ่อนลมหายใจออกมาแทบจะในทันที สีหน้าคลายกังวลอย่างเห็นได้ชัดในหัวเขา แน่ใจโดยไม่ต้องคิดมากว่าฮ่องเต้ทรงหมายถึงฮองเฮาจะตั้งครรภ์เมื่อใด หย