All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 31 - Chapter 40

“ข้ามาในฐานะฮองเฮา ซ่งอวี้เหนียงกระทำผิดเพียงหุนหันพลันแล่น เรื่องไม่ถึงขั้นร้ายแรง ข้าสั่งให้เจ้าปล่อยนางเสียเถิด อย่าให้ลุกลามใหญ่โตไปกว่านี้ ข้านำเรื่องนี้กราบทูลฝ่าบาทแล้ว”โหลวหรานเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาใสสงบ ทว่าลึกเกินหยั่ง“ฝ่าบาทตรัสเช่นนั้นหรือเพคะ” ลี่เอินเอินชะงักไปครู่หนึ่ง“เรื่องนี้ ข้าตัดสินใจเองได้ เพราะฐานะข้าต่ำกว่าเพียงหนึ่งสูงกว่าใต้หล้า”ชิงอี้และเหลียนซูยืนสงบนิ่งด้านหลังนายหญิงไม่มีผู้ใดเอ่ยแทรกโหลวหรานยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆก่อนวางลงเบา ๆ“ก็ได้เพคะ” คำตอบง่ายดายเกินคาด ทำให้ลี่เอินเอินเงยหน้าขึ้นทันที“โหลวหรานจะสั่งปล่อยนาง” รอยยิ้มบางปรากฏที่ริมฝีปาก“แต่นางจะต้องมาคุกเข่าตรงหน้าโหลวหราน เป็นเวลาห้าชั่วยาม เช่นนั้นโหลวหรานจะไม่มีทางพูดกับไทเฮาให้ไม่กล่าวโทษนางแน่”ลี่เอินเอินหน้าเปลี่ยนสี“เจ้า …นางชรามากแล้วและข้าในฐานะฮองเฮาลงทุนมาที่นี่ด้วยตัวเอง”โหลวหรานส่ายหน้าเบาๆ เสียงยังคงอ่อนโยน“นางบังอาจกินของประทานเบื้องสูงก่อนผู้รับ อีกทั้งยังตั้งใจมาที่นี่เพื่อทำร้ายโหลวหรานต่อหน้านางกำนัลและองครักษ์ถือตัวว่าคือคนของฮองเฮา หากปล่อยไปโดยไม่มีบทลงโทษ ผู้คนจะมอ

สวนเล็กด้านหลังตำหนัก23ทางตะวันตกในยามบ่ายช่างสงบเสียจนผีเสื้อยังบินช้าโหลวหรานนั่งอยู่ใต้ต้นท้อ มือถือพัดบาง ๆ โบกอย่างเกียจคร้าน ด้านหน้ามีไพ่วางกระจัดกระจาย มีเงินเดิมพันนิดหน่อยชิงอี้กำลังจัดถาดผลไม้ ส่วนเหลียนซูนั่งแกะเมล็ดแตงโมอย่างขะมักเขม้นราวทำศึกใหญ่เสียงไอแผ่ว ๆ ดังขึ้น“กุ้ยเฟย วันนี้ข้าน้อยมาตรวจชีพจรตามหน้าที่ กุ้ยเฟยถึงเลวจะต้องดูแลตัวเองอีกแล้ว”สุ่ยซือกวานยืนอยู่พร้อมกล่องยา ใบหน้ายิ้มละมุนอย่างเคยโหลวหรานยื่นมือออกมาอย่างว่าง่ายแขนเรียววางตรงหน้าท่านหมอสุ่ย“เชิญเลยเจ้าค่ะ ท่านหมอสุ่ย”ชิงอี้กระซิบกับเหลียนซูเบา ๆ“เหตุใดทุกครั้งที่ท่านหมอมานายหญิงดูเชื่อฟังนัก และกุ้ยเฟยยังอารมณ์ดียามอยู่กับท่านหมอ”เหลียนซูตอบทันควัน“เพราะหากไม่เชื่อฟัง เดี๋ยวได้ดื่มยาขมเพิ่มอีกชาม ยาขมๆ ใครบางจะไม่กลัว”โหลวหรานปรายตามองสองนาง แล้วหน้าเง้า“ข้าได้ยินนะว่าใครแอบนินทาข้า”สุ่ยซือกวานกลั้นยิ้ม ก่อนวางนิ้วลงบนชีพจรผ่านไปครู่หนึ่ง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยโหลวหรานหรี่ตา“อย่าบอกนะว่าข้าจะต้องดื่มยาขมอีก ไม่อ้าววววน้าข้าเบื่อเต็มทนแล้วก่อนเข้าวังก็กินจนรสขมติดปากขมไปตั้งสามเดือน”สุ่ย

คำพูดนั้นราวกับมีคมหยางหวางกัดฟันแน่น มือที่กอด รัดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวความโกรธ ความหึง ความโหยหาที่กดทับมานานปะปนกันจนแยกไม่ออกว่าอะไรคืออะไรเขาก้มลงทันที ริมฝีปากกดทาบปากบางอย่างรุนแรง โหลวหรานสะดุ้ง พยายามเบี่ยงหน้า แต่ปลายนิ้วเขาจับคางไว้มั่นจูบนั้นไม่ได้อ่อนโยนในคราแรกทว่าเมื่อสัมผัสลิ้นอุ่นนุ่มของโหลวหราน ความแข็งกร้าวกลับค่อยๆ ละลายหายไปเสียงลมหายใจประสานกันแนบชิด ผ้าคลุมบางเลื่อนหลุดจากไหล่ เผยผิวเนียนที่ยังชื้นหยดน้ำอกอูมอวบที่น่าสัมผัส หยางหวางสูดกลิ่นสมุนไพรจากเรือนผมยาวคล้ายคนที่โหยหาบางสิ่งมานานเกินไปมือเขาไล้ตามแผ่นหลังอย่างช้า ๆ ไม่เร่งรัดราวกับกลัวว่าหากเร็วเกินไป ภาพตรงหน้าจะหายไปโหลวหรานยังแข็งขืนอยู่ครู่หนึ่งแต่แรงต่อต้านนั้นค่อย ๆ แผ่วลงเมื่อริมฝีปากเขาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานกว่าเดิมความร้อนแผ่ซ่านใต้ผิว หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินชัด“เจ้ามีสิ่งใดปกปิดข้าหรือไม่เหตุใดจึงไม่กล้ามองตาข้า” โหลวหรานกลืนน้ำลายลงคอยากเย็นหยางหวางค่อยๆ ดันนางเอนลงบนแท่นนอนแสงเทียนส่องสะท้อนผิวขาวนวลเป็นประกายอ่อนอกอูมชูชันราวกับจะเย้ยเขาเขามองนางใกล้เพียงลมหายใจ“ข้าต้องการเจ้า” ค

ค่ำคืนนั้นเองที่ตำหนักที่23 เปลวไฟสั่นไหวเบา ๆโหลวหรานถือกระดาษแผ่นเล็กในมือ ดวงตานิ่งสงบ ก่อนจะพับมันอย่างเรียบร้อยแล้วจ่อเข้ากับเปลวไฟกระดาษบางค่อยๆ ดำไหม้ เปลวเพลิงเลียตัวอักษรจนหายไปทีละบรรทัดเถ้าถ่านร่วงลงในจานทองเหลือง ชิงอี้ที่ยืนอยู่ด้านข้างอดถามไม่ได้“กุ้ยเฟยเจ้าขา จดหมายของใครเจ้าคะ” โหลวหรานยิ้มบาง มองเถ้ากระดาษที่เหลืออยู่“มีคนส่งข่าวประหลาดมาให้ข้า”นางเอียงศีรษะเล็กน้อย สีหน้าคล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่าง“แต่ดูแล้ว…น่าเชื่อถือไม่น้อย”เหลียนซูที่กำลังจัดเครื่องแต่งกายหันมามอง“เช่นนั้นกุ้ยเฟยคิดจะทำอย่างไรเจ้าคะ” โหลวหรานยกมือปัดเถ้ากระดาษเบา ๆดวงตางามเป็นประกายเจ้าเล่ห์“ก็ต้องลองหาเบาะแสดูสักหน่อยสิ”“เรื่องแบบนี้…มันน่าสนุกจริงๆ” ชิงอี้กับเหลียนซูสบตากันรู้ดีว่าทุกครั้งที่นายหญิงยิ้มแบบนี้ มักมีใครสักคนกำลังจะซวยเช้าวันนั้นเอง โหลวหรานเดินมาถึงตำหนักชิงหนิงกงตำหนักฮองเฮายังคงโอ่อ่าดังเดิม นางกำนัลยืนเรียงรายสองฝั่งยังไม่ทันก้าวขึ้นบันได ซ่งอวี้เหนียงก็รีบเดินออกมาสายตาที่มองโหลวหรานเต็มไปด้วยความอาฆาต“กุ้ยเฟยท่านมาถึงนี่ ทำไมกัน แต่เอดีจัง ข้ากำลังคันไม้คันมื

ค่ำคืนเงียบสงบ แสงโคมสีส้มสลัวส่องตามทางเดินในตำหนัก23 ลมหนาวต้นฤดูพัดผ่านสวนไผ่เบาๆ จนใบไม้เสียดสีกันเป็นเสียงแผ่ว เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างถอยออกไปไกล ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้มากนักเมื่อเห็นบุรุษผู้หนึ่งเดินเข้ามาเพียงลำพัง ชุดคลุมสีเข้มของเขาไหวตามแรงลม ก้าวเดินมั่นคงแต่ช้า ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา ในมือของหยางหวางถือเสื้อคลุมตัวหนึ่งไว้ เสื้อคลุมสีอ่อนที่ดูเรียบง่ายเกินกว่าจะเป็นของใครในวังหลวง แต่เขากลับกำมันแน่นเหมือนมันเป็นของสำคัญมากเสื้อคลุมตัวนี้…เขาจำได้ดีคืนหนึ่งเมื่อหลายเดือนก่อน อากาศหนาวจัดจนลมหายใจกลายเป็นไอ เขานั่งอยู่ในห้องหนังสือทั้งคืน โคมไฟเกือบดับหลายครั้ง แต่เขาก็ยังไม่ยอมกลับไปที่ห้องบรรทม เอาแต่นั่งเขียนจดหมายยาวเหยียดถึงลี่เอินเอิน กระดาษกองแล้วกองเล่าจนเต็มโต๊ะ มือเย็นจนแทบจับพู่กันไม่อยู่ แต่เขาก็ยังเขียนต่อเหมือนคนที่พยายามบอกอะไรบางอย่างให้ใครสักคนเข้าใจ ในคืนนั้นประตูห้องหนังสือเปิดออกเบาๆ โหลวหรานเดินเข้ามาโดยไม่มีเสียง นางไม่ได้พูดอะไร เพียงวางเสื้อคลุมตัวนี้ลงบนบ่าของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของใบเหมยติดอยู่บนเนื้อผ้า เขาเงยหน้าขึ้นมองเพียงแวบเดีย