All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 51 - Chapter 60

แสงจันทร์สาดลงบนเรือนอารักขา เงาของทหารองครักษ์ทอดยาวบนพื้นหิน เสียงดาบกระทบกันเบาๆ จากการฝึกยามค่ำทำให้บรรยากาศดูเคร่งขรึม อวิ๋นเซ่อเดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าของเขากลับไปเป็นแบบเดิม…เย็นชาและควบคุมทุกอารมณ์เหมือนไม่เคยมีฉากเมื่อครู่ที่เขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้หญิงสาวคนหนึ่งเขาหยุดลงเมื่อเห็นใครบางคนยืนอยู่ก่อนแล้ว..อวิ๋นเหยียนบุรุษหนุ่มในชุดองครักษ์ยืนพิงเสา แขนกอดอกเหมือนกำลังรออยู่ก่อน ดวงตาคมของอวิ๋นเซ่อมองพี่ชายด้วยแววรู้ทัน“พี่ใหญ่” เขาเอ่ยขึ้นก่อน“ข้าพบนางอีกครั้งแล้ว” อวิ๋นเซ่อหยุดฝีเท้าแล้วพูดเบาๆ“คราวนี้……ข้าไม่อาจปฏิเสธได้แล้วว่านางคือคนในครอบครัวของเรา” น้ำเสียงของเขาโล่งอกขึ้นเล็กน้อยอวิ๋นเหยียนยิ้มบางๆ ไม่ใช่รอยยิ้มดีใจแต่เป็นรอยยิ้มของคนที่คาดไว้แล้ว“ต้องขอบคุณกุ้ยเฟยสำหรับเรื่องนี้” อวิ๋นเซ่อเลิกคิ้วเล็กน้อย“ท่านหมายความว่าอย่างไรพี่ใหญ่”อวิ๋นเหยียนหัวเราะเบาๆ“ก็เพราะโหลวหรานพูดกับข้า นางถามข้าว่า…เคยตามหาน้องสาวที่หายไปหรือไม่”อวิ๋นเซ่อนิ่งทันที อวิ๋นเหยียนพูดต่อ“นางยังพูดเป็นนัยๆ …ว่าซ่งเหลียวอาจเป็นคนที่พวกเราตามหา”ลมกลางคืนพัดผ่านความเงียบตกลงระหว่

ภายในตำหนักที่ยี่สิบสาม บรรยากาศกลับเงียบสงบผิดกับความวุ่นวายก่อนหน้า โหลวหรานเอนกายนอนพิงหมอนนุ่มอย่างสบายอารมณ์ มือหนึ่งถือขนมกัดกินงับๆ อย่างเกียจคร้าน สีหน้าของนางดูผ่อนคลายราวกับคนที่ไม่ได้เจ็บป่วยแต่ในมิติระบบกลับคึกคักราวตลาดยามเช้าระบบมังกรตัวเล็กกำลังกระโดดไปมาอย่างอารมณ์ดี หางม้วนเป็นวงขณะเลื่อนหน้าต่างรายการไอเท็มไปมา“รายการไอเท็มพิเศษสำหรับนายหญิงนะเจ้าคะ” มันอ่านเสียงใสเหมือนเด็กอวดของเล่น“เข็มตรวจพิษระดับสูงยาถอนพิษฉุกเฉินสกิลเสแสร้งระดับสอง และยาหยุดชีพจรชั่วคราว”มันหัวเราะคิกคัก“โอ้โห ท่านเตรียมของไว้เหมือนจะเปิดศึกใหญ่เลยนะเจ้าคะ”โหลวหรานหลับตา“ข้าว่างไง ก็เลยจะต้องหาซื้อสินค้าเสริมความแข็งแกร่ง ข้ารวยเจ้าก็รู้นี่” ระบบหัวเราะคิกคัก“ข้าน้อยก็สนุกกับการขาย”โหลวหรานยักคิ้วพร้อมกับยิ้มบางๆของพวกนี้ไม่ใช่ของฟุ่มเฟือยมันเหมือนการประกันชีวิตระบบพยักหน้าหงึกๆ“ถูกต้องเจ้าค่ะ ในวังแบบนี้ ไม่มีของพิเศษพวกนี้ก็เหมือนเดินเข้าถ้ำเสือมือเปล่า นิยายเรื่องนี้ของท่านก้จะกหลายเป้นนิยายดราม่าเหมือนของเจ้าของร่างคนเก่า”โหลวหรานพยักหน้ารัวเร็วเห็นด้วยที่สุดทันใดนั้นประตูถูก

ภายในห้องหนังสือของจวนขุนนางชั้นในใต้เท้าลี่ยืนอยู่หน้าหน้าต่าง มือถือกระดาษจดหมายแผ่นหนึ่ง ดวงตาไล่อ่านตัวอักษรทีละบรรทัด สีหน้าของเขาไม่ได้ตกใจ เนื้อหาด้านในเต็มไปด้วยรหัสลับและตราประทับที่ไม่ควรปรากฏในราชสำนักสายตาของใต้เท้าลี่อ่านมันซ้ำอีกครั้ง ช้าๆ อย่างละเอียดก่อนที่มุมปากจะค่อยๆ ยกขึ้นไม่ใช่รอยยิ้มของความดีใจแต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เห็นโอกาสในความวุ่นวายเขาพับกระดาษจดหมายอย่างประณีตเก็บมันกลับเข้าไปในช่องลับของโต๊ะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะพูดขึ้นช้าๆเสียงต่ำเหมือนกระซิบกับความมืด“กบฏ…กำลังเหิมเกริมอีกครั้ง”“คราวนี้…ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าไท่ซางหวงกับไทเฮา จะจัดการอย่างไร” ดวงตาของเขาหรี่ลงลมพัดม่านหน้าต่างไหวเปลวเทียนสั่นเล็กน้อยใต้เท้าลี่หัวเราะเบาๆ“ในเมื่อหลิวซางซื่อ…” เขาหยุดเล็กน้อยเหมือนกำลังลิ้มรสคำต่อไปชื่อของชายคนนั้นถูกเอ่ยออกมาราวกับอาวุธ“บิดาของกุ้ยเฟยโหลวหราน คือผู้นำก่อกบฏครั้งนี้แสร้งว่าจากไปเพื่อซ่องสุมกำลังคนก่อกบฏ”“บุตรสาวอยู่ในวัง…ในฐานะกุ้ยเฟยและถูกปกป้องโดยไท่ซางหวงและไทเฮา”“…บิดาอยู่นอกวังรวมคนก่อกบฏฮ่าาาาาา” เขาหัวเราะในลำคอ“ช่างเป็นอะไรที่น่าสน

เหลียนซูพูดด้วยน้ำเสียงสั่น“ช้าหน่อยเจ้าค่ะ กุ้ยเฟย” ชิงอี้ก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้“ท่านยังไม่หายดี เหตุใดต้องมาด้วยตนเอง…” โหลวหรานเพียงยิ้มอ่อนเสียงแผ่ว“เรื่องของข้า ข้าต้องมาฟังด้วยตัวเอง” เมื่อมาถึงกลางท้องพระโรงเหลียนซูกับชิงอี้ก็คุกเข่าลงทันที“ฝ่าบาท” เหลียนซูพูดทั้งน้ำตา“ขอความเมตตา” ชิงอี้รีบพูดตาม“นายหญิงเพิ่งฟื้นจากพิษ ยังรับเรื่องกระทบใจไม่ได้ โปรดอย่าเปิดจดหมายเลยเจ้าค่ะ” เสียงอ้อนวอนทำให้ขุนนางหลายคนเริ่มลังเลแต่ใต้เท้าลี่กลับก้าวออกมาน้ำเสียงเรียบเย็น“ไม่ได้” คำเดียวทำให้บรรยากาศเย็นลง“เพื่อความบริสุทธิ์ใจ…จำต้องเปิด”เขาคำนับไปทางบัลลังก์ก่อนจะพูดชัดเจน“ฝ่าบาท…อย่าได้เอนเอียง แม้นางจะเป็นกุ้ยเฟยหากผิด ก็ต้องว่าไปตามผิด” คำพูดนั้นทำให้หลายคนสะดุ้งโหลวหรานก้มหน้าเล็กน้อยเหมือนคนถูกกดดันจนพูดไม่ออกแต่ในดวงตาที่ไม่มีใครเห็นกลับนิ่ง อวิ๋นเหยียนที่ถือจดหมายอยู่ขมวดคิ้วแน่นสายตาของเขาอ่านประโยคหนึ่งซ้ำอีกครั้งก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยเหมือนพบอะไรที่ไม่คาดคิดเขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังใต้เท้าลี่แล้วมองไปยังหานอี้ก่อนจะเปล่งเสียงอ่านออกมาช้าๆ ชัดๆสีหน้าของเขาแป

เสียงหัวเราะในตำหนักยังไม่ทันจางหายภายในห้องบรรทมของโหลวหรานแสงตะเกียงส่องไหวเบาๆ เงาม่านปลิวตามแรงลมกลางคืน ทุกอย่างดูสงบเกินไปสงบ…จนผิดปกติทันใดนั้นกริ๊ง กริ๊ง กริ๊งเสียงกระดิ่งแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นรัวเหมือนระฆังภัยหน้าต่างโปร่งใสสีแดงปรากฏขึ้นตรงหน้าโหลวหรานทันทีแจ้งเตือนอันตรายตรวจพบเจตนาฆ่าในระยะ 10 เมตร เป้าหมาย นายหญิงโหลวหรานเสียงกระดิ่งแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในมิติความคิดแสงสีแดงกะพริบถี่“ระดับอันตราย สูง”โหลวหรานที่นั่งพิงอยู่ถึงกับลืมตาโพลงร่างที่ยังอ่อนแรงจากพิษรีบฝืนลุกขึ้นทันทีอีกแล้วหรือเสียงหน้าต่างถูกงัดเบาๆเงาดำสายหนึ่งพุ่งเข้ามาในห้องอย่างเงียบงันบุรุษชุดดำหน้าปิดบังใบหน้าด้วยผ้า ในมือคือกระบี่เย็นเฉียบโหลวหรานสูดลมหายใจลึกก่อนจะร้องขึ้นเสียงดัง“ช่วยด้วย หานอี้ อวิ๋นเซ่อ ช่วยข้าด้วย มีมือสังหาร”“มีคนร้ายยยยยยยย ใครก็ได้ ช่วยข้าด้วย”เสียงของนางดังพอจะได้ยินทั่วตำหนักแต่ไม่มีใครเข้ามาไม่มีเสียงฝีเท้าไม่มีคนตอบความเงียบทำให้หัวใจของนางเย็นวาบถูกกันคนไว้แล้ว หรือว่าพวกเขาไปไหนกันหมดมือสังหารหัวเราะเบาๆ เสียงแหบ“ตะโกนไปก็ไร้ประโยชน์” เขาค่อยๆ เดินเ