All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 21 - Chapter 30

โคมไฟกระดาษส่องแสงอุ่นๆ สามคนล้อมวงกันบนพรมลายเมฆ จับเข่าคุยกันเสียงเบาโหลวหรานนั่งเอนหลังสบายๆ ชิงอี้นั่งหลังตรง สีหน้าครุ่นคิดเหลียนซูกอดหมอนใบเล็กแน่น ราวกับกำลังทบทวนคดีประหลาด“กุ้ยเฟยเจ้าขา ตอนแรกข้าน้อยยังจำได้อยู่เลยว่า เรากำลังเอ่อ…พยุงกุ้ยเฟยที่ถูกฮองเฮากอดไว้” เหลียนซูเกาศีรษะ “แต่ทำไมพอรู้สึกตัวอีกที เราถึงเห็นฮองเฮาตบหน้าตัวเองต่อหน้าฝ่าบาทเล่าเจ้าคะ” ชิงอี้พยักหน้ารัวๆ“ใช่เจ้าค่ะ!ทีแรกเรากำลังเดินหมากมิใช่หรือ แล้วเหตุใดกุ้ยเฟยถึงไปนอนอยู่บนแท่นนอนได้เจ้าคะ แล้วฝ่าบาทมาได้อย่างไร”สองสาวมองมาพร้อมกัน แววตาเต็มไปด้วยคำถามโหลวหรานเม้มริมฝีปากพยายามกลั้นยิ้มที่เกือบหลุดออกมาจะให้อธิบายอย่างไรดีเล่าว่ามีระบบหยุดเวลา ว่ามีมังกรลอยวนเหนือศีรษะว่าทุกอย่างถูกจัดตำแหน่งใหม่ในชั่วนับหนึ่งถึงสิบ โหลวหรานไอเบาๆ หนึ่งครั้ง“พวกเจ้าฝันไปหรือเปล่า”เหลียนซูอ้าปากค้าง“ฝัน…พร้อมกันสามคนหรือเจ้าคะเอ่อแล้วกุ้ยเฟยก็ฝันเหมือนกันหรือเจ้าคะ”ชิงอี้ทำหน้างุนงง“หรือเราถูกวางยาหมู่…” โหลวหรานหัวเราะเบาๆ“บางครั้ง เวลาคนตื่นตระหนก ความทรงจำก็สับสนได้” เอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาจิบอย่างใจเย็นเหลี

ตำหนักฉือหนิงเงียบงันไทเฮาประทับนิ่งบนบัลลังก์สูงสีหน้าเรียบสนิท แต่สายพระเนตรเฉียบคมดุจคมมีดหยางหวางยืนอยู่ริมหน้าต่างอีกด้านหนึ่งลี่เอินเอินนอนไร้สติอยู่บนแท่นพักซ่งเหลียวนั่งเฝ้าอยู่ใกล้ๆ สีหน้าซีดเผือดหัวหน้าขันทีฝ่ายใน กงจือ คุกเข่าอยู่กลางห้อง“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยตรวจสอบลูกพลับแล้ว ไม่มียาพิษผสมอยู่พ่ะย่ะค่ะ”น้ำเสียงเรียบ ไร้อคติหยางหวางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะโบกมือ“ออกไป”“พ่ะย่ะค่ะ” ประตูปิดลงช้า ๆหยางหวางไม่หันกลับมาแต่เสียงเย็นลงเล็กน้อย“เจ้าใช้วิธีใด จึงทำให้เอินเอินต้องพิษร้าย”คำถามมิใช่คำตัดสิน แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันโหลวหรานยืนตรงกลางห้อง หลังตรง นางถอนหายใจยาวหนึ่งครั้ง“ลูกพลับแห้ง ข้ายกมาเพื่อเป็นของว่างในการดื่มชายามบ่ายกับไทเฮา”น้ำเสียงนิ่ง แต่ชัดเจน“ฝ่าบาทคิดว่าข้าจะใส่พิษร้ายลงไป แล้วเดาใจว่าไทเฮาจะหยิบลูกใด ฮองเฮาจะหยิบลูกใด อย่างนั้นหรือ”หยางหวางเงียบ โหลวหรานก้าวไปข้างหน้าเพียงครึ่งก้าว“เช่นนั้นทั้งสองคนก็คงหยิบได้ตรงใจข้าสินะ คนหนึ่งหยิบลูกไม่มีพิษ อีกคนหยิบโดนพิษร้ายเช่นนั้นฮองเฮาช่างโชคร้ายจริงๆ หากข้าคิดทำร้ายจริง ข้าจะเลือกวิธีที่เสี่ยงใ

ห้องเครื่องวังหลวงคึกคักด้วยไอร้อนจากเตาไฟกลิ่นน้ำซุปและเครื่องเทศลอยคลุ้งปะปนเสียงตะหลิวกระทบกระทะเหลียนซูก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม ชุดสีอ่อนสะอาดตัดกับบรรยากาศวุ่นวายทันทีที่นางปรากฏตัว“โอ๊ะ กูกู๋ท่านมาแล้ว!” นางในห้องเครื่องทั้งหลายรีบย่อกายลงคารวะพร้อมกันเหลียนซูยิ้มบาง ๆ อย่างผู้มีมารยาท“วันนี้กุ้ยเฟยอยากจะกินอะไรที่มันเบาๆ หน่อย ข้าวต้มไม่เอา แต่จะต้องไม่ใช่ของที่ทำให้อิ่มแน่น”หัวหน้าห้องเครื่องขมวดคิ้วครุ่นคิด“ขนมจีบดีไหมเจ้าค่ะ” เหลียนซูพยักหน้า“ดีมากเลย ข้าลืมบอกพวกเจ้าไปวันพรุ่งนี้กุ้ยเฟยเชิญพวกเจ้ารับเบี้ยหวัดพิเศษจากกุ้ยเฟย อ่อแล้วยามเที่ยงขอเป็นอะไรที่รสจัดนิดหนึ่งด้วยนะ ข้าคิดไม่ออกกุ้ยเฟยเองก็คิดไม่ออกว่าจะกินอะไร” นางในห้องเครื่องทำท่าทีครุ่นคิดอีกครั้งยังไม่ทันตอบ เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นจากด้านหลัง“เช่นนั้นก็กินปังตอนี่ดีไหม ข้านำมาเพื่อนายของเจ้าโดยเฉพาะ”ทุกสายตาหันไปซ่งอวี้เหนียงพาร่างอ้วนตุ๊บตั๊บ ยืนกอดอกอยู่ตรงประตูใบหน้าแข็งกร้าว ดวงตาไม่เป็นมิตรข้างกายนางมีซ่งเหลียวที่มีใบหน้าคล้ายกันอยู่หลายส่วน“ซ่งเหลียว เราไปที่ตำหนักที่23กันหน่อยดีไหม”น้ำเสียงของซ่

ตำหนักบรรทมเงียบสงบ กลิ่นยาสมุนไพรอ่อนลอยในอากาศเมื่อหยางหวางก้าวเข้ามาคุกเข่าถวายพระพรไท่ซางหวงชันกายลุกขึ้นช้าๆ แล้วเอนพิงแท่นนอนแม้พระชันษาจะมากแล้ว แต่ดวงตายังคมกริบ“ลุกขึ้นเถิด”น้ำเสียงอบอุ่น แต่แฝงอำนาจที่ไม่เลือนหายพระองค์มองซ้ายขวาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น“ทำไมไม่พาเฟยของเจ้ามาด้วย”คำถามเรียบง่ายทว่าแววตานั้นจับจ้องตรงไปยังโอรส หยางหวางชะงักเพียงเสี้ยววินาที“ลูกมิได้แวะไปที่ตำหนักชิงหนิงกงเลย มิได้ชวนฮองเฮานางมาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”ไท่ซางหวงขมวดคิ้วทันที“ข้าหมายถึงเฟยคนเดียวของเจ้า” น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นหนักแน่น“หญิงที่ไม่ได้ร่วมแท่นนอน และบิดามารดาของเจ้าไม่เห็นดีด้วย ยังเรียกว่าเฟยได้หรือ”ห้องทั้งห้องเงียบลงมองหยางหวางตรง ๆ“สำหรับข้าแล้ว ลูกสะใภ้คนเดียวของข้าก็คือหลิวโหลวหราน”คำกล่าวชัดถ้อยชัดคำ ไม่มีพื้นที่ให้ตีความหยางหวางถอนหายใจแผ่วเบาแววตาฉายความหนักใจ ไทเฮาซึ่งนั่งอยู่ด้านข้าง รีบเอ่ยแทรกอย่างนุ่มนวล“โหลวหรานนางไม่ค่อยแข็งแรง สองสามวันมานี้ได้ยินว่าหมดสติไป”น้ำเสียงอ่อนโยนคล้ายประคองสถานการณ์“หากไท่ซางหวงอยากจะพบนาง ข้าให้คนไปตามนางดีไหม” ไท่ซางหวงส่ายหน้าช้าๆ

ตำหนักฉือหนิงเงียบขรึมราวถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาไทเฮาประทับเหนือบัลลังก์ ใบหน้าสงบนิ่งแต่ทรงอำนาจเบื้องล่าง ซ่งอวี้เหนียงคุกเข่าอยู่กลางท้องพระโรง ศีรษะก้มต่ำ มือกำชายเสื้อแน่นด้านหนึ่งคือโหลวหราน สีหน้าสงบ ดวงตานิ่งดุจผิวน้ำไร้คลื่น ข้างกายมีชิงอี้และเหลียนซูยืนอยู่ไม่ไกลเสี่ยวยี่คุกเข่าอยู่อีกฝั่ง ตัวสั่นเล็กน้อยไทเฮาตรัสเสียงเรียบ“ซ่งอวี้เหนียง เจ้าบังอาจกินของประทานจากฮองเฮาก่อนที่กุ้ยเฟยจะได้ชิม จริงหรือไม่”เสียงสะท้อนก้องในโถงกว้าง ซ่งอวี้เหนียงก้มหน้าลงอีก“หม่อมฉัน… กระทำไปด้วยความหุนหันเพคะ”ไทเฮานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตรัสต่อ“แล้วยังพุ่งเข้าใส่กุ้ยเฟยต่อหน้าองครักษ์ นั่นนับว่าลบหลู่เบื้องสูง เจ้ากล้าดีอย่างไร”ซ่งอวี้เหนียงกัดฟันแน่น“หม่อมฉันมิได้มีเจตนา… เพียงเข้าใจผิดว่า ว่ากุ้ยเฟยใส่ความฮองเฮาว่าวางยาพิษในขนม”ไทเฮาหันหน้าไปยังเสี่ยวยี่“เจ้าเห็นเหตุการณ์อย่างไร เล่าให้ข้าฟัง”เสี่ยวยี่ก้มต่ำ ก่อนตอบเสียงสั่น“หม่อมฉันเห็นท่านอาซ่งอวี้เหนียงหยิบขนมในถาดเสวยต่อหน้าต่อตา มิได้มีผู้ใดบังคับเพคะ นางยังมีสีหน้าและท่าทางเย้ยหยัน…กุ้ยเฟย”ไทเฮาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนหันไปยังชิงอี้