All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 41 - Chapter 50

ลี่เอินเอินนั่งอยู่ข้างหยางหวาง มือของนางยังจับชายแขนเสื้อของเขาไว้แน่น ใบหน้าขาวซีดเล็กน้อยราวกับยังไม่หายตกใจ ใต้เท้าลี่ยืนเงียบอยู่ไม่ไกล บรรยากาศทั้งห้องตึงเครียดแต่เงียบงันทันใดนั้นเอง เสียงขันทีประกาศก็ดังขึ้นจากด้านนอก“คนจากตำหนักไทเฮามาขอเข้าเฝ้า” ลี่เอินเอินยิ้มคิดว่าไทเฮาส่งความห่วงใยมาถึงตนหยางหวางหันไปมองประตูประตูถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ขันทีวัยกลางคนในชุดของตำหนักไทเฮารีบก้าวเข้ามาแล้วคุกเข่าลงทันที“ถวายบังคมฝ่าบาท”หยางหวางมองเขานิ่ง “มีเรื่องใดกันเสด็จแม่ถึงใช้ท่านมา”ขันทีผู้นั้นก้มหน้าลงก่อนจะรีบกล่าว“ไทเฮาได้เสด็จไปยังตำหนัก23แล้วเพคะ ทรงทราบว่ากุ้ยเฟยโหลวหรานได้รับบาดเจ็บหนัก จึงรับสั่งให้ข้าน้อยมาเชิญฝ่าบาทเสด็จไปที่นั่น เพื่อดูอาการของกุ้ยเฟยด้วยตัวเอง”คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที ลี่เอินเอินกลืนน้ำลายลงคอยากเย็นใต้เท้าลี่ชะงักเล็กน้อยแต่ภายในใจขุ่นเคืองที่สุดลี่เอินเอินเองก็นิ่งไปเหมือนกัน มือของนางที่จับแขนหยางหวางอยู่ค่อยๆ เกร็งขึ้นเล็บยาวจิกลงในฝ่ามือของตัวเองจนเจ็บในอกของนางเหมือนถูกอะไรบางอย่างกดทับไทเฮา… ไปที่ตำหนัก23แล้วด้วยความเป็น

แสงเช้าอ่อนๆ ส่องเข้ามาในตำหนักชิงหนิงกง บรรยากาศเงียบกว่าคืนที่ผ่านมา เหลือเพียงเสียงนกเบาๆ จากสวนด้านนอก บนแท่นบรรทม ลี่เอินเอินค่อยๆ ลืมตาขึ้น สายตาของนางนิ่งอยู่กับเพดานอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะค่อยๆ หันศีรษะไปด้านข้าง“ซ่งเหลียว”เสียงของนางเบาและแหบเล็กน้อย ซ่งเหลียวที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างแท่นนอนรีบขยับเข้ามาทันที“พระชายา ท่านตื่นแล้วหรือเพคะ”ลี่เอินเอินไม่ได้ตอบคำถามนั้นนางเพียงถามเสียงต่ำ“ฝ่าบาท…กลับไปแล้วหรือ” คำถามนั้นทำให้ซ่งเหลียวชะงักไปเล็กน้อยรอยยิ้มฝืนๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง“เอ่อ… ฝ่าบาท…” นางกลืนน้ำลายเล็กน้อยก่อนจะตอบ“ฝ่าบาทยังไม่เสด็จกลับมาเลยเพคะ”ห้องทั้งห้องเงียบลงซ่งเหลียวพูดต่ออย่างระมัดระวัง“ได้ยินขันทีพูดกันว่า… ฝ่าบาทยังอยู่เฝ้าอาการบาดเจ็บของกุ้ยเฟยโหลวหรานที่ตำหนักยี่สิบสามเพคะ แต่เพราะบัญชาของไทเฮาเพคะฝ่าบาทเองก็คงฝืนใจน่าดู”ทันทีที่ได้ยินดวงตาของลี่เอินเอินก็แข็งขึ้นมือที่วางอยู่บนผ้าห่มค่อยๆ กำแน่นเสียงกัดฟันเบาๆ ดังขึ้นโดยที่ซ่งเหลียวแทบไม่กล้ามองหน้าลี่เอินเอินไม่พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นนางค่อยๆ ยกแขนซ้ายของตัวเองขึ้นผ้

บรรยากาศในตำหนัก23ยังเต็มไปด้วยความตึงเครียด หมอหลวงหลายคนยืนล้อมอยู่รอบเตียง บางคนกำลังปรึกษากันเสียงเบา บางคนกำลังจดตำรับยาหยางหวางนั่งอยู่ข้างแท่นบรรทม มือถือถ้วยยาร้อนอยู่ เขาเป่าลมเบาๆ เพื่อลดความร้อนก่อนจะค่อยๆ ยกช้อนขึ้น เหมือนกำลังจะป้อนโหลวหรานด้วยตัวเองแต่ในขณะนั้นเองเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้น“ฝ่าบาทเพคะ” ซ่งเหลียววิ่งเข้ามา ใบหน้าซีดเผือดเหมือนตกใจสุดขีด ก่อนจะรีบคุกเข่าลง“ป่านนี้หมอหลวงยังไม่ไปที่ตำหนักชิงหนิงกงเลยเพคะ”เสียงของนางสั่น“และอาการบาดเจ็บของฮองเฮา… เหมือนจะลุกลามบานปลายด้วยเพคะ มีเลือดไหลซึมและ…ฮองเฮาก็ตื่นตกใจไม่น้อย”มือของหยางหวางที่ถือช้อนยา…ชะงักกลางอากาศดวงตาของเขานิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจโหลวหรานมองภาพนั้นแล้วถอนหายใจเบาๆ ในใจถ้าเป็นโหลวหรานคนก่อน…คงได้นิ่งเฉยเหมือนที่นางเคยทำมาตลอดแต่ตอนนี้นางไม่ใช่คนเดิมอีกแล้วความทรงจำของโหลวหรานคนเดิมยังอยู่โหลวหรานจึงค่อยๆ พูดขึ้นเสียงเบา“ฝ่าบาท…”หยางหวางหันมาทันทีโหลวหรานยิ้มอ่อนทั้งที่ใบหน้ายังซีด“ฮองเฮาไม่มีหมอหลวง…” นางหยุดหายใจเล็กน้อยเหมือนคนอ่อนแรง“เช่นนั้น…หมอหลวงที่มาที่นี่ ให้เขาไปดูแ

ภายในตำหนักชิงหนิงกงบรรยากาศเงียบงันผิดปกติ กลิ่นยาสมุนไพรลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงเทียนสั่นไหวตามแรงลมยามค่ำคืน ลี่เอินเอินนอนเอนกายอยู่บนแท่นบรรทม ที่แขนยังมีคราบเลือดซึมจางๆ ใบหน้าของนางดูซีดเซียวเหมือนคนป่วย แต่ดวงตาที่ปิดอยู่กลับไม่ได้นิ่งสนิท นางกำลังรอ…รอเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งที่นางอยากได้ยินที่สุดทันทีที่เสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้าตำหนักลี่เอินเอินรีบหลับตาลงทันทีลมหายใจของนางปรับให้แผ่วลงมือที่วางอยู่บนผ้าห่มคลายตัวเหมือนคนอ่อนแรงนางคิดเพียงอย่างเดียวเขามาแล้ว…ในที่สุดเขาก็เลือกข้า…แต่เสียงที่ดังขึ้นกลับไม่ใช่เสียงที่นางต้องการ“ฮองเฮาเพคะ…” เสียงของซ่งเหลียวดังขึ้นเบาๆ และลังเล“เอ่อ… เอ่อ…” ความลังเลนั้นทำให้ลี่เอินเอินขมวดคิ้วทันทีก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ“ว่าอย่างไร” น้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อยซ่งเหลียวก้มหน้าทันที“ฝ่าบาท…ยังอยู่ที่ตำหนักที่ยี่สิบสามเพคะ…และไม่ยอมมาที่นี่ในทันที”คำพูดนั้นทำให้ลี่เอินเอินกัดฟันแน่น“ทำไมเจ้าไม่ได้บอกฝ่าบาทหรือว่าหมอหลวงไม่มาเจ้าไม่ได้บอกฝ่าบาทว่าบาดแผลของข้าลุกลาม”“ซ่งเหลียวพูดตามที่ฮองเฮาพูดทุกอย่าง” ซ่งเหลียวก้มหน้าหลบตาไม่อยากเห็นแววตาผิดหวังของ ลี่

กลิ่นยาสมุนไพรขมขื่นลอยอบอวลอยู่ในห้องเคี่ยวยา หม้อดินใบใหญ่ตั้งอยู่เหนือเตาถ่าน ไอน้ำร้อนลอยขึ้นช้าๆ เสียงเดือดปุดๆ ดังเป็นจังหวะเหมือนหัวใจของคนป่วยที่กำลังต่อสู้กับความเป็นความตายเหลียนซูนั่งพัดไฟอยู่ด้านหนึ่ง สีหน้าจริงจังผิดกับนิสัยปกติ ชิงอี้กำลังคอยคนยา มือเล็กๆ จับทัพพีไม้แน่น“ต้องระวังหน่อย” เหลียนซูพูดเบาๆ“หมอสุ่ยบอกว่ายานี้สำคัญมาก” ชิงอี้พยักหน้า“ข้าจะไม่ให้ใครแตะต้องเด็ดขาด” น้ำเสียงของนางแข็งขึ้นทันที“ตั้งแต่เกิดเรื่อง…ข้าไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น” ในจังหวะนั้นเองเสียงฝีเท้าค่อยๆ ดังเข้ามาซ่งเหลียวเดินเข้ามาช้าๆ มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำห่อยาพิษแน่นหัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินแค่เทลงไป…แล้วออกมา…ไม่มีใครรู้…แต่นางยังไม่ทันก้าวเข้าไปใกล้เสียงของเหลียนซูก็ดังขึ้นทันที“หยุดเดี๋ยวนี้นะ”ทำให้ซ่งเหลียวชะงัก เหลียนซูเงยหน้าขึ้นสายตาคมกริบ“เจ้ามาทำอะไรที่นี่ เจ้าไม่ควรอยู่ที่นี่” น้ำเสียงนั้นไม่มีความเกรงใจเลยพร้อมจะฟาดทันที ชิงอี้ก็หันมามองทันทีดวงตาเต็มไปด้วยความระแวงซ่งเหลียวพยายามฝืนยิ้ม“ข้า…แค่มาดูอาการกุ้ยเฟยแทนฮองเฮา” เหลียนซูหัวเราะเบาๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความขำ