All Chapters of Hired to Serve, Forbidden to Love: Chapter 21 - Chapter 30

44 Chapters

Chapter 21 — The Date

Hindi ko inasahan na sa lugar na ’yon niya ako dadalhin.Sa kotse pa lang, nakita ko na ang malawak na gusali ng Manila Ocean Park.“Bakit dito mo ako dinala?” tanong ko nang makababa kami ng kotse. Nakatutok ang mata ko sa entrance ng gusali.“You like fish,” sagot niya, kasabay ng mabilis na paglalakad.Napaawang ang labi kong sumunod sa kanya. Paano niya nalaman na mahilig ako sa isda?Nang makapasok kami, tumambad ang higanteng aquarium. Halos sakupin nito ang isang buong pader. Daan-daang isda ang sabay-sabay na dumaan sa harap ko. May kulay kahel, may pilak, may tila kumikislap na asul. Para akong batang tuwang-tuwa sa nakikita. Hindi ko mapigil ang ngiti ko.“Wow…” bulong ko, hindi ko na alintana kung naririnig ba ako ni Marc. Dito niya ako dinala, kaya hindi naman siguro masamang maging masaya ako kahit ngayon lang, kahit sandali lang.Hindi siya nagsasalita, pero ramdam kong nasa likod ko siya.Lumipat ako sa kabilang bahagi ng salamin. Kapag malapit kasi siya, parang hindi

Chapter 22 — Married People

Nakatayo ako sa balkonahe ng kwarto ni Marc, dinadama ang lamig ng hangin sa balat ko.Tahimik ang gabi, pero sa loob ko, ang ingay. Ang daming gumugulo sa isip ko. Pakiramdam ko, ako ang pinakamalas na tao sa mundo. Lahat ng problema pasan ko. At ang bigat na, sa totoo lang.Dagdag bigat pa sa loob ko ang inaakto ni Marc kanina.Inangat ko ang kaliwang kamay ko.Napangiti ako nang kumislap ang singsing sa daliri ko. Ang ganda. Kaunting tama lang ng ilaw, kumikislap na.Hinaplos ko iyon gamit ang hinlalaki ko. Ang laki nito, ang mahal. Pero ano ba ang kahulugan nito?Napapailing ako. Hindi dapat ako nag-iisip ng ganito. Hindi dapat ako malito.Lahat ng ginagawa ni Marc, parte lang ng kasunduan. Parte ng pagpapanggap. Asawa niya lang ako sa papel.Naipikit ko ang mga mata ko at tinampal ang noo ko. Siniksik ko sa utak ko na walang ibang kahulugan ang singsing na ’to.Pero malinaw ko pa ring nakikita ang mukha niya. Ang titig niyang nagpapabilis ng tibok ng puso ko.Ilang beses kong hin

Chapter 23 – Office Drama

Maaga kaming dumating sa office ni Marc. Tuluyan nang nagbago ang setup namin dito sa kumpanya. May sarili na akong desk sa labas ng office niya. Hindi na ako basta display lang.Connected na rin ako sa company bilang personal assistant niya.Kaharap ko ang laptop, inaayos ang mga dokumentong ipinasa ng accounting department para sa review niya. Paulit-ulit kong binabasa ang parehong linya, pero hindi pumapasok sa utak ko.Hindi pa rin nawawala sa isip ko ang nangyari kaninang umaga.Ang tono ng boses niya.Ang paraan ng pagsabi niya na tutulungan niya akong magbihis.That’s what married people do.Napahigpit ang hawak ko sa mouse. Pinisil ko ang bridge ng ilong ko at pilit ibinalik ang isip sa trabaho. Mabuti nang malunod sa files kaysa maalala ang mukha ni Marc na parang walang malisya ang sinabi niya.Matapos ang mahabang katahimikan, narinig ko ang matinis na tunog ng heels na tumatama sa marmol na sahig.Unti-unti itong lumapit hanggang sa huminto sa harap ng mesa ko.Nag-angat ak

Chapter 24 – Between His Ex and Me

Ilang minuto na siguro akong nakatayo sa harap ng lababo, pero parang hindi gumagalaw ang oras. Nakahawak pa rin ako sa gilid ng sink habang nakatitig sa sarili ko sa salamin.Ako ba talaga ang babaeng kinaladkad ang ex-girlfriend ng fiancé niya sa sahig ng opisina?Napapikit ako sandali.“Ang galing mo, Calessia,” mahina kong bulong sa sarili ko. “Gumagawa ka ng sarili mong hukay.”Kung may award para sa pinakanakakahiya na eksena sa opisina, sigurado panalo na ako.Huminga ako nang malalim at pinisil ang sintido kong parang puputok na ang ugat, saka tinapik ang dibdib ko.Kailangan kong kumalma.Kailangan kong isipin kung ano ang gagawin ko kapag hinarap ako ni Marc mamaya.Sigurado akong galit na galit siya. Sinaktan ko nga ang Winter niya.Biglang may kumatok.Napapitlag ako.Sandaling tumigil ang paghinga ko nang gumalaw ang doorknob.Pero imbes na kumilos, hindi ako gumalaw. Hindi ko magawang buksan ang pinto. Nanatili lang akong nakatitig doon, hinihintay na tumigil ang pagkatok

Chapter 25 – The Blood He Needed

Halos makaladkad na ako sa mabilis na paglalakad ni Marc palabas ng building. Hindi pa rin niya binibitawan ang kamay ko. Mahigpit ang hawak niya, parang kung pakakawalan niya ako ay may mawawala sa kanya.“Marc…” hingal kong tawag.Hindi siya sumagot. Mas lalo lang siyang bumilis.Pagdating namin sa parking, agad niya akong isinakay sa kotse. Hindi na siya nagsayang ng oras. Mabilis niyang pinaandar ang sasakyan.Tahimik ang biyahe. Pero hindi iyon ang tahimik na nakasanayan ko.Ito ’yong tahimik na parang may bumabalot na hindi ko maipaliwanag. Mahigpit ang hawak niya sa manibela, diretso ang tingin sa kalsada.Napansin ko rin na nanginginig ang mga daliri niya.Hindi ko na natiis.“Sir Marc… what happened?”Hindi siya sumagot.Nakatingin lang siya sa kalsada habang mabilis ang takbo ng kotse.Hindi na rin ako nagtanong ulit.Pagdating namin sa ospital, halos tumakbo siya palabas ng kotse. Muli niyang hinila ang kamay ko at pumasok kami sa loob.Diretso siya sa information desk.“My

Chapter 26—To Serve, Not to Love

MARCNailipat na si Lola sa ICU, at heto ako sa labas ng room, nakatanaw sa salamin habang nakaratay siya sa kama. Hindi pa rin siya nagigising. Maputla ang balat, may nakakabit na kung anu-anong tubo sa katawan niya.Mahigpit kong hinawakan ang bulsa ng pantalon ko. Iniisip kung bakit sa kanya pa nangyari ‘to.Kahit nakatuon ang pansin ko sa lola ko, kita ko pa rin ang repleksyon ni Mrs. Alfonzo at Calessia sa likuran ko.“Sir Marc…” mahina ang boses ni Mrs. Alfonzo habang marahang humahaplos sa likod ko. “Pasensya na po kung hindi ko naprotektahan ang lola mo…”Lumingon ako. Tumingin sa kanya na may mapait na ngiti.“Wala kang kasalanan.” Hinawakan ko ang balikat niya.Yumuko siya, parang maiiyak. Kitang-kita sa namumutla niyang mukha ang pagod. Ang sakit na iniinda.“You should go home and rest.”Umiling siya agad.“Hindi na kailangan, Sir Marc. Kaya ko pa naman.”Tumango ako, pero hindi ako sumang-ayon.“Nasaktan ka rin. You need to rest.”Sumulyap ako kay Calessia.Tahimik lang s

Chapter 27—The Soup She Made

Diniin-diin ko ang ulo sa pader habang nakatingin ulit kay Lola nang biglang nag-vibrate ang phone sa bulsa ko.Agad ko itong inilabas. Napaayos ako sa pagtayo nang makita ang numerong kanina ko pang hinihintay na tumawag.“What did you find?” agad kong tanong pagkasagot ko.“Sir… we still haven't located the vehicle.”Napahigpit ang hawak ko sa phone. Nagtumigas ang bagang ko. Hindi iyon ang inaasahan kong marinig.“What do you mean you haven't located it?”“We checked the nearby roads and the CCTV footage around the wet market. The vehicle disappeared after a few blocks.”Nanlamig ang pakiramdam ko.“Disappeared?”“It looks like they knew what they were doing, Sir.”Unti-unti akong napapikit. So tama ang hinala ni Mrs. Alfonzo. Hindi aksidente ang nangyari.“They avoided the main roads. No plate number. The windows were heavily tinted.”“So you’re telling me they planned this.”“Sir… that is what it looks like.”Tumahimik na lang ako, pero ang kamao ko ay nakadiin na sa pader.“Find

Chapter 28 — Her Words

Malamig na hangin ang sumalubong sa akin paglabas ko ng hospital.Tahimik ang parking lot. Iilang sasakyan lang ang nakahilera sa ilalim ng malamlam na ilaw ng poste. Wala ring halos tao sa paligid.Huminto ako saglit bago ko binuksan ang pinto ng kotse.Pagkaupo ko sa driver’s seat, doon ko lang muling sinuri ang container sa kamay ko.Chicken soup.Ang soup na ginawa ni Calessia para sa akin. Nasanay akong ang kainin lang ay luto ng chef sa bahay at sa mga mamahaling restaurant. Hindi ko alam kung ano ang lasa ng sinasabi nilang lutong-bahay o simpleng ulam.Ipinatong ko ito sa lap ko at dahan-dahang binuksan ang takip. Agad sumingaw sa loob ng kotse ang mainit at mabangong amoy ng sabaw.Sandali akong nakatitig lang dito. Mukha namang masarap.Kinuha ko ang kutsarang nakasabit sa container at sumalok.Inangat ko ito sa labi ko at marahang hinigop.Simple lang ang lasa. May kakaibang sarap. Nagustuhan ko. Sa puntong napangiti ako.Hindi ko alam kung dahil ba sa gutom lang ako o dahil

Chapter 29 — An Awkward Night

CalessiaHindi ko alam kung saan ako titingin.Sa sahig ba, sa dingding o sa salamin ng ICU?Kahit saan na nga lang, basta hindi kay Marc.Kaya lang, ramdam ko naman ang tingin niya sa tabi ko at lalo lang uminit ang mukha ko. Parang nagbabaga ang pisngi ko sa sobrang init. Gusto ko tuloy takpan ng dalawang kamay.Kanina naman, naririnig ko pa ang tunog ng aircon at mahinang tunog ng mga monitor dito sa ICU, pero ngayon, biglang tumahimik.Tunog na lang ng puso kong dumadagundong ang naririnig ko.Lola naman kasi.Sa dami ng puwedeng hingin, great-grandchild pa.Kung alam niya lang na ayaw kong magka-anak ng may lahing hayop.Napapikit ako sandali.Bakit ko pa ba sinabi ’yon?Tamang haplos sa likod lang sana ’yon, tulong na makaramdam siya ng ginhawa, pero nauwi sa awkward na sitwasyon.Mas awkward pa dahil hindi rin siya nagsasalita.Napakagat ako sa ibabang labi habang nakatingin lang sa sahig.Sa gilid ng mata ko, nakita kong gumalaw si Marc.Naramdaman kong bumaling siya nang bahag

Chapter 30 — One Wrong Kiss

CalessiaDalawang daliri lang ni Marc ang nakalapat sa ilalim ng chin ko, pero parang nakokontrol nito ang buong katawan ko.Napilitan akong tumingala sa kanya.Matiim ang tingin niya. Hindi halos kumurap at walang bakas ng biro sa mga mata.Mas hinila niya pa ako palapit sa kanya hanggang tuluyan akong napadikit sa katawan niya.Ni maliit na espasyo sa pagitan namin, wala na.Hindi na lang mainit na hininga niya ang nararamdaman ko. Lahat ng matitigas na bahagi ng katawan niya, ramdam ko na. Parang nanigas din tuloy ang buong katawan ko.Maski nga itulak siya, hindi ko nagawa. Para akong naparalisa sa hawak niya na pati ang hininga ko ay kinakapos na.Unti-unting yumuko si Marc.Lalong bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung naramdaman niya iyon.Palapit nang palapit ang mukha niya hanggang halos magdikit na ang mga labi namin.At ewan ko ba, imbes na lumayo, napapapikit ako na parang hinihintay kong lumapat ang labi niya sa akin.Ngunit lumihis ang mukha niya.Marahang dumam

1 2 3 4 5

SCAN CODE TO READ ON APP