All Chapters of Hired to Serve, Forbidden to Love: Chapter 51 - Chapter 60

“Buksan mo…” sabi niya nang makarating kami sa kwarto.Walang salitang pinihit ang doorknob. Nang mabuksan, agad niya akong dinala sa kama.Maingat niya akong ibinaba na parang takot siyang masaktan ako.Nang lumayo siya, agad akong umayos sa pag-upo, sumandal sa headboard. Kinuha ko rin ang isang unan at niyakap ko.Nasa paanan siya ng kama. Nakatalikod. Inaalis ang necktie niya. At ngayon, ina-unbutton na yata ang polo niya.Puso ko, grabe. Ang lakas ng kabog. Paulit-ulit akong napapamura. Paulit-ulit na napapatanong.Ano ba ang pumapasok sa utak niya? Bakit ba nag-iba siya?Maya-maya ay humarap siya. Ibinilandra ang katawan niya. Katawang… ang hirap na hindi tingnan. Kulang na lang, pihitin ko ang leeg ko; hindi lang siya matingnan.Pero talagang sira-ulo ‘to siya ngayon. Sinumpong yata ‘to ng kabaliwan. Ngumiti siya. Initsa ang polo niya sa paanan ko.Habang mabagal na naglakad papunta sa kabilang side ng kama.Umupo siya. Ngumiti na naman at sumandal din sa headboard.Maya-maya a

Sandali akong napaisip kung ano nga ba ang ginawa ko. Pero wala nga akong maalala. Kahit anong pilit ko pa.Hindi ko namalayang napatitig pala ako sa kanya.Kitang-kita ko ang pagngiti niya. Matamis. May kapilyuhan. Parang nagugustuhan niya ang pagtitig ko.Nanliit ang mga mata ko nang gumalaw siya. Tumagilid siya at itinukod ang kamay sa pisngi niya, saka kinagat ang ibabang labi.Naalibadbaran ako sa mukha niya. Umalsa ang dugo ko. Ang aga-aga pa.Marc na may sapi pa rin ang kaharap ko.Talagang hindi ako sanay sa ugali niyang ’to.“Are you always like this? You do something, then pretend you don’t remember?”“Wala akong maalala kasi wala akong ginawa. Pinagloloko mo lang ako.” Tumayo ako, sabay tapon ng isang unan sa kanya.Pero mas humahagikhik siya. Sinalo ang unan at humiga nang maayos, inunan ang kamay niya.Mabuti na lang, nakakumot pa rin siya.“You really don’t remember?”Pinanliitan ko lang siya ng mata. Hindi ako sumagot.“Do you want me to remind you how you—”Dinuro ko si

Bumilog ang mga mata ko. Sa gulat ko, hindi na naman ako agad nakakilos. Hindi ko maangat ang ulo ko o maisara ang bibig ko.Buwiset!Ramdam ko na ang dila niya sa loob ng bibig ko.“Ano ba?” Sa wakas, nagawa ko ring kalasin ang kamay niya sa batok ko habang inaangat ko ang kamay ko.Akmang sasampalin ko siya, pero hinawakan niya lang ang kamay ko at matamis na ngumiti.Ipinikit niya ulit ang mga mata niya, pero napansin kong humigpit ang hawak niya sa batok ko.Ako, nanginginig sa inis.Tinulak ko ang ulo niya, pero hindi siya matinag.Mas nagpabigat pa siya.“Tumayo ka na, Marc…”Umiling siya. Dumilat ang mga mata. Matamis na naman ang ngiti niya, pero seryoso na ang titig na ipinukol niya sa akin.Sa sobrang seryoso, nakakatakot na.Kanina lang, may pa-iyak-iyak siya. Tapos biglang nanakmal ng labi.Baka kung ano na naman ang iniisip niya.Tinulak ko ulit siya nang mas malakas. Napasubsob siya at bumagsak ang ulo niya sa hita ko, saka dumulas pababa.“Aww!” daing niya, sabay hawak

Napangiti ako nang sa wakas ay natapos na ako. Alas-diyes na ng gabi. Sa wakas, makakauwi na kami.Pero paglingon ko, wala si Marc. Napasimangot ako.Ang sama niya. Hindi man lang siya nagpaalam.Masama ang loob ko. Pero mas nangibabaw ang pagod at antok, kaya naisipan kong umidlip sandali.Inilapat ko ang mukha ko sa mesa.Pero kahit anong pilit ko, si Marc pa rin ang laman ng utak ko.Talaga bang bumalik na siya sa dating Marc?Itiniim ko ang mga mata ko. Pinipilit kong alisin siya sa sistema ko.Hindi lang siya bumalik sa dati. Mas lumala pa. Ni minsan kasi, kahit gaano siya kagalit, hindi niya ako iniwan sa opisina.Ito ang unang beses.At nakakatampo.Nilandi, nilambing niya ako. Pinapaasa niya ako… tapos gano’n lang kabilis nagbago?Patunay lang na hindi siya sincere. Patunay lang na pinaglalaruan niya lang ako.Siguro sinusubukan lang niya ako. Kung kakagat ba ako sa mga pa-sweet niya.Unti-unting bumigat ang talukap ng mga mata ko. Hinayaan ko na ang antok na lamunin ako, kahit

MARCKahit magulo ang isip ko, pinilit ko pa ring gawin ang trabaho ko.Nakatutok ako sa laptop. Bukas ang mga files, pero paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip ko ang eksena kanina.Ilang beses ko nang nabatukan ang sarili ko. Maka-focus lang ako. Pero parang nasisira na ang utak ko at puro si Calessia pa rin ang pumapasok.Makailang beses ko rin siyang sinilip.‘Yon lang ang ginawa ko.Wala akong lakas ng loob na pumasok. Walang lakas ng loob na kausapin siya.Hindi ko alam kung nakatulog siya. Kasi kada silip ko, nasa parehong ayos pa rin siya nang iwanan ko kanina. Nakatagilid. Yakap ang unan.Napisil ko na lang ang sentido ko. Sandaling pumikit at pagdilat, tumingin sa oras.Mag-aalas singko na.Pero hindi man lang ako dinalaw ng antok.Kinusot ko ang mata ko hanggang mamula at mamaga, ‘yong magmukhang bagong gising ako. Ginulo ko rin ang buhok ko, saka ko ni-roll ang sleeves ng polo ko.Saka ako tumayo.Mabagal ang hakbang ko papunta sa kwarto. Parang may mabigat na nakatali sa p