LOGINSa lumang mansyon ng pamilya Pecson ginanap ang marangyang piging para sa kaarawan ng matandang Maste. Pagdating na pagkadating ni Adrian, halos mapuno na ng mga mamahaling sasakyan at mga kilalang tao sa lipunan ang buong paligid.
Kakababa niya pa lang ng kotse nang mamataan niya si Damian. Nakasuot ito ng isang selyadong gray suit habang dahan-dahang naglalakad patungo sa kanyang direksyon. May nakapaskil na mapang-asar at tila may itinatagong dumi na ngiti sa mga labi
Binalot ng madilim na saksak ang mga mata ng CEO, at napakapaos ng boses niya nang sumagot. "Lia... patawad. Hindi ko alam... hindi alam ng utak ko na hahantong sa ganito ang lahat."Isang maikling tawa ang pakawalan ni Lia. "Huwag ka nang humingi ng tawad sa’kin, hindi ko kaya ang bigat niyan. Ang tanging pakiusap ko lang sa 'yo... lumayo ka sa’kin. Pumayag akong makasama mo ang mga bata, pero hindi ibig sabihin nun ay may karapatan ka nang lumapit sa pribadong espasyo ko. Sana ay malinaw 'yan sa 'yo."Mabilis na tumango si Adrian sa tindi ng takot. "Oo... alam ko. Hinding-hindi ko na uulitin, pangako."Pagkasabi nun, tinalikuran niya ang banyo at gumewang-gewang na naglakad palabas ng unit nang mag-isa, nang hindi na hinihintay na makalabas ang babae.Ang orihinal na plano ng utak niya kanina ay gamitin ang kanyang mataas na lagnat para kumuha ng kaunting simpatya mula kay Lia, para sana lumambot ang puso nito at magkaroon siya ng pagkakataong pumasok muli sa buhay nito. Pero hindi
Bago pa man siya makabawi sa gulat, mabilis na pumihit ang mga braso ng lalaki sa kanyang likod. Parang bakal na riles na walang awang sumakay sa kanyang katawan, mahigpit, mabilis, at imposibleng makawala.Rinig na rinig niya ang basag at tila-nagmamakaawang bulong nito sa kanyang tenga. "Lili... huwag kang aalis."Sa kabila ng mainit na yakap ni Adrian, walang kahit katiting na emosyon ang lumambot sa puso ni Lia. Sa halip, sa isang iglap ay tuluyan nang naging maputla ang kanyang mukha na parang isang bangkay.Kasunod nun, isang siksik at matalim na kirot ang sumabog mula sa kaibuturan ng kanyang dibdib.Gaya lang noong gabing lisanin niya ang pamilya Serano, noong nagtago siya sa pinakamadilim na sulok ng lansangan para lang mag-isa niyang gamutin ang sarili niyang mga sugat. Ang yakap na noon ay nagbibigay sa kanya ng pinakamalaking kapanatagan sa buhay, ngayon ay nagmistulang isang makamandag na ahas na hinding-hindi na niya pwedeng hawakan kailanman.Awtomatikong makikita ang m
Nabalitaan nga ni Lia kay Leonard nitong mga nakaraang araw na milagrong nakaligtas ang pamilya nila mula sa malaking krisis dahil sa biglaang pagpapasok ni Adrian ng kanyang kapangyarihan. Kung hindi dahil sa tulong nito, malamang ay nabulok na sa kulungan ang ama ni Leonard, at tuluyan nang nakuha ng mga tita nito ang buong karapatan sa yaman ng pamilya.Hindi maintindihan ng utak ni Lia kung bakit ginawa iyon ng lalaki. Sobrang layo nito sa normal na paraan ng pagkilos ng isang malupit na tao na katulad ni Adrian.Naramdaman ni Lia ang tindi ng init na nanggagaling sa katawan ni Adrian, na mabilis na gumuhit mula sa kanyang leeg patungo sa buong katawan niya. Pilit niyang iniwas ang kanyang mukha. "Adrian, bitawan mo muna ako. Ikukuha na kita ng gamot."Subalit sa halip na lumuwag ang kapit, mas lalo pa siyang nabaon sa higpit ng yakap ng lalaki. Nanatiling nakapikit ang mga mata nito at hindi na naglabas ng kahit ano
Kung hindi mahal ni Lia si Leonard, bakit siya pumayag na ma-engage dito?Para ba makatakas sa mga pangungulit niya?Sa naisip niyang iyon, isang matalas na kislap ng liwanag ang biglang sumilay sa malalalim na mata ni Adrian. Kung iisipin, kakaiba nga ang pakikitungo nina Leonard at Lia sa isa't isa kumpara sa mga normal na magkasintahan. Kailanman ay hindi niya nakita ang dalawa na nagpakita ng ano mang klase ng lambingan o pisikal na pagpapakita ng pag-ibig.Nangyari lang ang engagement noong mga panahong binabato si Lia ng matitinding paninira ng publiko. Naalala niya ang naging depensa ni Leonard noon, dahil sa sakit ni Bunbun, wala silang planong magpakasal, ngunit ang higit na kailangan ng bata ay isang maayos at buong pamilya. Ang pagtayo ni Leonard bilang tatay ay nagbigay kay Lia ng isang matatag na kapaligiran, na siyang pinakamalaking tulong para sa kondisyon ng munting anghel.Kahit sa g
Doon pa lang ay unti-unting lumambot ang tono ng boses ni Damian. "Kung ganoon nga... pwede bang makiusap sa 'yo? Alang-alang na lang sa anak mo, tulungan mo ang pamilya Hill at Pecson na malagpasan ang krisis na 'to. Sa ngayon, ikaw lang ang may sapat na kapangyarihan para sumalo sa kanila."Isang maikling tawa ang pinakawalan ni Adrian, puno ng pang-aasar. "Hindi ko sisirain ang pamilya Pecson, pero hindi ibig sabihin nun ay tutulungan ko sila. Mas pipiliin ko pang manood sa gilid habang nagpapatayan sila, para ako ang makinabang sa huli. Kapag wala si Leonard dito para manggulo, mas mabilis kong makukuha ulit si Lia."Pagkasabi nun, padarag niyang ibinaba ang cellphone.Napakadaming pamilya na ang nakita niyang nagwawasakan dahil sa agawan ng kapangyarihan, at iilan lang ang nakakalabas nang buhay. Siya mismo ang nakakaalam kung gaano kadumi ang gapang na ginawa niya para lang makalabas sa sarili niyang impiy
Kahit katiting, hindi natinag si Lia sa tila-puno-ng-hugot na pagbati ng lalaki.Sa halip, tinitigan niya lang ito nang walang kaemo-emosyon. Mas malamig pa ang tingin niya kaysa sa semento. "Mas magiging masaya ako kung hindi mo ginawa ang lahat ng 'yan ngayong gabi."Tumingin sa kanya si Adrian, siksik sa tindi ng pagmamahal ang mga mata. "Pangako ko sa 'yo 'yan noon, Lili. Na magpapasabog ako ng mga fireworks para sa kaarawan mo at lantarang babatiin ka sa harap ng mundo. Nagkataon lang... na apat na taon itong nahuli."Nang marinig iyon, isang sarkastikong tawa ang pinakawalan ni Lia. "Sa tingin mo ba bagay pa ang mga ganyang pa-andar sa estado ng relasyon natin ngayon? Umaasa ako na mananatili na lang tayong magulang ng mga bata, at wala nang ano mang ugnayan bukod doon. Pakiusap naman, Adrian, magtira ka ng konting respeto sa sarili mo."Pagkasabi nun, walang pag-aalinlangang isinarado ni Lia a
“Opo! Parehong-pareho po kayo ng panlasa, Dad. Bilisan ninyo na pong kumain diyan, kailangan ko pong pumasok nang mas maaga ngayon para maihatid ang almusal para sa kanya.” Matapos bitawan ang mga salita, mabilis niyang inubos ang pagkain sa kanyang mangkok at nagmamadaling umakyat sa
Doon na tuluyang binalot ng maasim na reaksyon ang mukha ng Madam. “Ako pa talaga ang sinisisi mo ngayon, Adrian? Kung hindi ko ginawa iyon para bawiin at itago si Nolan, sa tingin mo ba magkakaroon siya ng marangyang buhay sa piling ng Lia na ’yan? Napakamalas ng babaeng ’yan!
“Check the monitors,” kalmado niyang utos sa assistant. “Tell me where Lia is. Now.” Walang pag-aalinlangan, agad itong kumilos. Sanay na ang lahat sa tono ni Adrian—walang emosyon, walang puwang para sa tanong. Utos iyon, at ang utos niya ay palaging sinusunod. “Yes, sir. Checking now.” Ilang se
Tahimik na ang buong Lia Atelier.Isa itong high-ceiling studio na puno ng salamin, Italian marble ang sahig, at custom-made na mga mannequin na suot ang mga disenyo ni Lia Cruz—isang pangalan na sapat na para patahimikin ang buong fashion industry. Isang tawag lang niya, may runway. Isang pirma la







