รักนี้ผีข่วยผลัก!! のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

หลังจากอัยยาได้เผชิญหน้ากับเมฆา เมฆินทร์ ที่พิพิธภัณฑ์ และรับรู้ถึงพลังงานที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง เธอก็ขอตัวกลับก่อนโดยอ้างว่าต้องไปเตรียมอุปกรณ์เพิ่มเติมสำหรับการซ่อมแซมภาพวาด            จิตใจของเธอยังคงสับสนกับคำพูดของวิญญาณของเด็กหญิงในภาพที่เธอยังไม่รู้ว่าเป็นใคร และคำร้องขอที่ว่าให้ "ช่วยเขา" แต่เธอก็เลือกที่จะเก็บความสงสัยนี้ไว้ในใจ            ในขณะที่อัยยาพยายามจะกลับไปใช้ชีวิตปกติ... โดยไม่รู้เลยว่าภาพวาดที่เธอระบายความรู้สึกสยดสยองออกมาและคลุมผ้าทิ้งไว้ในห้องพักอาจารย์อย่างลวก ๆ กำลังจะนำพาพายุลูกใหญ่เข้ามาในชีวิตของเธอ            บ่ายวันหนึ่งได้มีนักศึกษาชายที่ชื่อว่าต้น เขาคนนี้ก็เป็นลูกศิษย์ในคลาสของเธอนั่นเองไม่ใช่ใครที่ไหน ในวันนั้นเนื่องจากเขาได้นำงานมาส่งที่ห้องพักอาจารย์แต่ไม่พบใคร และเมื่อสายตาของเจ้าตัวเหลือบไปเห็นขาตั้งวาดภาพที่มีผ้าสีขาวคลุมไว้อย่างไม่ใส่ใจนั้น ประกอบกับความอ

คล้ายกับว่าความตระหนักรู้นี้ดูเหมือนจะเกิดขึ้นพร้อมกันในใจของคนสามคนที่มาจากคนละเส้นทาง...สารวัตรรามิลคือคนแรกที่ดึงสติกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงในฐานะผู้ควบคุมสถานการณ์ เขาหันไปสั่งการลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเฉียบคมทันที            "หมวดกานต์!"            "ครับสารวัตร!"            "เอาหลักฐานชิ้นนี้ไปเก็บในรถทันที มาร์คเป็นของกลางชิ้นสำคัญรหัส A-1 ห้ามคลาดสายตาเด็ดขาด!" ก่อนจะพูดต่อ "แล้วให้ทีมพิสูจน์หลักฐานกลับขึ้นไปตรวจสอบบนดาดฟ้าอย่างละเอียดอีกครั้ง หาเสื้อเชิ้ตที่อาจจะถูกทิ้งไว้ หรือร่องรอยอื่น ๆ เพิ่มเติมที่เราอาจจะมองข้ามไปในตอนแรก!"            "รับทราบครับ!"            หลังจากหมวดกานต์รับคำเขาก็บ่ายหน้ามาทางหมวดมุกดา "ส่วนคุณมุกดา คุณช่วยตรวจสอบประวัติ

หลังจากประชุมทีมและวางแผนอย่างรัดกุมจนกินเวลาไปจนเย็นย่ำตั้งแต่เมื่อวันก่อน ในที่สุดสารวัตรรามิลก็ได้อนุมัติหมายเรียกและหมายค้นจากศาล            เขาไม่รอช้า นายตำรวจหนุ่มได้นำทีมของตนซึ่งประกอบ ด้วยหมวดกานต์ หมวดมุกดา และเจ้าหน้าที่อีกสองนาย ตรงไปยังคฤหาสน์ของตระกูลศรุตเดชาทันที            คฤหาสน์หลังมหึมาตั้งตระหง่านอยู่บนที่ดินกว้างขวาง ประตูเหล็กอัลลอยด์ขนาดใหญ่เปิดออกอย่างช้า ๆ หลังจากที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้ตรวจสอบหมายและติดต่อเข้าไปด้านในเรียบร้อยแล้ว            บรรยากาศโดยรอบของสถานที่แห่งนี้ที่แผ่ออกมานั้นเต็มไปด้วยความหรูหรา โอ่อ่า และอำนาจที่มองไม่เห็น มันช่างแตกต่างจากสภาพห้องเช่าเล็ก ๆ ของญาดาตามที่พวกเขาได้ไปเจอมาอย่างสิ้นเชิง            เมื่อทีมของรามิลก้าวเข้าไปในตัวของคฤหาสน์ ชายสูงวัยในชุดสูทสุดเนี้ยบผู้มีใบหน

ณัฐฌามองใบหน้าซีดเผือดของเพื่อนสนิท เธอสูดลมหายใจเข้าลึก สัญชาตญาณนักข่าวและความมุ่งมั่นที่จะหาความยุติธรรมให้เหยื่อทำให้เธอตั้งสติได้ก่อน            "อัยย์... ฟังฉันนะ" เธอกล่าวด้วยท่าทางจริงจัง "ข้อมูลที่แกเห็นเมื่อกี้... มันคือทุกอย่าง คือกุญแจสำคัญของคดีนี้"            "แต่เราจะเอาไปบอกตำรวจได้ยังไง" อัยยาท้วง "เขาไม่เชื่อเรื่องแบบนี้หรอก"            "ใช่! เขาไม่เชื่อเรื่องผี แต่เขาเชื่อหลักฐาน" ณัฐฌาพูดต่อ "แกจำได้ไหมว่าเห็นอะไรอีกบ้าง นอกจากเหตุการณ์ตอนผลัก"            อัยยาหลับตาลงพยายามทบทวนภาพนิมิตอันน่าหดหู่นั้นอีกครั้ง "มี... มีเสื้อ... หลังจากที่เขาผลักน้องดาไปแล้ว เขาถอดเสื้อเชิ้ตตัวนั้นโยนทิ้ง... มันปลิวไปตกบน... บนแทงค์น้ำเก่าบนดาดฟ้าตึกร้างหลังนั้น"          &nbs

หลังจากคำพูดของหญิงสาวผู้มีสัมผัสพิเศษหนึ่งเดียวในห้อง....จบลง ทุกคนต่างก็พากันเงียบเสียงราวกับนัดกันทันที เนื่องจากพวกเขารู้ดีว่ามันไม่ใช่การคาดเดาของเธอ แต่เป็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นนอกจากเธอเพียงคนเดียว            รามิลรู้สึกเหมือนมีคนเอาค้อนมาทุบหัว เขาไม่รู้จะเอาเหตุผลอะไรมาหักล้างได้อีกแล้ว ทั้งข้อมูลที่แม่นยำเรื่องคดี ทั้งการชี้เป้าเสื้อเชิ้ต            และตอนนี้... คือการคุกคามพยานที่เกิดขึ้นจริง ซึ่งอัยยาก็ยังคงอธิบายได้ด้วยเหตุผลเหนือธรรมชาติราวกับว่าเรื่องแบบนี้เธอเห็นมาจนชิน            วาโยเองก็นิ่งไปเช่นกัน เขามองอัยยาไม่วางตา ผู้หญิงคนนี้... กำลังพูดถึงแรงจูงใจของวิญญาณด้วยท่าทีปกติเหมือนกำลังวิเคราะห์พฤติกรรมของคนทั่วไป มันทั้งน่าทึ่งและน่าขนลุกในเวลาเดียวกัน แต่สิ่งเหล่านี้ก็ยิ่งจุดประกายความสนใจของเขาที่มีต่อเธอมากยิ่งขึ้นโดยที่อัยยาไม่รู้ตัว