รักนี้ผีข่วยผลัก!! のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

ท่ามกลางความเงียบที่โรยตัวอยู่นั้น...ครืด... ครืด...            เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือของวาโยที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายภวังค์ความคิดของคนทั้งคู่ หน้าจอแสดงชื่อรามิล            วาโยสูดลมหายใจเข้าลึกคล้ายจะดึงตัวเองกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงและคดีความ เขาปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามเดิมก่อนจะกดรับสายและเปิดสปีกเกอร์โฟน            "ว่าไงรามิล... มีอะไรคืบหน้าเรื่องนั้นรึยัง"            "กูเจอตัวทายาทของหมอปรเมศวร์แล้วว่ะไอ้หมอ!" เสียงของรามิลที่ปลายสายดังขึ้นอย่างตื่นเต้น            วาโยกับอัยยามองหน้ากันทันที!            "แต่..." เสียงของรามิลเปลี่ยนเป็นสับสน "มันมีเรื่อง แปลก ๆ ว่ะ...จากข้อมูลใ

ที่โรงอาหารคณะแพทย์ ภาพของอาจารย์สาวสวยจากคณะศิลปกรรมฯ นั่งทานข้าวอยู่กับอาจารย์หมอนิติเวชหน้านิ่ง กลายเป็นจุดสนใจของเหล่านักศึกษาแพทย์ในโรงอาหารทันที            แม้ว่าบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองจะยังคงมีความกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่ก็ดีกว่าทุกครั้งเนื่องจาก...พวกเขาเริ่มคุยกันในเรื่องทั่วไปมากขึ้น            โดยที่วาโยเป็นฝ่ายเริ่มก่อน...ชายหนุ่มมักจะถามเธอเกี่ยวกับเรื่องงานศิลปะด้วยความสนใจอย่างใคร่รู้จริง ๆ ในขณะที่อัยยาก็ถามเขาเกี่ยวกับงานในสถาบันฯ เท่าที่ชายหนุ่มจะเล่าได้ มันเหมือนกำลังเป็นการแลกเปลี่ยนเรื่องราวจากสองโลกที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่กลับน่าค้นหาได้อย่างประหลาด            โดยที่คนทั้งคู่ไม่ได้รู้เลยว่า...ในตอนนี้พวกเขากำลังได้ตกเป็นเป้าสายตาแห่งความสนใจของนักศึกษากลุ่มหนึ่ง...นั่นก็คือวรัทและผองเพื่อนที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่นั่นเอง และสายตาของพวกเขาก็เหลือบไปเห็นภาพที่ไม่น่าเชื่อนี้

คำพูดของอริสาทำให้หัวใจของอัยยาเย็นเยียบ...เธอถูกลักพาตัวมาไกลถึงชลบุรี! และโอกาสที่ตำรวจจะตามหาเธอเจอในเร็ววันนี้แทบจะเป็นศูนย์!          แอด...            เสียงบานพับประตูห้องดังขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนตามมาด้วยร่างสูงสง่าของเมฆาก้าวเข้ามาในห้องเก็บของใต้ท้องเรือที่เธอถูกขังอยู่            รอยยิ้มที่เป็นมิตรหายไปจากใบหน้าของเขาโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงแววตาที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความใคร่รู้แบบนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังมองดูสิ่งมีชีวิตที่น่าสนใจ            "ตื่นแล้วเหรอครับ...อาจารย์อัยยา" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พลางถือแก้วน้ำในมือมาด้วยหนึ่งใบ            "คุณ...คุณทำแบบนี้ทำไม!? คุณ...ต้องการ!?" อัยยาถามเสียงสั่น พยายามขยับตัวถอยหนีจนแผ่นหลังชิดกับผนังเรือ  

ในเวลาเดียวกัน กลางทะเลอ่าวไทย...เรือเร็วของหน่วยตำรวจน้ำกำลังแล่นแหวกคลื่นด้วยความเร็วสูงสุดมุ่งหน้าไปยังพิกัดของเกาะท้ายค้างคาวโดยมีรามิล วาโย และทีมปฏิบัติการพิเศษต่างอยู่ในความเงียบและเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่            "อีกสิบห้านาทีจะถึงเป้าหมายครับสารวัตร!" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรายงาน            รามิลพยักหน้ารับ เขามองไปยังท้องทะเลที่มืดมิดเบื้องหน้าด้วยใจที่ร้อนรน...ทั้งนี้เพราะเกรงว่าจะเกิดเรื่องร้ายกับอัยยา            เช่นเดียวกับวาโยที่นั่งอยู่ด้านข้าง...เจ้าตัวเองก็กำลังกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดแม้ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย แต่ในใจกลับร้อนเป็นไฟ...            ภาพใบหน้าที่ซีดเผือดของอัยยาที่เขาเห็นในนิมิตนั้นยังคงติดตาไม่จางหาย...แม้ว่าเขาจะยังไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่เขารู้แค่ว่า...จะปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด!

ท่ามกลางการต่อสู้...ของทั้งสองฝ่ายที่อีกฝ่ายกำลังจู่โจมกับศัตรูกับอีกฝ่ายคือการต่อสู้เพื่อยื้อชีวิต            "กลับมาสิอัยยา! ได้ยินไหม! กลับมา!"            เสียงตะโกนที่สิ้นหวังของวาโยดังก้องอยู่ท่ามกลางเสียงคลื่นและลมทะเล เขาทำการกดหน้าอกและผายปอดให้อัยยาอย่างไม่คิดชีวิต ทุกวินาทีที่ผ่านไปยาวนานเป็นอย่างมาก...แต่ร่างของหญิงสาวก็ยังคงนิ่งสนิทและเย็นเฉียบ...            ซึ่งในเวลาเดียวกันนั้นเอง...ในห้วงมโนสำนึกของอัยยาความรู้สึกเจ็บปวด.. ความหนาวเย็น...และความหวาดกลัว...ได้หายไปหมดแล้ว...            เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้สีขาวที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ท้องฟ้าเป็นสีทองอร่าม บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสงบอย่างที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต        &n