รักนี้ผีข่วยผลัก!! のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

เมื่อทุกคนกลับออกมาสู่โลกภายนอกที่สว่างและมีเสียงจอแจตามปกติ ปรากฏการณ์ประหลาดทั้งหมดก็หยุดลงราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เหลือทิ้งไว้เพียงหัวใจที่เต้นระรัวและความทรงจำอันน่าสะพรึงอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน            ทุกคนมายืนรวมกันที่รถอีกครั้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด รามิลมองกล่องเหล็กในมือของหมวดกานต์ด้วยสายตาครุ่นคิด            "เราจะยังไม่เอากล่องนี่กลับไปที่โรงพัก" รามิลกล่าวขึ้น ทำลายความเงียบ "มันเสี่ยงเกินไป คนที่สามารถลบข้อมูลของมูลนิธิได้ทั้งระบบ ต้องมีหูมีตาอยู่ทุกที่แน่ ๆ การนำกล่องนี้เข้าระบบอย่างเป็นทางการตอนนี้ อาจจะทำให้เราไม่ได้เห็นของข้างในอีกเลย"            หลังกล่าวจบเจ้าตัวก็หันมาทางอัยยา "คุณอัยยา เห็นที่ว่าผมคงต้องขอรบกวนคุณเรื่องนี้เสียแล้ว....ไม่ทราบว่าให้เราขอใช้บ้านของคุณเป็นที่สำหรับเปิดดูหลักฐานชิ้นนี้ได้ไหมครับ?...เพราะผมคิดว่ามันน่าจะปลอดภัยมากกว่า"&nb

หลังจากคุณหมอหนุ่มสวมถุงมือเรียบร้อย เจ้าตัวก็เริ่มการตรวจสอบเบื้องต้นทันที ซึ่งในขณะนี้เจ้าหน้าที่กู้ภัยได้นำร่างของท่านสมเกียรติออกมาจากซากรถและวางลงบนเปลสนามเรียบร้อย            วาโยไม่รอช้า เขา...จึงได้เริ่มใช้ไฟฉายส่องดูตามร่างกายของผู้ตายอย่างละเอียด...และในตอนนั้นเอง...            อัยยาที่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ ก็ต้องเบิกตากว้างขึ้น...เมื่อเธอเห็นร่างโปร่งแสงของชายสูงวัยคนหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏตัวขึ้นเคียงข้างร่างไร้วิญญาณของตนเอง...เพราะเขาไม่ใช่ใครที่ไหนแต่ก็เขาคือวิญญาณเจ้าของร่างนั่นเอง            ดวงตาของท่านกำลังมองร่างของตัวเองที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเปลด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ ก่อนจะหันมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก          "เกิดอะไรขึ้น...เกิดอะไรขึ้นกับฉัน...ทำไม...ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่" เสียงในความคิดของท่านเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย

หลังวางสายจากวาโย รามิลก็นั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองนานนับชั่วโมง ความรู้สึกหดหู่กลับเข้ามาเกาะกุมจิตใจสารวัตรหนุ่มอีกครั้ง...ปริศนาที่เขาคิดว่าใกล้จะคลี่คลาย บัดนี้มันกลับซับซ้อนและน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม            เมื่อการสืบสวนทางวัตถุถึงทางตัน ชายหนุ่มก็เหลือเพียงความหวังเดียว...เย็นวันต่อมารามิลจึงได้นัดหมายทีมเฉพาะกิจของตนอีกครั้งที่บ้านของอัยยา ซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นห้องบัญชาการลับของพวกเขาไปแล้วโดยปริยาย            บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยความเงียบและตึงเครียด ทุกคนรอฟังว่าสารวัตรหนุ่มเรียกพวกเขามารวมตัวกันอย่างเร่งด่วนด้วยความสงสัยระคนอยากรู้...โดยเฉพาะกับสองสาว            "ผมเพิ่งได้ผลชันสูตรกะโหลกของคุณนายสำอางค์จากหมอวาโย..." รามิลกล่าวขึ้นทำลายความเงียบ "และมันก็ทำให้ทุกอย่างยุ่งเหยิงไปหมด"            เขาหันไปทางวาโย

"คุณอัยยา..." รามิลหันมามองเธอด้วยสายตาที่ค่อนข้างจริงจัง "เมื่อกี้นี้คุณพึมพำอะไรบางอย่างตอนที่ได้ยินชื่อของคุณเมฆา...คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเขาอย่างนั้นเหรอครับ?"            ทุกคนในห้องหันมามองอัยยาเป็นตาเดียวกันเพื่อรอคอยคำตอบจากเธอ            อัยยาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอรู้ว่าตอนนี้หล่อนไม่สามารถเก็บงำความลับที่ตัวเองไปเจอที่พิพิธภัณฑ์ได้อีกต่อไปแล้ว            "ค่ะสารวัตร..." เธอตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา "ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน ฉันได้รับการติดต่อจากพิพิธภัณฑ์สายลมแห่งอิสระของคุณเมฆา ให้ไปช่วยซ่อมแซมภาพวาดเก่าชิ้นหนึ่ง..."            เธอเล่าถึงภาพวาดของเด็กสาวหน้าเศร้าที่เห็น...ซึ่งตอนนี้พวกเขาทุกคนรู้แล้วว่าคือภาพของปลายฟ้าจากรูปถ่ายที่เจอในกล่องนิรภัยเพราะที่ด้านหลังรูปมีชื่อของเด็กสาวเขียนอยู่     &

เมฆาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ สายตาของเขามีประกายบางอย่างที่วาโยจับจ้องได้ "ผมไม่ได้บอกว่าจะขายนี่ครับ...แค่บอกว่าเผื่อคุณหมอจะสนใจชมเป็นพิเศษ" เขาตอบพร้อมรอยยิ้มก่อนจะพูดต่อด้วยท่าทางคล้ายรำลึกถึง...            "ภาพนั้นมีความหมายกับผมมากเกินกว่าจะตีเป็นมูลค่าได้...เธอเปรียบเสมือนครอบครัวของผม"            ขณะที่บทสนทนาของเจ้าของสถานที่...เต็มไปด้วยความนัยดำเนินไปอยู่นั้น...วาโยไม่ได้พูดอะไรแทรกขึ้นมา....ชายหนุ่มเพียงทำหน้าที่เป็นผู้สังเกตการณ์อย่างเงียบเชียบ และคอยเก็บข้อมูลทุกอย่าง....รวมถึงแววตาที่เปลี่ยนไปของเมฆาเมื่อพูดถึงภาพวาดด้วยท่าทีที่ระแวดระวังภายใต้รอยยิ้มของอัยยาและบรรยากาศที่กดดันอย่างประหลาด เพราะทุกอย่างในตอนนี้คือข้อมูลดิบที่เขากำลังวิเคราะห์            หลังจากคนทั้งคู่หยั่งเชิงกันไปมาได้พอสมควร ดูเหมือนว่าชายหนุ่มเจ้าของสถานที่จะเป็นฝ่ายถอยให้หญิงสาวผู้มาเยือนก่อนหนึ่งก้าว