รักนี้ผีข่วยผลัก!! のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

หลังจากอุบัติเหตุเล็กน้อยที่บันได อัยยาก็รีบมุ่งหน้าต่อไปยังตึกผู้ป่วยที่หลวงตาทิมพักรักษาตัวอยู่ ความกระอักกระอ่วนใจเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกระวนกระวายใจระคนดีใจที่จะได้เห็นหน้าหลวงตา เธอเดินตามทางเดินที่คุ้นเคยจนมาถึงหน้าหอผู้ป่วย            หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าให้ดูสดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะเดินเข้าประตูไปด้านใน เธอเดินเข้าไปยังเตียงของญาติคนสุดท้ายของตัวเองที่เหลืออยู่โดยไม่วอกแวก            ภาพแรกที่เห็นทำให้หัวใจของอัยยาพองโตขึ้นด้วยความโล่งอก หลวงตาทิมกำลังนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของท่านแม้จะดูซีดเซียวและอ่อนเพลียอยู่บ้างตามประสาคนป่วยแต่ก็ยังคงมีรอยยิ้มบางประดับอยู่ ดวงตาที่เคยฝ้าฟางเล็กน้อยตามวัย วันนี้กลับดูมีประกายสดใสอย่างน่าประหลาดเมื่อเห็นว่าเป็นเธอ            "หลวงตาคะ..." อัยยาเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง ยกมือขึ้นพนมไ

"เรื่องอะไรของนาย ทำไมต้องทำเป็นมีลับลมคมในด้วย" วาโยถามต่อเมื่อเห็นเพื่อนเงียบไปเหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด            รามิลถอนหายใจพรืด ก่อนจะเล่าสิ่งที่หมวดมุกดารายงานมาทั้งหมด "คือยัยผู้หญิงคนนั้นน่ะ... อัยยา...เธออ้างว่าเธอเห็นผี! และยังเห็นมาตั้งแต่จำความได้ แล้วก็ยังบอกอีกนะว่าการตายของตาอัครเดชไม่ใช่เรื่องปกติ เพราะเธอเห็นเหตุการณ์คืนนั้นด้วยตาตัวเอง ว่ามี... สิ่งที่มองไม่เห็นมาจัดการตาแก่นั่น"            ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง วาโยคงกำลังประมวลผลข้อมูลที่ได้ยิน ก่อนที่เสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอจะดังลอดมา            "ฮะ ๆ... นี่มึงจริงจังเหรอวะรามิล? เห็นผี? เห็นเหตุการณ์? นี่มันเรื่องเหลวไหลชะมัด ผู้หญิงคนนั้นอาจจะแค่เพ้อเจ้อหรือไม่ก็มีอาการทางประสาทอ่อน ๆ หรือเปล่า"            "กูก็คิดงั้นแหละ!" รามิลรีบเสริม "แต่ลูกน้องกูบอกว่

วิญญาณคุณนายสำอางค์หันมามองอัยยา ดวงตาที่เคยเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวบัดนี้ฉายแววสิ้นหวัง เธอส่ายหน้ารัว ๆ อย่างรวดเร็วจนอัยยาเกรงว่าหัวของหล่อนจะหลุดลงมาให้ตนเองเห็นอีกคำรบ            แต่แล้วสิ่งที่อัยยาไม่คาดคิดก็บังเกิดเมื่อแขนที่โปร่งแสงของหญิงชรายกขึ้นจับกุมบริเวณลำคคอและได้ส่งกระแสความรู้สึกอันเย็นเยียบและภาพอันน่าสะพรึงกลัวแวบเข้ามาในหัวของอัยยาโดยตรง            ภาพของศีรษะท่านถูกแยกออกจากร่างถูกนำไปประกอบพิธีกรรมบางอย่างที่มืดมิดและน่าขยะแขยง มีแสงเทียนวูบวาบและเงาตะคุ่มของใครบางคนที่กำลังทำอะไรบางอย่างกับศีรษะนั้น            อัยยาผงะเล็กน้อยกับภาพและกระแสความรู้สึกที่ได้รับ "ท่าน... ท่านบอกไม่ได้ค่ะสารวัตร" เธอหันไปบอกรามิลด้วยสีหน้าลำบากใจ "ศีรษะของท่าน... เหมือนจะถูกคนร้ายนำไป... ทำพิธีบางอย่างค่ะ ท่านไม่สามารถบอกได้ว่าอยู่ที่ไหน"        &n

เรื่องราวของคดีฆาตกรรมในห้องเช่าจบลงเร็วกว่าที่คาดคิด หลังจากได้แนวทางจากคำให้การของอัยยาและหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ของวาโย            สารวัตรรามิลก็ทำการสอบสวนแฟนสาวของผู้ตายอย่างหนักหน่วง ด้วยเทคนิคการพูดจาหว่านล้อมและกดดันด้วยหลักฐานที่ขัดแย้งกับคำให้การ จนในที่สุดเธอก็ยอมเปิดปากรับสารภาพทั้งน้ำตา            และในระหว่างนั้นเองชายหนุ่มผู้ซึ่งอ้างตนว่าเป็นเพื่อนข้างห้องและเป็นคนแจ้งเหตุก็ไหวตัวทันและพยายามจะหลบหนี แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาของตำรวจไปได้ เขาถูกรวบตัวได้ทันควัน คาหนังคาเขาที่สถานีขนส่งผู้โดยสาร (บขส.) ขณะที่กำลังจะซื้อตั๋วรถเพื่อจะเดินทางขึ้นไปทางเหนือ            คำสารภาพของคนทั้งคู่ตรงกับภาพที่อัยยาเห็นทุกประการ... คืนนั้นผู้ตายจับได้ว่าแฟนสาวของตนนอกใจและมีปากเสียงทะเลาะวิวาทกันอย่างรุนแรงจนถึงขั้นตบตี จึงทำให้สภาพห้องเละเทะตามที่เจ้าหน้าที่ไปเห็น     

เช้าวันใหม่มาเยือน ซึ่งวันนี้เป็นวันที่อัยยาไม่มีสอน ดังนั้นเธอจึงได้มาตามคำเชิญของคุณสมนึก อัยยาก้าวเท้าลงจากรถก่อนเดินเข้ามาในพิพิธภัณฑ์ "สายลมแห่งอิสระ" ด้วยความรู้สึกชื่นชมและปลอดโปร่ง            ตัวอาคารที่ออกแบบอย่างโปร่งโล่ง เน้นใช้แสงธรรมชาติที่ส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาผสมผสานกับงานศิลปะสมัยใหม่ที่จัดแสดงอยู่ ทำให้บรรยากาศโดยรวมดูสงบและเปี่ยมด้วยแรงบันดาลใจสมกับชื่อของสถานที่            คุณสมนึก สีวาด เจ้าหน้าที่ฝ่ายภัณฑารักษ์วัยกลางคนผู้มีท่าทีใจดีออกมาต้อนรับเธอด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร            "สวัสดีครับอาจารย์อัยยา เชิญด้านในเลยครับ" เขากล่าวพลางนำเธอเดินผ่านโซนจัดแสดงที่กำลังมีผู้คนบางตาเดินชมงานศิลปะอยู่ ไปยังประตูสำหรับเจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านหลังพร้อมกับกล่าวถึงวัตถุประสงค์ที่เชิญอัยยามาในครั้งนี้            "ภาพวาดชิ้น