All Chapters of BAD GUY ex-husband แหวนของดิน: Chapter 11 - Chapter 20

“ไปถึงบ้านก็ช่วยทำหน้าดี ๆ ด้วย เห็นอะไรก็เงียบ ๆ ไว้ ถ้าสงสัยอะไรขากลับค่อยมาถามดิน แล้วจะพูดจะจาอะไรช่วยเอาใส่สมองกลั่นออกมาดี ๆ ก่อนค่อยพูด อย่าสักแต่ว่าจะพูด”“...” จู่ ๆ ก็เข้าโหมดดราม่าซะงั้น แล้วที่พูดมาหมายความว่าไง บอกตามตรงว่าฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่ดินพูด ซ้ำเขายังพูดเหมือนฉันไม่มีสมอง“เข้าใจที่พูดใช่ไหม” ดินถามซ้ำเมื่อฉันเงียบ คะยั้นคะยอเพื่อ“รำคาญ” ฉันเบือนหน้าหนีมองทางอื่น ตอนนี้น่ะความพิศวาสลุ่มหลงหรือความรู้สึกที่สื่อไปทางเสน่หามันไม่มีแล้วกับบางเรื่องที่ฉันรู้สึกกับเขาคือความเจ็บปวด ความเจ็บใจซะมากกว่าใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่า ๆ ก็มาถึงบ้านของแม่ดิน เมื่อก่อนแม่เปิดร้านเสริมสวย แต่ว่าตอนนี้เหมือนจะปิดตัวลงแล้วเกิดจากสาเหตุอะไรกันนะ ฉันไม่ได้ตามถามข่าวสารทุกข์สุกดิบใครตั้งแต่ที่เลิกรากับดิน“อย่าลืมเรื่องที่ดินพูดไว้นะแหวน” ดินหันมาย้ำฉันอีกครั้งก่อนที่จะลงจากรถเหมือนดินจะจริงจังเอามาก ๆดินลงจากรถเดินนำฉันเข้าไปในบ้านของเขา เมื่อก่อนฉันมาบ่อยอยู่นะ มาเองคนเดียวนั่นแหละ ดินไม่พาฉันมาอยู่แล้ว“มากันแล้ว” เสียงนี้เสียงแม่ของดินฉันจำได้ เบื้องหน้าที่ฉันเห็นคือแม่ของดินน

“แหวนจะกลับเลยเหรอลูก” แม่แก้วถามขณะที่กำลังทานของหวาน เอาจริงคือฉันยัดของหวานเข้าท้องแทบไม่ไหวอาหารคาวผ่านไปด้วยความจุก จะไม่กินแม่ของฉันก็จับจ้องสร้างความกดดัน สุดท้ายฉันจึงต้องยัดของโปรดของน้องชายใส่กระเพาะตัวเอง“ค่ะ” ต้องกลับแหละ อยู่นานกว่านี้คงได้ทะเลาะกับแม่แน่นอน“รีบกลับทำไม ดินต้องเข้าบริษัท คนละทางกับคอนโดไม่ใช่เหรอ เสียเวลาดินแย่” แม่ของฉันออกความเห็นในเชิงขัดแย้งฉันกลับแท็กซี่ก็ได้ไหม จะลำบากคนอื่นทำไม ฉันโตจนใกล้จะเข้าคำว่าแก่แล้วไหม ทำอย่างกับว่าฉันเป็นเด็กไปได้“แหวนกลับแท็กซี่ได้ค่ะ”“เข้าไปดูบริษัทบ้าง สองปีมานี้แกโยนภาระให้ดินดูแลมาตลอดรู้ตัวบ้างไหม” แม่ของฉันเอ่ยอีกครั้ง และครั้งนี้ฉันหันมองหน้าดิน เพราะฉันไม่รู้เลยว่าดินเข้าไปทำงานที่บริษัทของครอบครัวฉัน“มองดินแบบนี้คือแกไม่รู้อะไรเลยใช่ไหมแหวน นั่นสิเนอะ แม่จะหวังอะไรจากแกได้ ที่ผ่านมาแกก็ปิดหูปิดตาปิดปาก เอาแต่ใจตัวเองทุกอย่าง ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของคนรอบข้าง แม่ลืมไปว่าแกมันฝากฝังอะไรไม่ได้เลย ถ้าหวายยังอยู่แม่ก็คงไม่ต้องมาบากหน้าพึ่งพาผู้ชายที่แกวางยาเพื่อให้มาเป็นผัวแก แล้วสุดท้ายเขาก็ไม่ได้รักแก แม่ก็ค

“ได้คอหมูย่างกับตับหวานด้วยไหมอะ” ฉันถามหนุ่มหล่อที่สภาพตอนนี้โคตรเซอร์ กางเกงนอนห้าส่วน เสื้อฮู้ดสีแดงสวมหมวกปิดบังใบหน้า ในมือของเขาถือถุงส้มตำไก่ย่างแต่ถึงยังไงเขาก็หล่ออยู่ดี ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหนไม่งั้นเขาคงทำงานด้านบริการไม่ได้“ได้ครับแม่ ได้ทุกอย่างที่แม่ต้องการเลยครับ” เรซชูถุงส้มตำ ไก่ย่าง คอหมูย่าง ตับหวาน ต้มแซบ น้ำตก ให้ฉันดูอ่า ใช่แล้ว เพื่อนที่ฉันไว้ใจยิ่งกว่าใครคือเรซ คนที่เหมือนจะไม่สนิท แต่ความจริงเขาคือคนที่เข้าใจฉันที่สุด“น่ารักตลอดเลย ปะขึ้นห้องกันเถอะ” ฉันส่งยิ้มให้เรซและยื่นมือขอคีย์การ์ดของเขา เพราะว่าเรซถือพวกถุงส้มตำพะรุงพะรัง“ทำไมวันนี้ไม่รับงานอะ เรตติ้งตกเหรอ” ระหว่างอยู่ในลิฟต์ฉันก็หาเรื่องคุยไปก่อน เพราะถ้าเข้าห้องแล้วฉันจะกลายเป็นคนที่ต้องเล่าต้องระบายซะส่วนใหญ่“เพิ่งกลับมาเอง แล้วแหวนก็โทรมา คนอุตส่าห์จะนอนพัก”“เมื่อคืนไม่นอนหรือไง”“นอนได้ไง ต้องบริการให้ถึงใจดิ ลูกค้าจะได้กลับมาใช้บริการ”“คิดจะทำถึงอายุเท่าไหร่”“ยังไม่ได้คิดอะ กะว่าเรื่อย ๆ สนุกดี ได้เงิน ได้ฟิน สุขด้วยกันทั้งคู่”“ฟังดูง่าย”“ง่ายเพราะเรซเลือกแขกได้ไง ส่วนใหญ่ก็คัดแต่เกรดพร

เหมือนใครกำลังพูดคุยกันอยู่ ในขณะที่ตัวฉันเมายับ รู้สึกเปลือกตาหนัก อยากลืมตาแต่มันลืมไม่ขึ้นแว่วมาว่าได้ยินคนคุยกัน จับใจความได้บ้างไม่ได้บ้างและเริ่มรู้สึกรำคาญเพราะมันรบกวนการนอนของฉัน“ทำไมมึงทำแบบนั้นวะ”“…”“ถามเหี้ยอะไรก็ไม่เคยตอบ กี่ปีก็ไม่เคยเปลี่ยน”“กูกลับนะ”“มึงจะกลับก็กลับไป แต่ให้แหวนมันนอนที่นี่”“นอนกับมึง?”“เออ พวกกูนอนด้วยกันบ่อย ไม่เห็นจะเป็นไร”“แดกเลือกบ้าง นี่เมียเก่ากู”“เหอะ เอาวะ พูดเหมือนหึง”“…”“ความรู้สึกช้าไปไหมมึง ตอนนี้แหวนมันมีผัวใหม่ไปแล้ว”เหมือนร่างของฉันโดนยกลอยขึ้นเลยอะ มันโหวงเหวงน่าหงุดหงิด ตอนนี้ฉันต้องการผ้าห่มกับหมอนข้าง ไม่ใช่ความวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้น“…”“วางลงไอ้ดิน ไอ้แหวนต้องนอนที่นี่ ถ้ามึงอยากอยู่เพราะกลัวกูเอาเมียเก่ามึง มึงก็นอนนี่ ยังไงก็ห้ามพาแหวนมันกลับห้อง” เสียงงุ้งงิ้งที่คุยกันพร้อมกับความรู้สึกเหมือนโดนดึงไปมาอย่างกับเด็กแย่งตุ๊กตาอ่า ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกลับมานอนบนฟูกนุ่ม ๆแต่เหมือนจะกำลังจะโดนอุ้มอีกรอบหรือเปล่านะฉันชักจะไม่ไหวแล้ว แค่ส่งเสียงรบกวนก็มากเกินพอ นี่ยังมาทำเหมือนฉันเป็นตุ๊กตาเรซมันเล่นบ้าอะไรอยู่แล้ว

“ฮื้อ!!!” ฉันพยายามเบี่ยงหน้าหลบริมฝีปากที่กำลังจะโน้มลงมาประกบริมฝีปากของฉันดินพยายามจะจูบ ส่วนฉันพยายามจะหลบ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากได้ ฉันเลิกอยากได้เขาแล้วแต่แล้วฉันก็หลบไม่พ้น กลีบปากของเราประกบกันอีกครั้ง และครั้งนี้ใบลิ้นของดินแทรกเข้ามาในโพรงปากฉันด้วยยิ่งฉันขัดขืน เขายิ่งจูบจาบจ้วง“ถ้ายังไม่ฟังคำพูดกัน ต่อไปจะมากกว่าจูบ อย่าคิดว่าไม่กล้า” ดินปล้ำจูบกระทั่งฉันเหนื่อยที่จะขัดขืน เขาจึงถอนจูบออกพร้อมออกคำสั่ง จากนั้นก็กดจูบที่แก้มของฉันแรง ๆ“สารเลว” ฉันตะคอกใส่หน้าเขา ใจจริงอยากจะยกมือฟาดที่ใบหน้าของเขา แต่เพราะฉันถูกกดข้อมือเอาไว้ ทำให้ฉันทำอย่างที่ใจคิดไม่ได้“ก็ไม่เคยบอกว่าเป็นคนดี แล้วก็อย่าพยายามหนี เลิกทำตัวเป็นเด็กวิ่งหนีปัญหาซะที”“…” ฉันหันหน้ามองทางอื่น เป็นใครกันทำไมฉันจะต้องเชื่อฟัง“นั่งคุยก็ไม่รู้เรื่อง นี่นอนคุยแล้วนะ ถ้ายังไม่รู้เรื่องอีก ต่อไปเราสองคนจะแก้ผ้าคุยกัน” ดินลุกออกจากตัวฉัน เขานั่งที่ขอบเตียง“ให้เวลา 2 อาทิตย์ เตรียมตัวให้พร้อมแล้วเข้าไปเริ่มงานที่บริษัท”“จะบ้าเหรอดิน”“แหวนนั่นแหละที่บ้า เลิกทำตัวเป็นเด็กซะ จะยอมยกผลประโยชน์ให้ผู้หญิงคนนั้นหรื