6 อย่าถือสา(2)

“มาค่ะแหวนตักให้ แม่ไปพักเถอะนะ” ฉันต้องดึงความสนใจไปทางอื่นเพื่อที่แม่จะได้ไม่เครียดและเอาไปลงที่แอลกอฮอล์

“ไม่ต้องเลย แม่อยากทำ เดี๋ยวแม่ทำเอง” แม่หันมายิ้มและตักกับข้าวต่อ

มีอาหารมากมายเชียวล่ะ มีของโปรดฉัน ของโปรดดิน และส่วนใหญ่เป็นของโปรดหวาย ซึ่งฉันต้องเป็นคนกินแทนน้องชาย

“แม่คะ” มันอาจจะไม่เหมาะสมที่ฉันเอามาพูดเวลานี้ แต่มันก็ต้องพูด ในเมื่อฉันมาเพื่อสิ่งนี้

“ว่าไงแหวน”

“แหวนกับดินเราเลิกกันแล้ว ทำไมแม่ถึงยังมาที่บ้านของดิน ดินไม่ได้รักแหวนแม่ก็รู้ไม่ใช่เหรอคะ ดินอาจจะรำคาญก็ได้ที่เราเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของครอบครัวเขา” เชื่อเถอะว่าถ้าแม่ไม่เข้าใจ คืนนี้ฉันต้องได้รับสายของแม่ร่างสองแน่นอน

“แหวนกับดินเลิกกันทำไมแม่จะไม่รู้ เพราะมันคือหนึ่งในต้นเหตุของความไม่เข้าใจในครอบครัวของเรา แหวนเคยรักดินมาก แม่ก็รู้ ดินไม่เคยรักแหวนเลย แม่ก็รู้”

“…”

“และแหวนอย่าลืมว่าดินกับหวายเป็นเพื่อนกัน ที่แม่มาที่นี่แม่มาเพราะดินเป็นเพื่อนของหวาย แม่หวังว่าแหวนจะแยกแยะได้ แต่ถ้าแยกแยะไม่ได้ แม่ก็จะไม่แยกแยะเหมือนกัน และแม่ก็จะถามแหวนว่า…แหวนสามารถทำให้หวายกลับมาได้ไหม ถ้าแหวนทำได้ แม่จะไม่มายุ่งกับครอบครัวของดิน แต่ถ้าแหวนทำไม่ได้ แหวนก็อยู่เงียบ ๆ ไป ทำเหมือนไม่มีตัวตนเหมือนสองปีที่ผ่านมาก็ได้ ต่างคนต่างอยู่ ขอแค่อย่ามาสั่งหรือบงการแม่”

“…” ฉันเงียบไง ให้พูดอะไรต่ออะ แม่ไม่ต้องทำร้ายตบตีหรอก แค่คำพูดก็สามารถทำฉันเจ็บได้แล้ว

ให้ชุบชีวิตหวายขึ้นมาอะเหรอ เห็นฉันเป็นผู้วิเศษหรือไง คนตายไปแล้วก็คือตายไปแล้ว จะฟื้นขึ้นมาได้ยังไง

ความหมายของแม่ก็แค่อยากให้ฉันอยู่เงียบ ๆ อย่าก่อความวุ่นวาย

“แหวน…แม่แก้วอยากคุยด้วย” ดินสะกิดที่ไหล่ของฉัน ฉันปาดน้ำตาที่มันแอบไหลออกมาเพราะคำพูดของแม่ ไม่รู้เลยว่าดินเข้ามาในครัวตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าดินได้ยินอะไรบ้าง

แต่ถึงเขาได้ยินอะไรเขาก็ไม่พูดอยู่แล้ว ในเมื่อเขาเป็นคนไม่พูด

“เดี๋ยวดินยกกับข้าวออกไปเอง แหวนไปหาแม่แก้วเถอะ” ดินพูดต่อเนื่องจากฉันเงียบ ฉันจึงพยักหน้ารับและเดินออกจากห้องครัว

“อ้าว กับข้าวเสร็จแล้วเหรอลูก” แม่แก้วถาม ถามแบบนี้แสดงว่าไม่ใช่อย่างที่ดินบอก แม่แก้วไม่ได้มีเรื่องอยากคุยกับฉัน หมายความว่าดินอาจจะไม่อยากให้ฉันอยู่กับแม่หยาด

ดินคงได้ยินเรื่องที่ฉันคุยกับแม่สินะ

“เสร็จแล้วค่ะ ดินอาสายกออกมาเอง บอกให้แหวนมาคุยเป็นเพื่อนแม่แก้ว” ฉันยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึกแย่ ๆ

“แหม ดินก็จริง ๆ เลย ไม่รู้จะห่วงอะไรแม่นัก เดี๋ยวแม่ก็หายแล้ว”

“…” ฉันยิ้มให้แม่แก้วแทนการถามไถ่ถึงเรื่องที่แม่แก้วต้องนั่งอยู่บนรถเข็น

ฉันกลัวพูดอะไรผิดไปแล้วจะกระทบกระเทือนจิตใจของแม่แก้ว จึงเลี่ยงการถามไถ่เรื่องนี้

“ว่าแต่ไปอยู่เมืองนอกมีแฟนหรือยังลูก” ที่แม่แก้วถามแบบนี้เพราะแม่แก้วรู้ว่าลูกชายคนโตของแม่แก้วไม่ได้รักฉัน และแม่แก้วก็รู้ดีว่าดินเคยรักใคร

“ก็มีคุย ๆ บ้างค่ะ แต่แหวนยังไม่ได้ชอบเขามากนัก” ฉันก็ไม่รู้จะปิดบังทำไมไง มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตด้วย ถ้าไปได้ดีกับทอมสักวันทุกคนก็ต้องรู้

“จริงเหรอ เขาเป็นใครลูก อยู่ที่ไหน พามาหาแม่บ้างสิ” แม่แก้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจ

“ตอนนี้เขาอยู่ต่างประเทศค่ะ เรียนจบถึงจะกลับมา เขาบอกจะตั้งใจเรียน น่าจะไม่เกินปีนี้คงได้กลับไทย ถ้าเขากลับมาแล้วแหวนยังคุยกับเขาอยู่ แหวนจะพามาให้แม่แก้วสแกนนะคะ”

“พูดแล้วนะ อย่าหลอกให้แม่ดีใจเล่นล่ะ แม่อยากอุ้มหลานแล้ว”

“ของแหวนยังอีกนานค่ะ ของดินลูกชายแม่น่ะสิ อาจจะเร็ว ๆ นี้หรือเปล่าคะ”

“หือ ดินเนี่ยนะลูก” ทำไมแม่แก้วต้องทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องประหลาดด้วยล่ะ

“ค่ะ ก็ดินมีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอคะ”

“โอ๊ย รายนั้นจะมีได้ยังไงกัน วัน ๆ ทำแต่งาน ตั้งแต่เลิกกับแหวนไปก็ทำงานและตามหาคนดี วนเวียนอยู่แค่นั้น คนไม่พูดอย่างดินสาวที่ไหนจะชอบลูก จะมีก็มีแต่แหวนนั่นแหละที่หลงเข้ามา”

“อะไรกันคะแม่ อย่าดูถูกลูกชายของแม่เชียวนะคะ ดินอาจจะซุ่มเงียบก็ได้ วันดีคืนดีอาจจะพามาเปิดตัวกับแม่”

“พอเลยลูก สะใภ้คนโตแม่เอาแหวนคนเดียวเท่านั้น ทุกวันนี้หนูก็ยังเป็นสะใภ้ของแม่นะลูก คนอื่นแม่ไม่ปลื้มจ้ะ” แต่แม่แก้วเพิ่งดีใจที่แหวนมีคนคุยนะคะ

“แม่แก้วทำแหวนซึ้งอีกแล้ว อีกหน่อยแหวนก็งอแงมาที่บ้านทุกวันจะทำไงคะ”

“มาทุกวันสิยิ่งดี เจ้าดิสก็ไปทำงานต่างจังหวัด ดินก็วุ่นกับงานกับร้านกว่าจะกลับมาบ้านก็ดึกดื่น บางคืนก็ไม่กลับ หมกตัวอยู่บริษัทบ้างร้านบ้าง ดีนะบางวันได้แม่ของแหวนมานอนเป็นเพื่อน”

“แม่หยาดเมาบ่อยไหมคะแม่แก้ว”

“ก็ถ้าอยู่กับแม่ แม่ก็ห้ามไม่ให้กิน แต่เมื่อไหร่ที่กลับไปบ้านนู้นก็คงจะกินนั่นแหละ แหวนอย่าถือสาแม่เขานะลูก”

“ค่ะแม่แก้ว” ไม่ถือสา แต่ว่ารู้สึกน่ะสิ

การที่ทุกอย่างมันพัง แล้วโดนกล่าวหาว่าต้นเหตุมาจากฉัน มันทำให้รู้สึกแย่แค่ไหน ใครไม่เจอกับตัวไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกนี้ได้