6 อย่าถือสา

“ไปถึงบ้านก็ช่วยทำหน้าดี ๆ ด้วย เห็นอะไรก็เงียบ ๆ ไว้ ถ้าสงสัยอะไรขากลับค่อยมาถามดิน แล้วจะพูดจะจาอะไรช่วยเอาใส่สมองกลั่นออกมาดี ๆ ก่อนค่อยพูด อย่าสักแต่ว่าจะพูด”

“...” จู่ ๆ ก็เข้าโหมดดราม่าซะงั้น แล้วที่พูดมาหมายความว่าไง บอกตามตรงว่าฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่ดินพูด ซ้ำเขายังพูดเหมือนฉันไม่มีสมอง

“เข้าใจที่พูดใช่ไหม” ดินถามซ้ำเมื่อฉันเงียบ คะยั้นคะยอเพื่อ

“รำคาญ” ฉันเบือนหน้าหนีมองทางอื่น ตอนนี้น่ะความพิศวาสลุ่มหลงหรือความรู้สึกที่สื่อไปทางเสน่หามันไม่มีแล้ว

กับบางเรื่องที่ฉันรู้สึกกับเขาคือความเจ็บปวด ความเจ็บใจซะมากกว่า

ใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่า ๆ ก็มาถึงบ้านของแม่ดิน เมื่อก่อนแม่เปิดร้านเสริมสวย แต่ว่าตอนนี้เหมือนจะปิดตัวลงแล้ว

เกิดจากสาเหตุอะไรกันนะ ฉันไม่ได้ตามถามข่าวสารทุกข์สุกดิบใครตั้งแต่ที่เลิกรากับดิน

“อย่าลืมเรื่องที่ดินพูดไว้นะแหวน” ดินหันมาย้ำฉันอีกครั้งก่อนที่จะลงจากรถ

เหมือนดินจะจริงจังเอามาก ๆ

ดินลงจากรถเดินนำฉันเข้าไปในบ้านของเขา เมื่อก่อนฉันมาบ่อยอยู่นะ มาเองคนเดียวนั่นแหละ ดินไม่พาฉันมาอยู่แล้ว

“มากันแล้ว” เสียงนี้เสียงแม่ของดินฉันจำได้ เบื้องหน้าที่ฉันเห็นคือแม่ของดินนั่งอยู่บนรถเข็น

สาเหตุนี้ไหมที่ดินไม่ให้ฉันถามหรือพูดโผงผาง

ฉันเดาว่าใช่นะ

“สวัสดีค่ะแม่” ฉันยกมือไหว้แม่ของดิน และคลานเข่าเข้าไปหาแม่ ขอเรียกแม่แก้วแล้วกันจะได้ไม่สับสน

“แหวนเปลี่ยนไปเยอะเลยลูก ดูเปรี้ยวแซบขึ้นเยอะเลย” แม่แก้วลูบที่หัวของฉันอย่างเอ็นดู

“แล้วสวยไหมคะ”

“สวยสิลูก แหวนน่ะสวยอยู่แล้ว”

“แม่แก้วปากหวานใส่แหวนตลอดเลย” ฉันกรีดยิ้มหวานให้แม่แก้วแม่ของดิน

“แหวนไปนั่งพักก่อนนะลูก มาเหนื่อย ๆ”

“ไม่เป็นไรค่ะแม่แก้ว แหวนไปช่วยยกกับข้าวดีกว่า” เหนื่อยอะไรกัน ฉันไม่ได้เหนื่อยเลยด้วยซ้ำ

“เอาอย่างนั้นเหรอลูก”

“ค่ะแม่แก้ว”

“งั้นก็ตามใจแหวนเลย…หยาดเสร็จหรือยัง ลูกสาวเธอมาแล้วนะ” แม่แก้วตะโกนเรียกแม่ของฉัน แม่ฉันชื่อหยาด สองคนนี้อายุเท่ากัน จึงนับถือพูดคุยกันเหมือนเพื่อน

ฉันเดินเข้ามาในครัวเพื่อเจอแม่ของฉัน ก็ค่อนข้างประหม่านะ เพราะฉันกับแม่เราแทบไม่ได้พูดคุยกันเลย

“แม่…” ฉันเรียกแม่ที่กำลังวุ่นกับการตักอาหาร แม่ของฉันยังสาวยังสวย และจมปลักกับการสูญเสียลูกชายอันเป็นที่รัก แม่จะเป็นแม่ที่ดีมากในเวลาที่แอลกอฮอล์ไม่เข้าร่างกาย

แต่เมื่อไหร่ที่แม่เมา แม่จะกลายเป็นอีกคน แม่สามารถโทรข้ามประเทศเพื่อระบายความในใจและลงท้ายด้วยการโทษทุกอย่างมาที่ฉันเพียงคนเดียว ในขณะที่พ่อของฉันเริ่มเป็นสมภารกินไก่วัดอย่างเต็มตัวหลังจากที่หวายจากไป

พูดให้ชัดเจนก็ครอบครัวฉันพังหลังจากที่หวายตายไป ก่อนหน้าที่หวายยังไม่ตายมันรอมร่อว่าจะพังอยู่เหมือนกัน แต่เพราะลูกเป็นกาวใจทำให้บ้านยังเป็นบ้าน ครอบครัวยังเป็นครอบครัว

แต่แล้วสุดท้ายมันก็พังทลายลง

พ่อให้เวลากับผู้หญิงคนนั้นมากกว่า ด้วยอ้างเหตุผลว่าเธอเข้าใจพ่อ ในขณะที่แม่เมามายและจบด้วยการโวยวายอาละวาดตลอด

คงจะผิดที่ฉันจริง ๆ เพราะฉันปิดหูปิดตา ไม่รับรู้ปัญหาครอบครัวใด ๆ ทั้งนั้น แม่ถึงได้โทษฉัน

“มาแล้วเหรอลูก แม่ทำของโปรดของแหวนไว้เยอะเลย แหวนมาชิมต้มยำซี่โครงหมูหน่อยสิว่ารสชาติเดิมไหม” เนี่ยแม่ร่างหนึ่ง แม่ที่แสนอบอุ่น

แค่รอยยิ้มฉันก็รู้สึกดี

แต่ถ้าร่างสองมาเมื่อไหร่ ก็ตัวใครตัวมันแล้วกัน

“ค่ะ” รสชาติอาหารฝีมือแม่มันอร่อยและไม่เหมือนใคร หากินที่ไหนไม่ได้ด้วย กับข้าวฝีมือแม่ทำให้ฉันคิดถึงน้องชายฝาแฝด ไม่ว่าเขาจะเลวทรามแค่ไหน แต่เขาก็ยังเป็นน้องชายของฉัน และเขามักจะชวนฉันกลับมากินข้าวฝีมือแม่ทุกวัน

‘แม่จะได้ไม่เหงาไงแหวน’ คือคำตอบของหวายเมื่อฉันเริ่มอิดออดที่จะกลับบ้านเพราะเหนื่อยจากการเรียน

“อร่อยเหมือนเดิมค่ะ” ฉันส่งรอยยิ้มให้แม่ แม่กำลังมองฉันแล้วยิ้ม ซึ่งฉันไม่ชอบนัก เพราะการที่แม่มองฉันนาน ๆ แม่จะเริ่มนึกถึงหวาย เนื่องจากหน้าตาของฉันกับหวายเหมือนกันมาก