BAD GUY ex-husband แหวนของดิน のすべてのチャプター: チャプター 211 - チャプター 220

แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นคือร่างกายของฉันเริ่มถูกปู้ยี่ปู้ยำ แขนถูกมัดติดกับหัวเตียง ปากก็ส่งเสียงอย่างอื่นไม่ได้นอกจากอื้อ ๆ ในลำคอขาของฉันถูกจับกางออก ร่างกำยำแทรกตัวเข้ามากลางหว่างขา มือหนาลูบไล้กลางเนิน ทำให้ตัวฉันได้รู้ว่ากางเกงขายาวที่สวมใส่ถูกถอดออกไปแล้ว เมื่อไหร่ไม่รู้ อาจจะเป็นก่อนที่ฉันจะตื่นแต่เสื้อแขนยาวของฉันยังคงอยู่ฉันพยายามดิ้น ในขณะที่ฉันได้ยินเสียงฉีกซองบางอย่าง ถ้าในเหตุการณ์เช่นนี้ คงจะมีแค่ฉีกซองถุงยางเท่านั้นและมันน่าจะใช่ เพราะเงาดำของร่างกำยำกำลังก้ม ๆ เงย ๆ ตรงส่วนนั้น ในขณะที่อีกมือกดขาฉันไว้แน่นพยายามไม่ให้ฉันดิ้นหนีจากนั้นทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยความรวดเร็ว และเจ็บปวดที่สุด เจ็บทั้งกายทั้งใจเมื่อเจ้าของร่างกำยำดันดุ้นแข็งเข้ามาในช่องแคบของฉัน มันแสบจนฉันแทบขาดใจ เขาเริ่มขยับ กระแทกเข้ามาในกายฉันแรงขึ้น แรงขึ้นตามลำดับ มือหนาบีบทรวงอกด้วยความรุนแรง มันป่าเถื่อนไร้ซึ่งความอ่อนโยนทั่วห้องมีเพียงเสียงเนื้อหนังกระทบกัน กับเสียงร้องขัดขืนของฉัน ฉันไม่ได้ยินเสียงของคนที่มันกำลังทำเลวใส่ฉันกลิ่นของลมหายใจที่อยู่ในระดับชิดใกล้มีแอลกอฮอล์คละคลุ้งจวนเจียนทำฉัน

“คุณเข้มแข็งมากนะครับคุณอ้อม” พิชมองฉันด้วยสายตาที่มีแต่ความสงสาร เห็นใจ เวทนา แต่ไม่มีปัญญาช่วยเหลือฉัน“ฉันไม่ได้อยากเข้มแข็ง แค่คิดว่าอ่อนแอไปก็ไม่มีคนปลอบ” เหนื่อยที่จะต้องทำเหมือนไหว ทั้งที่ในใจกู่ร้องด้วยความเจ็บปวด“คุณนอนพักนะครับ นี่ยา ทานแล้วพักผ่อน ส่วนเงินนี้ก็เก็บเอาไว้ มันดีกว่าไม่ได้อะไรเลย จริงไหมครับ”“ฉันคงเข้าสู่คำว่าผู้หญิงขายตัว อย่างเต็มตัวแล้วใช่ไหมคะ” ฉันยิ้มเยาะให้กับบทบาทใหม่ที่เพิ่งถูกยัดเยียดให้รับมา“พักผ่อนเถอะครับ ผมขอตัว” มองจากสีหน้าของพิชแล้วเขาก็คงจะหมดปัญญาสรรหาคำพูดมาปลอบใจฉันก็ทุกอย่างมันคือเรื่องจริงทั้งนั้น วิธีที่ดีที่สุดคือต้องยอมรับความจริงฉันนอนโง่ ๆ อยู่บนเตียงกว้างเพียงลำพังหาคิดไปเรื่อยเปื่อย คิดอะไรน่ะเหรอ? ก็คิดถึงเรื่องราวแย่ ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้น และคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่เคยมีใครอีกคนคนที่วันนี้ทำร้ายใจฉันไม่เหลือชิ้นดี…สองวันกับการนอนซมเพราะพิษไข้ ธาราเข้ามาอยู่กับฉันเวลาที่เธอว่าง อาหารการกินของฉันแม่บ้านเป็นคนจัดการทำมาให้ และป้อนด้วยตั้งแต่เกิดเรื่องฉันยังไม่ได้ออกจากห้อง ซึ่งมันดีมาก ๆ ที่ฉันไม่ต้องเห็นหน้าของขุนแผนอาการโดย

สองอาทิตย์ต่อมามันเป็นอะไรที่ไม่มีความสุขมาก ๆ เมื่อตัวฉันต้องโดนขุนแผนทำเลวใส่ทุกคืน และหลังจากเขาทำจนหนำใจ เขาก็ไม่ยอมกลับห้อง ต้องมานอนร่วมเตียงกับฉันเขาทำฉันรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ทั่วท้อง ฉันไม่ได้อยากอยู่ใกล้เขาสักนิด อยากจะห่างเขาให้มากที่สุดแต่ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรตามใจชอบได้“ธาราคะเดี๋ยวแม่ไปเอาขนมมาให้หนูเพิ่มนะ ขึ้นจากสระจะได้ทาน” ฉันบอกกับธาราที่อยู่ในสระว่ายน้ำกับครูผึ้ง“โอเคค่ะคูมแม่ เอาผลไม้มาให้ครูผึ้งด้วยนะคะ”“ค่ะ ฝากธาราด้วยนะคะครูผึ้ง” ฉันส่งยิ้มให้ธาราและครูผึ้งก่อนจะเดินเข้ามาในบ้านตรงไปที่ห้องครัวครูที่มาสอนว่ายน้ำให้ธาราชื่อครูผึ้ง สอนธารามาตั้งแต่แรก เป็นคนที่ขุนแผนคัดมาเองกับมือ สงสัยจะคัดด้วยวิธีของเขานั่นแหละ ครูผึ้งถึงได้ส่งสายตาให้ขุนแผนบ่อย ๆแม้แต่ครูของลูกก็ไม่เว้น ทุเรศจริง ๆ“น้องอ้อมรัก!” เสียงของคุณที่รักเรียกฉันเสียงดังขณะที่ฉันกำลังถือจานขนมกับจานผลไม้ออกมาจากครัว“คุณที่รัก”“น่ะ” เธอทำหน้าไม่พอใจเมื่อฉันพูดบางอย่างผิดไป“พี่ที่รัก” นี่คือสิ่งที่เธอพยายามให้ฉันเรียก“แบบนี้สิค่อยน่าฟัง เอาขนมไปให้ธาราเหรอ” เธอส่งรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มและเดินเข

“ถ้ายังไงเดี๋ยวกูไปหาที่บ้าน” ไอ้ศิกำลังยืนส่งผมหน้าโรงพยาบาล“ไม่ต้องอะ เมื่อคืนกูเห็นหน้ามึงจนเอียนแล้ว”“นี่เพื่อนนะครับพ่อแผน ทำไมใจร้ายกับเพื่อนแบบนี้” เดินเข้ามาเซ้าซี้ตามนิสัยของมัน“กูไม่ตลกไอ้ศิ”“ทำงอน แค่เพื่อนให้นอนโรงพยาบาลคืนเดียว ทำเหมือนคิดถึงใครจนใจจะขาด”“คิดถึงลูกกูไง”“เออ ๆ คิดถึงลูกก็คิดถึงลูกครับเพื่อน อย่าลืมกินยาที่กูจัดให้ ให้ครบทุกเม็ดนะ อย่าขาด ห้ามลืมเด็ดขาด”“อืม” ผมทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะเข้ามานั่งในรถนอกจากลูก กูจะคิดถึงใครได้วะ“ทีหลังไม่ต้องพากูมาส่งโรงพยาบาล งานมีกองเต็มหน้า ปัญหาก็ยังไม่เคลียร์ เสือกให้กูมานอนนิ่ง ๆ” ขึ้นรถมาได้ผมก็บ่นใส่ไอ้พิชทันที“ก็ผมเห็นเฮียอาการไม่ดี คุณที่รักก็บอกให้ส่งโรงพยาบาล ผมไม่รู้จะทำยังไงนิครับ”“เออ ๆ ช่างแม่งเถอะ แล้วครูสอนว่ายน้ำนั่นยังไง ไอ้คนที่ลอบเข้ามาทำร้ายการ์ดอีก”“เค้นเอาความจริงแล้วครับ แต่เธอไม่ปริปากพูดอะไร ส่วนไอ้คนที่ลอบเข้ามามันกัดลิ้นตัวเองตาย ก็เลยสืบค้นจากแหล่งอื่น ได้ความมาว่าผู้หญิงคนนั้นเธอกำลังคบหาดูใจกับคุณต้น คุณต้นเข้ามาตีซี้เธอ ถ้าให้ผมเดาคนอย่างคุณต้นน่าจะหลอกใช้เธอมากกว่า”“ไอ้เหี้ยต้น นี

AOMRUK TALK“เร็วดิ” ขุนแผนพูดเมื่อฉันเดินออกมาจากห้องน้ำ ฉันจึงเดินมานั่งที่เตียง ตัวเขาจึงจับฉันนอนลงและโอบกอดเอาไว้การกระทำแบบนี้ ทำเพื่ออะไรฉันไม่เข้าใจ และจะไม่มีทางคิดเข้าข้างตัวเองเด็ดขาด“ฉันยังไม่หายดี คิดว่าน่าจะทนกับความรุนแรงที่คุณทำไม่ไหวนะ” ร่างกายของฉันมันเพลีย ฉันไม่สามารถรับการกระแทกแรง ๆ จากเรื่องอย่างว่าได้อีกหนึ่งเหตุผลคือฉันไม่อยากมีเซ็กซ์กับเขา“เธอมีสิทธิ์เลือกหรือไง” เขาจับใบหน้าของฉันให้หันไปมองเขานั่นสิ ฉันไม่มีสิทธิ์“ไม่มี ฉันก็แค่บอก เผื่อว่าคุณจะพอเห็นใจ” ความจริงฉันก็ไม่น่าพูดออกไปหรอก ในเมื่อคนอย่างขุนแผนไม่เคยเห็นใจใครอยู่แล้วรอบนี้ขุนแผนจับตัวฉันให้ตะแคงนอนหันหน้าไปหาเขา“แล้วถ้าฉันไม่เห็น เธอจะทำยังไง” ใบหน้าของเราสองคนอยู่ใกล้กันมาก เราสองคนกำลังสบตากัน“อดทนให้คุณทำไงคะ ฉันไม่มีสิทธิ์โวยวายด่าคุณอยู่แล้ว ก็แค่อดทน อดทน อดทน ทนไม่ไหวก็แค่ตายไปจาก… ฮื้อ!” สองรอบแล้วนะที่เขามาจูบฉันทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่คิดจะจูบจะหอมหรือยุ่มย่ามกับใบหน้าของฉันสักนิด“วันนี้แค่อยากกอดกับจูบ อยากอยู่แบบนี้สักพัก” เขาถอนริมฝีปากออกและใช้มือไล้ที่แก้มของฉันเล่นฉันไม่