All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 91 - Chapter 100

คนจวนโหวมารอต้อนรับ บ่าวไพร่ล้วนลอบสังเกตสีหน้าท่าทางของโหวฮูหยิน ทว่านางกลับยังคงสีหน้าเรียบเฉยแม้ดวงตามีแววเศร้าสร้อยอยู่บ้างประตูใหญ่เปิดกว้างขบวนเดินทางของท่านโหวมาถึงแล้ว ชาวบ้านที่รู้ข่าวล้วนมายืนรอชมดูความครึกครื้น หรืออีกนัยหนึ่งคือมารอดูท่าทีของท่านโหวที่มีต่อแม่นางเสียนมู่ ที่สำคัญคือพวกเขาอยากรู้อยากเห็นว่าโหวฮูหยินมีท่าทีเช่นไรต่อข่าวลืออนุที่ฐานะคลุมเครือติดตามสามีไปออกรบ ตอนนี้ยังมีความดีความชอบที่ช่วยชีวิตรองแม่ทัพพี่ชายของชายารัชทายาท เช่นนี้จวนโหวต้องให้ความสำคัญต่อเสียนมู่เป็นแน่จ้าวหลิว...ประคองเสียนมู่ลงจากรถม้าด้วยท่าทีระมัดระวัง ชาวบ้านซุบซิบชี้ชวนกันดูท่าทีสนิทสนมไม่ปิดบังนั้น กระทั่งมองมายังโหวฮูหยินที่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย อิงหลันเสวี่ยยอบกายให้จ้าวหลิว “คารวะท่านโหว”จ้าวหลิว...ชะงักปล่อยมือจากเสียนมู่ เขาก้าวเข้ามาช่วยประคองหญิงสาวขึ้น “ฮูหยิน ที่ผ่านมาลำบากเจ้าแล้ว”หลังจากนั้นก็เป็นคนตระกูลจ้าวที่ผลัดกันร่ำไห้เพราะคิดถึงบุตรและพี่ชาย กระทั่งอยู่ๆ เสียนมู่ก็ทำท่าทางราวกับจะเป็นลมหมดสติ ด้านหลังสาวใช้ส่งเสียงพูด “นายหญิงท่านระวังหน่อย กำลังตั้งครรภ์ไม่อาจยื

งานเลี้ยงต้อนรับจัดขึ้นอย่างหรูหรา... เสียนมู่แต่งกายงดงามยืนเคียงข้างท่านโหว ผู้คนประจบประแจงนางเพราะไม่เพียงฮ่องเต้ตรัสชม แต่วันนี้ชายารัชทายาทยังส่งของขวัญแสดงความยินดีที่นางตั้งครรภ์อีกด้วยหลิวฮูหยินเป็นคนแรกที่เอ่ยถามถึงอิงหลันเสวี่ย ทว่าพ่อบ้านกลับบอกว่านางยังคงล้มป่วยสุขภาพไม่แข็งแรงจึงไม่ได้ออกมาร่วมงานหลิวฮูหยินมองท่าทีของเสียนมู่ที่วางตัวราวกับเป็นโหวฮูหยิน นางให้รู้สึกรังเกียจยิ่งนัก จะอย่างไรก็เป็นสตรีเหมือนกัน แถมหลายเดือนมานี้นางเห็นถึงความลำบากของอิงหลันเสวี่ย การรับมือคนจวนโหวที่มีเพียงเปลือกนอก ทว่าภายในจวนกลับกลวงโบ๋ มีไม่กี่คนที่สามารถทำได้นางมองว่าอิงหลันเสวี่ยอ่อนแอเกินไป เงินทอง สินเดิมที่มี หากไม่นานใช้หมดไปจวนโหวย่อมเขี่ยนางทิ้งไปโดยง่าย...“ท่านโหวข้าขอเวลาหน่อยเถิด”จ้าวหลิวเดินออกมาสนทนากับหลิวฮูหยิน ทว่ายังไม่ทันเริ่มทั้งสองก็ได้ยินข่าวลือหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ ฮูหยินของขุนนางสามคนกำลังซุบซิบกันอย่างสนุกปาก“ได้ยินข่าวลือของโหวฮูหยินหรือไม่”“เรื่องนอกเมืองน่ะหรือ”“ใช่ๆ ข้าก็ได้ยินคุณหนูรองจวนโหวกล่าวถึงคืนที่นางไปเฝ้าสุสานบิดา ไม่รู้ว่าหายตัวไปกับบุรุษใด”

“ถ้าอย่างไรก็รบกวนพวกท่านอยู่ต่อก่อนเถิด เห็นแก่หน้าข้า เห็นแก่ความเป็นสตรีเรือนหลังด้วยกัน” ในเมื่อพวกนางสองคนเป็นคนแพร่ข่าวลือในจวนโหว หลิวฮูหยินก็จะให้พวกนางอยู่รอไขเรื่องนี้ให้กระจ่าง นางเห็นอิงหลันเสวี่ยมาตั้งแต่อีกฝ่ายแต่งเข้าจวนโหว จากนิสัยใจคอไม่น่าจะเป็นคนโง่งมทำอะไรตื้นเขินเช่นนั้นแน่...จ้าวหลิว...มองฮูหยินที่ตนแต่งเข้ามาทว่ากลับไม่เคยใกล้ชิด เขาโกรธที่วันนี้ตัวเองขายหน้าต่อหน้าแขกเหรื่อ รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรโยนความผิดทั้งหมดให้อิงหลันเสวี่ย แต่เรื่องในวันนี้ต้องยอมรับว่าหากนางรีบๆ ออกมาจัดการจวนโหวก็คงไม่ขายหน้าเช่นนี้!!“เสิ่นฮูหยิน รบกวนท่านพูดถึงข่าวลือที่ท่านได้ยินมาอีกครั้งเถิด”“เอ่อ...ข่าวลือข้าได้ยินมาจากเฝิงฮูหยิน”“ข้าเองก็ได้ยินมาจาก...สาวใช้”“ข่าวลืออะไรหรือเจ้าคะ” จ้าวเซียนเลิกคิ้วทำเป็นไม่รู้เรื่อง“ข่าวลือที่ว่า...ในวันที่ศพของท่านปั๋วถูกนำไปฝังที่สุสานบนเขา โหวฮูหยินไปเฝ้าสุสานแต่กลับหายตัวไป...ทั้งคืน ว่ากันว่านางลอบนัดพบกับคนรัก”!!! สายตาทุกคู่หันไปมองอิงหลันเสวี่ย ทว่านางกลับมีท่าทีสงบนิ่งจ้าวหลิวกัดฟันมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “ฮูหยินเรื่องนี้เ

“ท่านโหว หนี้สินของของจวนโหว ฮูหยินจ่ายคืนให้จนหมด เป็นเงินจำนวนสองหมื่นหนึ่งพันตำลึงทอง เงินหมุนเวียนเป็นสินเดิมของฮูหยินจำนวนหนึ่งหมื่นตำลึง ไม่รวมที่ดินและเครื่องประดับของมีค่าที่จำนำได้ บวกกับเงินเบี้ยหวัดของท่านโหวเดือนละสามร้อยตำลึง หนึ่งปีเป็นเงินจำนวนทั้งหมดสามพันหกร้อยตำลึง กระนั้นเมื่อช่วงต้นปีเกิดเรื่องกับอี๋เหนียง ฮูหยินออกหน้าจ่ายเงินไปหมื่นหนึ่งร้อยตำลึง ต่อมายังไม่ทันได้เติมส่วนที่จ่ายไป ก็เกิดเรื่องกับคุณชาย ครั้งนั้นจ่ายไปอีกกว่าหมื่นห้าพันตำลึง จากนั้น...คุณหนูก็จัดงานเลี้ยงเพื่อหวังกลบข่าวลือว่าจวนโหวไม่มีเงิน จ่ายไปอีกเก้าพันตำลึง ในจวนเพียงเวลาไม่ถึงปีกลับจ่ายเงินไปมากกว่าสามหมื่นตำลึงทอง ดังนั้นเงินสำรองจึงมีไม่มากนัก ที่มีก็คือเงินที่ฮูหยินขายที่ดินที่เป็นสินเดิมสองแปลงสุดท้าย และเพิ่งจ่ายไปวันนี้ขอรับ”“แล้วนี่อะไร...” จ้าวหลิวเห็นสัญลักษณ์บนบัญชีพ่อบ้านอึกอักมองว่านซื่อ “ที่กำกับว่านำออกเป็นอี๋เหนียงหยิบยืมไป ที่กำกับว่าเรือนใต้ คุณชายหยิบยืมไป ส่วนเรือนเหนือคือคุณหนูนำออกไปขอรับ ฮูหยินเข้าออกโรงรับจำนำก็เพื่อไปไถ่ของเหล่านี้กลับมา”“เหลวไหล!!” จ้าวหลิวหันไปถ

“ท่านคิดหรือว่าผ่านวันนี้ไป จวนโหวแห่งนี้จะมีที่ยืนสำหรับข้า สงสัยข้าที่ทำหน้าที่ดูแลจวน ก็เท่ากับไม่ไว้ใจข้า ในเมื่อไม่ไว้ใจตัวข้าอยู่ที่นี่ไปก็ไร้ประโยชน์ ข้อตกลงระหว่างสองจวนบัดนี้นับว่าบรรลุผล ข้าทำหน้าที่ของข้า ท่านทำหน้าที่ของท่าน ในเมื่อกลับมาครั้งนี้ท่านมีฮูหยินที่เพียบพร้อมแถมนางยังตั้งครรภ์ เช่นนั้นก็ไม่ต้องลำบากยกสตรีสองคนเป็นฮูหยินที่เท่าเทียม ข้าพร้อมถือหนังสือหย่าของท่าน เดินออกไปจากจวนโหวตัวเปล่า จะข้อใดในกฎชีชูก็เลือกมา ข้าอิงหลันเสวี่ยจะไม่โอดครวญสักประโยค คนจวนโหวไม่รู้สึกผิด ข้าอิงหลันเสวี่ยก็ไร้คำพูด พ่อบ้านเตรียมหมึกพู่กัน!”ท่าทีเด็ดเดี่ยวของนางทำให้หลิวฮูหยินสะท้อนใจ นางเห็นมาตลอดว่าที่ผ่านมาอิงหลันเสวี่ยดูแลจัดการทุกเรื่องของคนจวนโหว บัดนี้เพียงข่าวลือเล็กน้อยที่ยังไม่มีมูล กลับทำให้จ้าวหลิวที่เพิ่งกลับมาสงสัยในตัวฮูหยินของตน“ท่านโหว...คำพูดที่ออกจากปาก คนพูดสามารถลืมเลือน คนฟังนั้นจดจำไปชั่วชีวิต ท่านสงสัยนางต่อหน้าบ่าวไพร่ ต่อหน้าคนในจวนในวันนี้ ก็เท่ากับตัดสินความผิดนางไปแล้ว อย่างไรก็ไม่มีความรักตั้งแต่แรก ล้วนเกิดขึ้นเพราะข้อตกลงทั้งสิ้น ...ปล่อยนางไปเถิด