All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 111 - Chapter 120

ขณะที่ลังเลสาบเสื้อก็ถูกดึง “ช้าก่อน” เขามองไปรอบๆ คว้ากิ่งไม้แถวนั้นดึงเข้ามาปิดปากช่องต้นไม้ นั่งลงแล้วดึงนางเข้ามา เพราะเป็นเช่นนี้นางจึงนั่งลงบนตักของเขา สองคนเบียดกันแนบชิดในปล่องของต้นไม้เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นไม่ไกลนัก สายฝนยังคงเทกระหน่ำไม่หยุด ฟ้าแลบทำให้มองเห็นความเคลื่อนไหวด้านนอก กลุ่มคนที่กำลังปีนเขาค่อยๆ ใกล้เข้ามานาง...สองมือกุมสาบเสื้อของอ๋องหนุ่ม เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเพียงแนวกรามคมกริบของเขา ดวงตาคมมองตรงไปข้างหน้า มือยังคงกุมด้ามกระบี่ด้วยท่าทางระแวดระวังฟ้าผ่าลงมาเสียงดังสนั่น เปรี้ยง!!!อิงหลันเสวี่ยสะดุ้งซุกหน้าเข้ากับอกของเขาอย่างลืมตัว ไหล่รับรู้ถึงการกอดกระชับ อ้อมแขนที่รัดแน่นราวกำลังคุ้มครองปกป้องนางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจึงสานสบดวงตาปลอบโยนของหรงเจี้ยนหวาง ไม่มีคำพูด ไม่มีเสียงปลอบประโลม มีเพียงดวงตาคู่นั้น และการลูบแผ่วเบาที่บอกว่านางไม่จำเป็นต้องกลัว...เขาเงยหน้าขึ้นหันมองออกไปด้านนอก นางเองก็มองเสี้ยวหน้าของเขาเงียบๆ อยู่ๆ ก็ไม่รู้สึกกลัวแล้วจากสายฝนที่ซัดสาดบัดนี้ฝนเริ่มซาแต่ก็ไม่ได้หยุดลง เสียงฝีเท้าได้ยินชัดเจนขึ้น เสียงตะโกนบวกกับเสียงสนทนาผ่านไปสองข้างทาง

“น่าจะลึก เลือดยังไหลอยู่” เขาถอนหายใจจากนั้นนวดขาตัวเอง “เจ้า...ตัดเสื้อของข้าใช้มัดห้ามเลือดก่อน”นางขยับลุกจากนั้นถอดเสื้อคลุมบนตัว เขารีบหันหน้าไปทางอื่น “จะทำอะไร”ก้มลงมองตัวเองนางอุทานเสียงเบารีบสวมเสื้อคลุมกลับ “เอ่อ...” นางลืมตัวว่าด้านในสวมเพียงชุดบางๆ เข้านอนเพราะอากาศร้อน เมื่อคืนออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว หยิบได้เพียงเสื้อคลุมตัวเดียว...อิงหลันเสวี่ยหน้าร้อนวูบ กระแอมกลบความอึดอัดขัดเขิน “หมะ...หม่อมฉันต้องทำอะไรนะเพคะ”“นี่...ตัดแถบเสื้อออกมา ยาวหน่อย พันห้ามเลือดก่อน”นางมองกระบี่ของเขาจากนั้นมองอีกฝ่าย กระทั่ง ตัดสินใจลุกขึ้น หันหลังถอดเสื้อคลุมของตัวเอง จากนั้นตัดแขนเสื้อตัวในออกมาทั้งแถบ “ส่วนนี้น่าจะยังสะอาด” แขนเสื้อทั้งสองข้างถูกนำมาพันรอบไหล่ของเขา ห้ามเลือดเอาไว้ชั่วคราว ทุกการกระทำรับรู้ว่าถูกเขาจ้องมองไม่วางตา“ทรง...หันไปมองทางอื่นไม่ได้หรือเพคะ” นางรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกเขาหัวเราะ “อ้อ” เขากลับเงยหน้าขึ้นเอนหลังหลับตาพิงโขดหินแม้จะบอกไม่ให้เขามอง แต่นางกลับแอบมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาเสียนี่ อิงหลันเสวี่ยลอบถอนหายใจ ขนาดหน้าซีดถึงเพียงนี้หรงเจี้ยนหวางก็ยังหล่อเ

ผู้คนล้วนแอบกล่าวถึงเรื่องนี้ว่าไม่ยุติธรรม ทว่าอิงหลันเสวี่ยกลับเข้าใจได้ องค์ชายรองให้อย่างไรก็ยังเป็นโอรสของฮ่องเต้ เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้จะยอมรับออกมาได้ง่ายๆ เลยหรือเรื่องใหญ่กว่านี้รออยู่ โทษที่องค์ชายรองจะได้รับ ต้องเป็นเรื่องที่สะเทือนฟ้าสะท้านต้าฉู่ เป็นเรื่องที่ไม่ว่าฮ่องเต้จะโปรดปรานโอรสเพียงใด ก็ไม่อาจปล่อยให้โอรสก่อเรื่องที่ทำให้ราชสำนักต้าฉู่สิ้นความน่าเชื่อถือ!!!อิงหมิงเฉิงส่งข่าวกลับมาแล้ว หรงเจี้ยนหวางปลอดภัยดี ห้ามแพร่งพรายเรื่องที่เขาบาดเจ็บ และให้จวนปั๋วปิดจวนเก็บตัวให้เงียบที่สุดนางอ่านจดหมายลายมือของน้องชายหลายรอบ จ้องเขม็งตรงคำว่าหรงเจี้ยนหวางปลอดภัยดี กระทั่งไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอกลั้นหายใจ ตอนถอนหายใจออกมาเสียงดังๆ หน้าอกโล่งขึ้นจึงได้รู้ว่าข่าวจากจวนอ๋องส่งผลต่อนางมากจริงๆอิงหลันเสวี่ยปัดความรู้สึกต้องห้ามที่คล้ายมีคล้ายไม่มีออกไป นางเผาจดหมายฉบับนั้นกำชับพ่อบ้านซูให้ทำตามที่น้องชายบอก จากนั้นเดินไปยังเรือนของมารดาพ่อบ้านซูกำชับคนเฝ้าหน้าประตู แจ้งทุกคนว่าจวนปั๋ววันนี้ไม่รับแขก ปิดจวนเก็บตัวเงียบไม่ออกไปไหน ไม่พูดมาก ทั้งยังไม่ติดต่อกับผู้ใดวันถัดมาผู้ใดจะค

หมวกขุนนางบนศีรษะไม่แม้แต่จะขยับ ใบหน้าเรียบเฉยริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง กลิ่นอายเย็นชาแผ่ซ่านออกมากีดกันผู้คน ทำให้ไม่มีมีใครกล้าเข้าใกล้ร่างสูงโดดเด่นมองเห็นแต่ไกล กระทั่งมองออกในทันทีเพราะกลิ่นอายที่แตกต่างบนเรือนกาย ความสูงส่งสง่างามนี้ มิใช่ว่าผู้ใดก็จะมีได้ ความแข็งแกร่งน่าเกรงขามนี้ มิใช่บุรุษทุกคนจะสามารถมีในราชสำนักต้าฉู่นี้มีเพียงหนึ่งเดียวไม่มีสอง ...หรงเจี้ยนหวาง หยางกวงอยู่ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้า คล้ายรับรู้ถึงสายตาที่จดจ้อง หรงเจี้ยนหวางหันมามองยังจุดที่นางกับมารดายืนอยู่อิงหลันเสวี่ยเลิกคิ้วลอบสะดุ้งในใจ สตรีทั้งหลายที่ยืนอยู่เองก็เริ่มแตกตื่น“ทรงมองมาทางนี้!”“เขามองมาทางนี้จริงๆ”“หรงเจี้ยนหวางหรือ”“เขาละ”“ทำไมเขาจึงมองมาทางนี้เล่า!”อิงหลันเสวี่ยกับมารดายืนอยู่กลางแถวรอตรวจป้ายคำสั่ง มารดาของนางกุมมือนางแน่นขึ้น หญิงสาวก้มลงมองมารดา ส่ายหน้าเพราะคาดไม่ถึงเช่นกัน ตอนหันกลับไปมองชายหนุ่มอีกครั้ง นึกไม่ถึงเขากลับเลี้ยวตัดลานกว้างมาอีกฟากเสียงแตกตื่นยิ่งมาก็ยิ่งดังขึ้น สตรีชนชั้นสูงเดิมทีก็มีข้อห้ามมากมาย ถูกกีดกันด้วยกฎและธรรมเนียมในการพบปะ ยิ่งกับบุรุษ กับขุนนาง ก็ยิ่

“ไม่รู้หรือแสร้งทำเป็นไม่รู้กันแน่” ไห่จูจวิ้นจู่แค่นเสียง “โหวฮูหยินช่วยชีวิตรองแม่ทัพพี่ชายของชายารัชทายาทเอาไว้ พวกเขาพยายามช่วยชีวิตนางสุดกำลัง ทว่าเพียงเพราะเรื่องที่เจ้าถูกลอบสังหาร ทำให้ตอนนี้โหวฮูหยินที่กำลังตั้งครรภ์อาจไม่มีทางรอด ทั้งที่นางเองก็เป็นสตรีทั้งยังตั้งครรภ์อยู่ แต่นางอาจถูกประหารชีวิตโดยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการกระทำของอี้ผิงโหว เจ้าไม่รู้สึกผิดสักนิดเลยหรือ! อ้างว่าตัวเองถูกปลด แต่ข้าว่าเพราะเจ้ารู้ว่าจวนโหวกำลังเดือดร้อน เพราะกลัวว่าจะถูกดึงเข้าไปพัวพัน ดังนั้นจึงแสร้งทำเป็นตำหนิที่ผู้อื่นพูดถึงตัวเอง”อิงหลันเสวี่ยมองไห่จูจวิ้นจู่จากนั้นหัวเราะเสียงเบา “นางอาจถูกประหารเพราะสามียักยอกเสบียง ดังนั้นจวิ้นจู่จึงโกรธหม่อมฉันที่เป็นต้นเหตุ? ผู้ที่จ้างวานมือสังหารมาลอบสังหารหม่อมฉัน ไม่ต้องรับโทษตามกฎหมายต้าฉู่? การรับโทษหลังเกิดคดียักยอกเสบียงเป็นหน้าที่และการตัดสินโทษของศาลต้าหลี่ หรือจวิ้นจู่จะบอกว่าหม่อมฉันชี้นำศาลต้าหลี่? ที่จวนโหวต้องโทษต้นเหตุก็คือหม่อมฉัน? ช่วยชีวิตคนเป็นเรื่องดีแน่นอน แต่ยักยอกเสบียงทำให้ต้าฉู่เสี่ยงที่จะถูกชนเผ่าซยงหนูรุกราน นั่นไม่สำคัญหรื