All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 81 - Chapter 90

นางเลิกคิ้วมองเขา “ลั่วเป่ยหยวน??” อยู่ๆ นางก็นึกถึงนายกองผู้หนึ่งซึ่งชาติที่แล้วลั่วเป่ยหยวนเคยช่วยชีวิต...จดหมายฉบับหนึ่งถูกวางลงตรงหน้า เห็นลายมือของน้องชายนางเบิกตารีบคว้าขึ้นมาเปิดอ่าน กระทั่ง...ดวงตาของนางเบิกกว้างรีบลุกขึ้นจากนั้นคุกเข่าลงดังตึก“หม่อมฉันมีตาแต่ไร้แวว ขอท่านอ๋องโปรดอภัย!!” อิงหลันเสวี่ยรู้สึกได้ถึงแรงกดดันแม้ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เหงื่อหลั่งรินจากไรผมแม้แต่กลางฝ่ามือยังรู้สึกชื้น ลมหายใจของนางสั่นไหวเล็กน้อย ความหวาดหวั่นเริ่มเข้ามาสั่นคลอนความมั่นคงเยือกเย็นหรงเจี้ยนหวาง นาง...เพิ่งแย่งคนมาจากหรงเจี้ยนหวาง อนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน!!“คราวนี้บอกข้า โหวฮูหยิน หรือข้าควรเรียกเจ้าว่าคุณหนูใหญ่จวนปั๋วดี เจ้าที่มีสองฐานะช่างทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ ทางหนึ่งส่งเสบียงไปชายแดน แต่จงใจเลี่ยงการส่งให้สามีโดยตรง ราวกับว่า...ล่วงรู้ว่าหากส่งให้เขาเสบียงเหล่านั้นจะไปไม่ถึงเหล่าทหารชายแดนเหนือ”“หม่อมฉันไม่ทราบว่าท่านอ๋องพูดถึงเรื่องใด!”เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นอีกครั้ง “ไม่รู้?? เช่นนั้นก็น่าแปลก ทั้งให้น้องชายใช้เส้นทางสายรอง ทั้งตรงไปยังป้อมทางเหนือ โดยไม่ผ่านกอ

หยางกวง...เพิ่งก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น ไหล่ของเขายังเต็มไปด้วยหยาดน้ำ ขณะนิ่งฟังจวินจิ่งรายงานสิ่งที่เขาให้คนไปสืบ“จวนปั๋วกับจวนโหวเกี่ยวดองผ่านผลประโยชน์ร่วม เรื่องนี้มิใช่ความลับแต่อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ จ้าวหลิวออกรบแทนหย่งจื๋อปั๋วซื่อจื่อที่อายุยังน้อย เพื่อแลกกับหนี้ก้อนโตที่จวนโหวเคยแบกรับเมื่อนานมาแล้ว แต่ก่อนหน้านั้นเขากับญาติผู้น้องได้ลอบคบหารักใคร่กันมานาน ทั้งสองร่วมทางกันไปออกรบที่ชายแดนเหนือจริงตามคำกล่าวอ้างของโหวฮูหยิน ในวันแต่งงานมีข่าวลือว่าบ่าวสาวยังไม่เข้าห้องหอ เจ้าบ่าวก็มีอันต้องออกเดินทางไปชายแดน โหวฮูหยินที่เพิ่งแต่งเข้าออกมาส่งทัพ เปิดโปงฐานะสตรีของญาติผู้น้องคนนั้นของจ้าวหลิว ชาวบ้านล้วนได้ยินและคาดเดาไปต่างๆ นานา ยังลือด้วยว่าเพิ่งแต่งงานแต่ท่านโหวกลับแอบพาอนุติดตามไปรบด้วย ทิ้งฮูหยินที่เพียบพร้อมเอาไว้รับมือกับปัญหาของคนในจวน”“หลังแต่งเข้าจวนโหว โหวฮูหยินใช้เงินไม่น้อยประคับประคองสองจวน ทว่ามารดาของอี้ผิงโหว รวมไปถึงน้องชายและน้องสาวล้วนก่อเรื่องไม่หยุดหย่อน ผู้คนล้วนล่วงรู้กันทั่ว ในเวลาไม่ถึงปีเกรงว่าโหวฮูหยินคงใช้สินเดิมจัดการปัญหาให้ไม่น้อยกว่าหมื่นตำลึงแล้ว

การฝังศพเป็นไปอย่างราบรื่น คืนแรกนี้อิงหลันเสวี่ยอาสาเป็นคนอยู่เป็นเพื่อนบิดา น้องชายของนางอาสา ทว่านางอยากให้เขากลับไปอยู่เป็นเพื่อนมารดา ด้วยหลายวันมานี้เขาเองก็เร่งเดินทางไม่ได้พักผ่อน...ธรรมเนียมต้าฉู่...บิดามารดาสิ้นใจ สามวันแรกของการฝังศพในสุสาน บุตรหลานจะต้องอยู่เฝ้าหน้าสุสานเป็นเพื่อนบุพการี นางกับสาวใช้และคนคุ้มกันหกคน ต่างตระเตรียมสถานที่เพื่อการพักแรมบนเขาลมแรงอากาศค่อนข้างเย็น เสี่ยวอวี๋เตรียมเสื้อคลุมมาไว้ให้นาง จากนั้นบอกนางให้ขึ้นไปอยู่บนรถม้า วันนี้นางต้องนอนบนรถม้า ทว่านางกลับไม่รู้สึกง่วง “ข้าจะออกไปเดินเล่นคนเดียวสักครู่”“เช่นนั้นข้าน้อยจะเตรียมที่นอนให้คุณหนู ท่านอย่าไปไกลนะเจ้าคะ”“อืม” หญิงสาวเดินไปยังหน้าสุสานของบิดา พึมพำราวกับชวนเขาสนทนาเสียงเบา กระทั่งตอนที่นางเพิ่งลุกขึ้น เสียงม้าที่ควบตรงมาทิศทางที่นางอยู่ ก็ทำให้คนคุ้มกันแตกตื่น“โหวฮูหยิน!”คนคุ้มกันปราดเข้ามาปกป้องนางเอาไว้ตรงกลาง เสี่ยวอวี๋เองก็วิ่งเข้ามากอดแขนนาง นางดันนางไปยืนด้านหลัง “เป็นผู้ใดกัน”“มีมากกว่าสิบคน ไม่สิ...” คนคุ้มกันพูดยังไม่ทันจบ กลุ่มคนดังกล่าวก็พุ่งเข้ามา เป็นคนชุดดำที่ไล่ล่าคน

นางถอนหายใจ “จะดีเพียงใดหากสามารถอยู่รอดอย่างราบรื่น ไม่ต้องเกี่ยวพันกับการแก่งแย่ง ทว่าความจริงก็คือหากไม่มีอำนาจ ไม่มีคนหนุนหลัง ก็ยากที่จวนปั๋วจะรอดพ้นจากพายุซัดสาด” นางยิ้มขื่น “ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ น้ำพระทัยนี้หม่อมฉันจะรับเอาไว้”“เปลี่ยนสีหน้าได้เร็วดีนี่ มิใช่ต้องปฏิเสธก่อนแล้วบอกว่าทำไปโดยไม่หวังผลตอบแทน?” เขาเลิกคิ้ว“ทำสิ่งใดย่อมต้องหวังผลตอบแทนสิเพคะ หากบอกว่าไม่ ท่านอ๋องจะทรงเชื่อ? ”เขาหลุดหัวเราะออกมา “ช่างสมกับเป็นคุณหนูใหญ่จวนปั๋ว ทุกการกระทำล้วนเต็มไปด้วยผลประโยชน์”นางหัวเราะ “ทรงได้ยินมาไม่ผิดเพคะ หม่อมฉันเป็นเช่นนั้นจริงๆ แม้แต่การแต่งงานของหม่อมฉันก็เต็มไปด้วยผลประโยชน์ ไม่อาจทำอะไรตามใจที่อยากทำ เป็นคุณหนูใหญ่ก็ไม่ง่ายนะเพคะ”“แล้วเป็นโหวฮูหยินเล่าง่ายหรือไม่ ข้าเห็นเจ้าวิ่งไปทั่วเมืองหลวง พยายามวางแผนหลอกคนจวนโหวให้ติดกับ เล่นละครเป็นเหยื่อ เป็นผู้ถูกกระทำสนุกหรือไม่”นางกระแอม “ท่านอ๋องพูดถึงเรื่องใดเพคะหม่อมฉันไม่เข้าใจ”เขาส่ายหน้าถอนหายใจก้มลงแกะมันเผา “แล้วไปเถิด ข้าจะถือเสียว่าไม่รู้ไม่เห็น”แม้เป็นเรื่องที่นางควรตื่นตระหนกเพราะโดนจับได้ แต่นางกลับสามารถ

ความจำเป็น...ใช่นางเข้าใจ ทุกคนล้วนมีครอบครัว ทุกคนล้วนไม่มีทางเลือก ทว่าเรื่องที่ทั้งสองหักหลังนาง ช่วยจ้าวหลิววางยาพิษนางเพื่อเห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตน จะอย่างไรอิงหลันเสวี่ยก็ไม่อาจลบเรื่องนี้ไปจากใจกำหนดการเฝ้าหน้าสุสานของอิงหลันเสวี่ยครบแล้ว นางกลับจวนโหวด้วยใบหน้าอิดโรย คนจวนโหวเองก็ไม่ได้สร้างความวุ่นวายในช่วงที่นางไม่อยู่ หลังจากนี้นางยังต้องไว้ทุกข์ให้บิดาต่ออีกเป็นเวลาหนึ่งปี เช่นนี้แล้วช่วงนี้ไม่ว่านางจะทำอะไรผู้คนก็มักรู้สึกสงสารเห็นใจนางเสมออิงหมิงเฉิง...เข้ากององครักษ์ของรัชทายาท เขารับคำสั่งเป็นคนคุ้มกันกองเสบียงไปยังชายแดนเหนือ การสอบสวนเรื่องการยักยอกเสบียงยังคงดำเนินไป ขณะที่มีข่าวว่าองค์ชายรองถูกลงโทษกักบริเวณ หญิงสาวคาดเดาได้ไม่ยากว่ามันอาจจะเกี่ยวกับเรื่องที่หรงเจี้ยนหวางถูกลอบสังหารน้องชายของนางเพิ่งออกเดินทางก็มีขันทีถือราชโองการมาที่จวนโหว “โหวฮูหยินรับราชโองการ!”“หม่อมฉันอิงหลันเสวี่ยน้อมรับราชโองการเพคะ”“ด้วยพระบัญชาจากฝ่าบาท จวนโหวและจวนปั๋วสร้างคุณงามความดีด้วยการส่งเสบียงไปยังชายแดนเหนือไม่ขาด พระราชทานอักษรฝีพระหัตถ์ให้จวนโหวและจวนปั๋ว อนึ่งสถานการณ์ชา