All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 101 - Chapter 110

ทันทีที่กลับถึงจวนปั๋วมารดาของนางก็รออยู่แล้วด้วยท่าทีกระวนกระวาย เห็นนางเดินมาด้วยชุดไว้ทุกข์ ข้างกายมีเพียงสาวใช้คนเดียวติดตามกลับมา ปั๋วฮูหยินร่ำไห้ออกมาด้วยความโล่งอก“ได้ยินเพียงพ่อบ้านกล่าวว่าเจ้านัดแนะให้ร้านค้าต่างๆ ไปเก็บเงินที่จวนโหว ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”“ท่านแม่ ทุกอย่างจบลงแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว”“หมายความว่าอย่างไร” เห็นมารดางุนงงนางยิ้มกว้างในดวงตาเต็มไปด้วยความโล่งอกอิงหลันเสวี่ยเล่าเรื่องราวบางส่วนให้มารดาฟัง ไม่ได้บอกเรื่องชาติที่แล้ว ความฝัน หรืออะไรทำนองนั้นว่านางล่วงรู้สิ่งที่จะเกิดขึ้นหากนางไม่ทำอะไรสักอย่าง มารดามองนางราวกับกำลังครุ่นคิด จากนั้นลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน“แม่ขอโทษ เพราะแม่อ่อนแอเกินไปเป็นที่พึ่งให้เจ้าไม่ได้ ดังนั้นขณะที่บิดาล้มเจ็บ น้องชายยังไม่พร้อมกลับเป็นเจ้าที่ยืนหยัดเพื่อจวนปั๋วของเรา”“เป็นหน้าที่ของลูกที่ต้องปกป้องจวนปั๋วของเรา ท่านแม่วางใจ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ขอเพียงท่านแม่อย่าไปฟังข่าวลืออะไรข้างนอกนั่น ลูกย่อมมีวิธีรับมือ เฉิงเฉิงเองก็มีตำแหน่งในกององครักษ์แล้ว ต่อไปย่อมรับช่วงหย่งจื๋อปั๋วของท่านพ่อได้อย่างภาคภูมิ ลูกเอ

“บงการชีวิต? เจ้าคิดว่าคนอย่างคุณหนูใหญ่จวนปั๋วที่เจ้าเล่ห์มากแผนการถึงเพียงนั้น จะถูกผู้ใดบงการชีวิตได้ จ้าวหลิว? เขาโง่งมแต่อวดฉลาดเช่นนั้น สมควรแล้วที่นางจะหลอกใช้ แต่ช่างเถิด...เขาเองก็หลอกใช้นาง หลอกใช้จวนปั๋วเพื่อเข้าร่วมกองทัพ”“หมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ หรือว่า...กระหม่อมพลาดสิ่งใดไป”“เจ้าไม่สังเกตหรือ ตอนนี้ในเมืองหลวงมีใครบ้างที่รังเกียจนาง มีใครบ้างที่เห็นว่าการถูกปลดของนางครั้งนี้เสื่อมเสียเกียรติ มีใครบ้างที่ไม่ก่นด่าจวนโหว”จวินจิ่งเลิกคิ้ว หยางกวงมองคนของตนจากนั้นยิ้มที่มุมปาก “ข้าว่านางต่างหากที่กุมบังเหียนเรื่องนี้ทั้งหมด!”“แต่...มีสตรีใดกันที่กุมบังเหียนแล้วยอมเป็นฝ่ายถูกหย่า??”“ก็นางอย่างไรเล่า ตั้งแต่แรกที่นางออกมาส่งสามีออกรบ นางจงใจเปิดโปงอนุของสามีต่อหน้าผู้คน ไหนจะเรื่องที่นางวางแผนทำให้คนจวนโหวติดกับ จากนั้นโยกย้ายสินเดิมของตัวเองกลับไปเป็นของจวนปั๋ว แม้ไม่ได้คืนทั้งหมด แต่หากลองนับรวมเรื่องที่จ้าวหลิวยอมออกรบแทนจวนปั๋ว เงินที่นางจ่ายไปก็สมน้ำสมเนื้อกับ...ค่าจ้างออกรบ”จวินจิ่งเลิกคิ้ว “คะ...ค่าจ้างออกรบ?!” เขากลืนน้ำลายหยางกวงเห็นท่าทีคนของตนก็หัวเราะออ

“ท่านล้อเล่นหรือ ต้องชอบมากอยู่แล้ว!” เขาหัวเราะจากนั้นเดินไปนั่งลง “บรรยากาศเงียบสงบเช่นนี้ ผู้คนที่เป็นกันเองห่างไกลจากความวุ่นวายเช่นนี้ ท่านหาที่นี่พบได้อย่างไร”“บังเอิญน่ะ” นางยิ้มจากนั้นชี้ไปอีกฟาก “เห็นที่ว่างตรงนั้นหรือไม่ ตรงนั้นจะเป็นบ้านอีกหลังสำหรับเจ้ากับท่านแม่ ยามที่เจ้ากับท่านแม่อยากหลบออกมาจากเมืองหลวง หลบเร้นจากความวุ่นวาย ตรงนั้นจะทำโถงทางเดินเชื่อมถึงกันไปมาสะดวก”เขาอมยิ้ม “ท่านแม่ต้องชอบที่นี่มากแน่ๆ”“ข้าก็คิดเช่นนั้น”เห็นพี่สาวยิ้มแย้มใบหน้าสดใส “พี่ใหญ่”“หืม”“ท่านดูมีความสุขกว่าตอนที่เป็นโหวฮูหยินเสียอีก”“จริงหรือ” นางยิ้ม “ข้าก็ว่าอย่างนั้น บางครั้งความสุขก็เรียบง่ายเช่นนี้ ไม่ต้องมีคนห้อมล้อม ไม่ต้องมีงานเลี้ยงหรูหรา ไม่จำเป็นต้องมีแพรพรรณงดงามล้ำค่า ที่สำคัญคือความเรียบง่ายและผู้คนที่จริงใจ”“ข้าเห็นด้วย”อยู่ๆ นอกรั้วก็มีคนส่งเสียงเข้ามา เมื่อหันไปมองก็พบหรงเจี้ยนหวางกับคนสนิท “ข้าได้ยินมาว่าที่ดินข้างๆ มีเจ้าของคนใหม่เพิ่งย้ายเข้ามา ที่แท้ก็คุณหนูใหญ่จวนปั๋วนี่เอง”“คารวะท่านอ๋อง” สองพี่น้องรีบออกมาต้อนรับเขา “ไม่รู้ว่าจะเสด็จมาจึงไม่ได้เตรียมการต้อน

นางถอนหายใจ เสี่ยวฉวนยังพอเอาตัวรอดได้เพราะยังสาวยังมีเรี่ยวแรง ทว่าแม่นมสวี... “ถอนคนของเราออกมาจากจวนโหวเสีย ต่อไปไม่ต้องจับตาดูแล้ว”“ขอรับ”ที่เหลือก็แค่รอเวลาเท่านั้น ต่อไปเรื่องของจวนโหวก็แล้วแต่เวรกรรมและผลของการกระทำแต่ละคน นางจะไม่ยุ่งเกี่ยวและจะไม่สอดมืออีกจ้าวหลิวไม่ใช่คนโง่ เขายอมเข้าร่วมกับองค์ชายรองเพื่อแย่งชิงตำแหน่งในราชสำนัก เช่นนี้ก็คงเตรียมตัวรับผลที่ตามมาหากเรื่องไม่เป็นอย่างที่คาดคิด“ผู้ชนะคือผู้ที่เลือกถูกข้าง จ้าวหลิวท่านก็อย่าได้โทษข้าที่ผลักท่านไปยังเงื้อมมือของหรงเจี้ยนหวาง” เมื่อชาติก่อนเขาไร้ความปรานี เช่นนี้เหตุใดนางต้องเมตตา!!!เพิ่งหมุนตัวกลับเข้าไปในเรือนเสี่ยวอวี๋ก็ส่งเสียงเรียกนาง อิงหลันเสวี่ยมองเห็นกลุ่มคนที่กำลังขี่ม้าเข้ามา พวกเขาแต่งกายเรียบง่าย ถึงอย่างนั้นอาวุธกลับครบมือ“นายหญิงหลันเสวี่ย”“พวกท่านคือ...”“ข้าน้อยฝู่ตั้น” เขาส่งป้ายหยกของจวนอ๋องให้นาง “พวกเขาเป็นคนติดตามของข้าน้อย ก่อนไปจากเมืองหลวงท่านอ๋องกล่าวว่าที่นี่ไร้คนคุ้มกัน เพื่อความปลอดภัยช่วงนี้ข้าน้อยกับคนติดตามจะอยู่คุ้มกันนายหญิงโดยจะปะปนอยู่กับชาวบ้าน สร้างกระท่อมและช่วยชาวบ้า

มองลงไปยังเนินที่นางกับหรงเจี้ยนหวางเพิ่งฝ่าสายฝนปีนขึ้นมา เงาดำนับสิบคนกำลังไล่ตามมาติดๆ หัวใจของนางหวาดหวั่น พยายามสาวเท้าตามแรงดึงของชายหนุ่ม ไม่ทำตัวเป็นตัวถ่วงของเขาเหนื่อย... ล้า...เท้าแทบจะก้าวไม่ออกแล้ว แต่กระนั้นหญิงสาวก็ยังบังคับตัวเองให้ฝืนเดินต่อ หอบหายใจ สูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวไปข้างหน้า เดินไปตามแรงดึงของคนข้างหน้า กระทั่งมองเห็นเงาหนึ่งวูบเข้ามาจากด้านข้าง“ท่านอ๋องระวัง!” นางผลักเขาไปด้านหน้า ตัวเองล้มหงายไปด้านหลัง เพราะเช่นนี้จึงหลบคมกระบี่ที่ฟาดลงมาได้อยางหวุดหวิดแสงวับวาบตวัดลงตรงหน้า เสียงคมกระบี่เข้าปะทะกันดังขึ้น จากนั้นตัวนางก็ถูกกระชากให้ลุกขึ้น หลบคมกระบี่อีกฝั่งที่ฟันลงมาอีกครั้ง หยาดฝนชโลมเปียกชุ่ม ใบหน้าซุกเข้ากับอกของบุรุษที่ปกป้องนางเอาไว้แม้ในยามคับขันพลุไฟสีแดงถูกยิงขึ้นไปบนท้องฟ้า อิงหลันเสวี่ยได้แต่ร่ำร้องว่า ‘...แย่แล้ว!’ ในใจ เพราะตื่นตระหนกลืมตัว เมื่อครู่นางจึงเผลอตะโกนออกมา ดังนั้นตอนนี้พวกเขาก็รู้แล้วว่าหรงเจี้ยนหวางตัวจริงอยู่บนเขา“ข้าช่างโง่งมนัก” นางก่นด่าตัวเองตอนที่ถูกดันไปด้านหลัง มองแผ่นหลังของหรงเจี้ยนหวางกำลังหันไปเผชิญหน้ากับมือสั