All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 121 - Chapter 130

เขาปลดป้ายหยกให้นาง “ในเมื่อเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว ฝากเจ้าไปดูแลคฤหาสน์ฤดูร้อนของข้าด้วย ใต้ต้นดอกอวี้หลานฝังไหสุราเอาไว้สองไห รบกวนเจ้าไปขุดมันขึ้นมาแล้วนำไปไว้ที่บ้านเจ้าก่อน กลับมาแล้วข้าจะไปดื่มสุราที่หมู่บ้านหลงเฉิง”นางยื่นมือออกไปรับป้ายหยกของเขา “เช่นนั้นรีบกลับมานะเพคะ”“อืม ต้องรบกวนเจ้าทำไก่แช่สุราให้ด้วย”“ได้เพคะ”เขายังคงมองหน้านาง “ข้าจะดูแลตัวเองไม่ประมาทเด็ดขาด ดังนั้น...ไม่ต้องห่วง”นางควรปฏิเสธ ควรบอกเขาว่านางไม่ได้ห่วง ทว่าจนแล้วจนรอดกระทั่งเขาเดินจากไปนางก็ไม่ได้พูดออกมา เพียงยืนมองส่งเขาเช่นนั้นจนเขาเดินออกไปขึ้นรถม้าใช่สิ...นางห่วงใยเขาแล้วคดียักยอกเสบียงกองทัพ ก่อระลอกคลื่นระลอกใหญ่ในราชสำนัก น้องชายของอิงหลันเสวี่ยแทบจะไม่ได้กลับมาอยู่ที่จวน เพื่อความสบายใจของเขา นางพามารดามาอยู่ด้วยกันที่หมู่บ้านหลงเฉิงที่หมู่บ้านมีคนคุ้มกันของหรงเจี้ยนหวาง มีคนของจวนปั๋ว อีกทั้งยังชาวบ้านที่คอยสอดส่องความปลอดภัยคราหนึ่ง...หญิงสาวกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อซื้อของใช้จำเป็น บังเอิญสวนทางกับขบวนนักโทษที่โดนเนรเทศ...เห็นสภาพของเสียนมู่ที่กำลังตั้งครรภ์ ว่านซื่อที่มอมแมมผมเผ้ายุ่ง

เขาบีบคางนางแรงขึ้น อิงหลันเสวี่ยถลึงตามองอีกฝ่ายอย่างไร้ความเกรงกลัว เขามองนางด้วยสายตาเกลียดชังเพียงใด นางเองก็มองตอบไปด้วยสายตาเดียวกัน ทำอีกฝ่ายชะงักด้วยความงุนงง มือใหญ่สั่นเล็กน้อยจากนั้นผลักนางจนล้มหงาย“เพราะเหตุใด ทั้งที่คราแรกก็ตกลงกันแล้วด้วยดี เหตุใดเจ้าร่วมมือกับผู้อื่นทำร้ายข้า!”“ตกลงกันแล้วด้วยดี?” นางแค่นหัวเราะอีกครั้ง “นั่นเป็นข้ออ้างของเจ้ามิใช่หรือ หรือเจ้าจะปฏิเสธว่าการเข้าร่วมกองทัพแดนเหนือมิใช่ส่วนหนึ่งในแผนการ? เพื่อให้มีสายปะปนเข้าไปในกองทัพตระกูลเซี่ย เปิดทางให้เจ้าได้ช่วยงานองค์ชายรองต่อต้านรัชทายาท?”เห็นดวงตาของเขาเบิกกว้าง ราวคาดไม่ถึงว่านางจะล่วงรู้ อิงหลันเสวี่ยหัวเราะออกมาเสียงเบา นางเองก็คาดเดาได้แล้วนับตั้งแต่ชาติก่อนที่ตระกูลของนางล่มสลาย“ทั้งๆ ที่เจ้ามีสตรีในดวงใจอยู่แล้ว ข้าเองก็เคยสงสัยว่าเหตุใดเจ้าตอบตกลงแต่งข้าเข้าจวน ที่แท้ก็ใช้จวนปั๋วของข้าเป็นสะพานเพื่อสร้างผลงานให้องค์ชายรอง ข้ออ้างที่ว่าทำเพื่อคุณธรรม ทำเพื่อจวนโหว ที่แท้เจ้าล้วนทำเพื่อตัวเอง! เพื่อเกียรติยศ ชื่อเสียง เพื่ออำนาจ เจ้าถึงขั้นทรยศต่อสตรีที่เจ้ามีใจ แต่งสตรีอื่นเข้าจวนใช้ข้า

จ้าวหลิวชะงัก ทว่าต่อมากลับหัวเราะเสียงดังลั่น “หรงเจี้ยนหวางหยางกวง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วสินะ แต่ไม่เลย ในเมื่อเจ้าอยู่ที่นี่ นั่นก็เท่ากับว่าเขาบุกเข้าวังหลวงสำเร็จแล้ว!!”อิงหลันเสวี่ยเบิกตา “แผนล่อเสือออกจากถ้ำ!”องค์ชายรองหลอกใช้จ้าวหลิวหลอกล่อให้หรงเจี้ยนหวางมาช่วยนาง ขณะที่ตัวเขาเองกำลังนำกำลังบุกเข้าวังหลวงเพื่อก่อกบฏ!!! “พวกเรารีบหนีเร็วเข้า!” ฟ่านเจ๋อตะโกนจ้าวหลิวมองไปรอบๆ “หนีไปที่ใดเล่า หากไม่ถ่วงเวลาให้ถึงที่สุด รอจนองค์ชายรองบรรลุจุดประสงค์ หาไม่วันนี้ทั้งข้ากับเจ้าล้วนไม่อาจรอดชีวิต!”ดังนั้นเขาจึงเพียงต้องการถ่วงเวลาด้วยการใช้นางเป็นตัวประกัน?? อิงหลันเสวี่ยหรุบตาลงมองกระบี่ที่พาดบนลำคอ ในช่วงที่จ้าวหลิวลดการระวังตัว นางกระแทกศีรษะไปด้านหลังอย่างแรง!!จ้าวหลิวส่งเสียงสบถออกมาอย่างหยาบคาย ทว่านางไม่มีเวลามองดูผลงาน เมื่อเขาขยับถอยหลังจนพ้นตัว หญิงสาวเบี่ยงตัวออกจากการเกาะกุม วิ่งไปอีกฝั่งสุดชีวิต“สตรีแพศยา!”“นางหนีไปแล้ว!”ระเบียงไม่ได้ยาวมากวิ่งไปไม่นานก็หมดหนทาง อิงหลันเสวี่ยมองลงไปจากชั้นสาม ได้ยินเสียงตะโกน “หลันเสวี่ย!” บนเรือที่กำลังแล่นมาหรงเจี้ยนหวางเงยหน้า

ทันทีที่ลืมตา...หยางกวงเห็นใบหน้าของเชษฐาเป็นคนแรก ชายหนุ่มหลับตาลงไปอีกครั้ง สูดหายใจเข้าลึกจากนั้นถามขึ้น “นางเล่า ปลอดภัยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้ง “อาเจี้ยน”เขาหัวเราะ “นานแล้วที่ไม่ได้ยินชื่อนี้” เขาลืมตาจากนั้นหยัดตัวลุกขึ้นทว่าคิ้วเข้มก็มุ่นลง แม้แต่เหงื่อยังซึมออกมาอย่างเห็นได้ชัด ความเจ็บปวดกลางอกทำให้เขาถึงกับอ้าปากหายใจหอบ“ระวังหน่อย”“ในเมื่อทรงประทับอยู่ที่นี่ ย่อมหมายความว่าองค์ชายรองก่อกบฏไม่สำเร็จ??”“เพราะอะไร” ฮ่องเต้ถามชายหนุ่ม“หากกราบทูลแล้วจะทรงเชื่อ? กระหม่อมถูกลอบสังหารไม่ใช่เพียงครั้งสองครั้ง แต่นับครั้งไม่ถ้วน...” เขาแค่นยิ้ม “รัชทายาทถูกวางยาพิษสามครั้ง แม่ทัพเซี่ยเกือบเอาชีวิตไม่รอดจากชายแดนเหนือ เผ่าซยงหนูเกือบจะเข้ายึดป้อม...”“พอแล้ว!”หยางกวงหัวเราะ “เห็นหรือไม่เล่า ทรงทนฟังไม่ได้ด้วยซ้ำ”ฮ่องเต้มองเขานิ่ง “ให้อย่างไรเขาก็ยังเป็นโอรสของเรา”“แล้วรัชทายาทไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้นิ่งงันไปนานมาก ชายหนุ่มเองก็ให้เวลาอีกฝ่ายได้คิด ...เขารู้ว่ามันยาก ทั้งสองล้วนเป็นโอรสที่ฮ่องเต้รักมาก อีกทั้งความเปลี่ยนแปลงนี้มิใช่ว่าจะทำได้โดยง่าย

“ฝ่าบาท...ละเว้นนางเถิด ให้นางได้มีชีวิตอย่างเรียบง่ายก็พอ กระหม่อมไม่ขอสิ่งใดมากไปกว่าให้นางได้อยู่ที่นี่อย่างสงบสุขราบรื่น กระหม่อมจะไม่ยุ่งกับนางอีก จากนี้จะตั้งใจดูแลชายแดนตะวันออกให้ดี ราชสำนักนี้มีรัชทายาทแล้ว เรื่องนี้ไม่ว่าอย่างไรก็สำคัญต่อต้าฉู่ ทรงเป็นฮ่องเต้ เป็นโอรสสวรรค์ บ้านเมืองย่อมมาก่อนสิ่งใดไม่ว่าจะเป็นโอรสหรืออนุชา กระหม่อมไม่ได้ต้องการเอาชนะ ทว่าความโกรธเกรี้ยวของฝ่าบาท กระหม่อมย่อมเข้าพระทัยดี ดังนั้น...ขอทรงตัดสินพระทัย”“เจ้า...เจ้าเองก็ต้องการบีบให้เราจนมุมหรือ ทั้งๆ ที่หากเจ้ายอมถอยให้เราสักก้าว บางทีเราอาจคุมขังเจ้ารองเอาไว้ จากนั้นเราอาจยอมให้เจ้ารับนางเป็นอนุชายา...”ชายหนุ่มส่ายหน้า “ชาตินี้กระหม่อมจะไม่แต่งงาน จะรั้งอยู่ที่ชายแดนตะวันออกชั่วชีวิต จะออกเดินทางทันทีที่บาดแผลทุเลาลง ขอทรงเมตตาละเว้นจวนปั๋ว ละเว้นอิงหลันเสวี่ยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”เขารู้ดี... รู้จักเชษฐาของตัวเองดีที่สุด รู้จักดีพอๆ กับที่รู้จักอดีตฮ่องเต้เขาเป็นต้นเหตุให้ทรงสูญเสียโอรสที่ทรงโปรดปราน ทว่าเขาเองก็ทำให้ตัวเองสุ่มเสี่ยงต่อการถูกลอบสังหาร เขามีใจให้สตรีที่ไม่คู่ควรกับฐานะ อีกทั้งนางยัง