All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 131 - Chapter 140

นางไม่ตอบเขาจึงยื่นมือออกไป คว้ามือนางมากุมเอาไว้ “หลันเสวี่ย” หยางกวงเรียกนางเสียงเบา ก้มลงมองปลายนิ้วเรียวยาวของนาง “ข้าไม่เสียใจ”นางเงยหน้าขึ้นมองเขา “ทั้งหมดที่หม่อมฉันทำ ล้วนแล้วแต่เพื่อน้องชาย เพื่อจวนปั๋ว หม่อมฉันให้อาจารย์ลั่วกับน้องชายไปชายแดน บอกให้พวกเขาช่วยพระองค์ แท้ที่จริงก็เพื่อหาผู้มีอำนาจสนับสนุน จากนั้นจะได้รับมือกับจวนโหว รับมือกับจ้าวหลิว”“ข้ารู้” เขายิ้ม “ข้าก็ยังไม่เสียใจ ข้ายินดีสนับสนุนเจ้า เป็นข้าที่ยินยอมทั้งสิ้น” คนอย่างเขาหากไม่ยินยอมเสียอย่าง ไม่ว่าใครก็ไม่อาจหลอกใช้เขาได้ “ข้าก็ยังสงสัย หากข้ารู้จักเจ้าก่อนที่เจ้าจะแต่งให้จ้าวหลิว...”“ตอนนั้นท่านอ๋องยังไม่กลับเมืองหลวง”“ก็จริง” สิบปี...นานมากจริงๆ เขาเพิ่งกลับมาก็พัวพันกับนางแล้ว ทั้งหมดนี้อาจเป็นโชคชะตา... “ข้าไม่ได้คาดหวังสิ่งใดไปมากกว่าให้เจ้าได้อยู่อย่างสงบสุขราบรื่นเช่นที่เจ้าปรารถนา ดังนั้น...ไม่ว่าผู้ใดจะพูด จะบังคับให้เจ้าทำสิ่งใด หากเจ้าไม่ยินยอม ไม่เต็มใจ เจ้าจะต้องยืนหยัดให้ถึงที่สุด ข้าสัญญา จะไม่มีใครบังคับเจ้าได้ขอเพียงเจ้าไม่เต็มใจ”นางก้มหน้าลงมองมือของเขาที่ยังคงกุมมือนางแน่น “เจ้าชอบ

นางถูกหย่า ถูกปลดจากตำแหน่งโหวฮูหยิน ความจริงในเรื่องนี้ทุกคนล้วนตระหนักดีว่านางทำไปเพราะจวนโหวนั้นเป็นดังหลุมที่ไม่มีวันถมจนเต็มราชสำนักเต็มไปด้วยการแก่งแย่ง อำนาจ ตำแหน่ง รวมไปถึงหน้าตา ทำให้ไม่ว่าจะต้องการหรือไม่จวนปั๋วก็ต้องแบกรับ ต้องทำตาม“นี่เป็นสิ่งที่ทุกคนในแคว้นยึดถือและปฏิบัติ ขุนนางต้องออกรบเมื่อบ้านเมืองต้องการ บิดาของหม่อมฉันบาดเจ็บจนไม่อาจลงจากเตียง ทายาทของเขามีเพียงหม่อมฉันกับน้องชาย หม่อมฉันเป็นสตรี น้องชายเองก็ยังไม่สวมหมวกด้วยซ้ำ ทว่าเหตุผลเหล่านี้ล้วนไม่อาจเป็นข้ออ้างไม่ให้จวนปั๋วส่งคนไปออกรบ นอกจากดิ้นรนหม่อมฉันยังสามารถทำอะไรได้เล่าเพคะ หลังจากหาทางออกได้ไม่เพียงไม่ได้รับความเห็นใจ กลับมีราชโองการเรียกตัวสามีให้ออกเดินทางทันทีโดยที่ไม่ได้เข้าห้องหอด้วยซ้ำ เขามีสตรีในดวงใจทั้งยังพาไปชายแดนด้วย กลับมาทั้งสองก็มีข่าวดีกันแล้วแถมยังใช้ข้ออ้างเรื่องที่หม่อมฉันไม่มีทายาทมาอ้าง เรื่องเช่นนี้สตรีใดได้ยิน แปดในสิบส่วนล้วนโกรธเคืองแทนหม่อมฉัน ล้วนเห็นอกเห็นใจ ล้วนเข้าอกเข้าใจ”“เจ้าจะบอกว่าเราใจจืดใจดำไม่เข้าใจเจ้า?”หญิงสาวยิ้ม “หม่อมฉันไม่บังอาจ”“คุณหนูใหญ่ ไม่ใช่เราไ

นางยังคงยิ้ม “เพราะนอกจากข้าจะรู้จักตัวเองดีแล้ว ข้ายังรู้จักเขาดีด้วย”เห็นหน้าน้องชายตัวเองนางหัวเราะ“อนุชายา...หรงเจี้ยนหวางเฟย หากข้ารับปากเจ้าว่าชีวิตวันข้างหน้าของข้า จะต่างจากการแต่งให้จ้าวหลิวอย่างไร ไห่จูจวิ้นจู่ ไทเฮา หรือแม้แต่ฮ่องเต้ ทุกคนล้วนมองว่าข้าไม่เหมาะสมกับท่านอ๋อง เจ้าว่าต่อไปข้าจะมีชีวิตอยู่อย่างไร”หญิงสาวเหม่อมองออกไปเหนือกำแพงสูง“จากทุกเรื่องที่ข้าเผชิญ ข้าตระหนักดีว่าความรัก การได้อยู่เคียงคู่ ทั้งสองอย่างมิใช่คำตอบสุดท้ายของชีวิต ท่านอ๋องเองก็คงรู้ว่าข้าไม่มีทางยอมตกลง หากสามารถโอนอ่อนเพื่อให้ทุกฝ่ายสมปรารถนา หากเขายอมฝืนใจเพียงเพื่อให้ได้ครอบครองตัวข้า เช่นนั้นเขาจะต่างอะไรกับจ้าวหลิวที่ยอมรับข้าเพื่อจุดประสงค์อื่น ทั้งๆ ที่เขามีสตรีข้างกายอยู่แล้วเล่า”นางรู้ดีว่านี่เป็นปมที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตนาง บุรุษ...จ้าวหลิวรักเสียนมู่ ทว่าก็ต้องการนางในกระดานหมาก เสียสละจากนั้นค่อยกอบโกยจากนั้นจึงทำลายทุกอย่างจนไม่เหลือซากหากวันนี้หรงเจี้ยนหวางปรารถนาในตัวนาง แต่เพื่อให้ไทเฮา ฝ่าบาท เห็นด้วย เขาพยักหน้ารับไห่จูจวิ้นจู่เข้าจวนเพื่อตัดความยุ่งยาก บุรุษที่ไม่ยืนหยัดเ

สายตามั่นคงคู่นั้นของเขา ประโยคที่มีเพียงไม่กี่คำ กลับทำให้นางตระหนักว่านางรักคนไม่ผิด ไม่ใช่บุรุษทุกคนจะให้ค่ากับสตรี ไม่ใช่บุรุษทุกคนจะให้ทางเลือกกับสตรี และไม่ใช่บุรุษทุกคนที่จะปฏิเสธแม้ตัวเขาอยากได้มาครอบครองหรงเจี้ยนหวางเป็นทุกอย่างที่นางอยากให้บุรุษที่จะอยู่เคียงข้างมี ทว่านางกลับไม่อาจไขว่คว้า ไม่อาจครอบครอง ไม่อาจเคียงคู่เขาขยับเข้ามาใกล้นาง ยื่นมือออกไปดึงปิ่นเงินของนางออกมา ปิ่นเงินแกะลวดลายเรียบๆ จากนั้นดึงกล่องเล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อ ในนั้นมีปิ่นหยกมันแพะแกะลายกล้วยไม้ ชายหนุ่มหยิบออกมาแล้วเสียบคืนบนเรือนผมของนางปิ่นเงินของนางถูกใส่แทนที่ในกล่อง จากนั้นเขาก็เก็บกลับไปในอกเสื้อของตน “เหมาะกับเจ้ามาก”นางมองการกระทำของเขาเงียบๆ นานมากกว่าที่นางจะกล่าว “ท่านอ๋อง หม่อมฉันจะไม่แต่งงานใหม่”เขาชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด“หม่อมฉันจะไม่เสียใจในภายหลังแน่นอน หวังเพียงท่านอ๋องปลอดภัยไร้กังวล ดังนั้นตอนอยู่ที่แดนตะวันออก ขอทรงถนอมพระวรกาย”“ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี” เขายิ้มหันมามองนาง ขยับเข้ามาใกล้อีก ยื่นมือออกมาประคองใบหน้าของนางขึ้น “เจ้าก็ต้องดูแลตัวเองให้ดี” แล้วจุมพิตแผ่วเบาก็ประทับล

---ท่านอ๋อง---หิมะกำลังละลายแล้ว ดอกเหมยเบ่งบานและกำลังจะร่วงโรย เมืองหลวงนับว่าอากาศดีมากจริงๆ ที่หมู่บ้านตอนนี้กำลังจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง หัวหน้าหมู่บ้านเพิ่งมีข่าวดี ฮูหยินของเขาคลอดบุตรชายในที่สุดปีนี้ข้าวเปลือกนับว่าได้ผลดีมาก ตามคำแนะนำของท่านอ๋อง ทำให้ผลผลิตปีนี้ดีกว่าทุกปี ฝ่าบาทยังพระราชทานป้ายอักษรแขวนเอาไว้เหนือทางเข้าหมู่บ้าน ตอนนี้หมู่บ้านหลงเฉิงกลายเป็นหมู่บ้านแห่งคุณความดี หลังจากที่ชายแดนได้รับเสบียงจากหมู่บ้านไม่ขาดน้องชายของหม่อมฉัน ตอนนี้ได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าองครักษ์เกราะดำ ยกความดีความชอบนี้ให้ท่านอ๋อง แม่ทัพเซี่ยรับเขาเป็นศิษย์ ฝึกปรือฝีมือเขาอย่างเข้มงวด ทำให้เขาไม่กล้าหย่อนวินัยแม้แต่น้อยสามปีแล้ว...ยังคงไม่คลายความคำนึง ขอท่านอ๋องดูแลถนอมวรกาย---หลันเสวี่ยของท่าน---เพิ่งอ่านจดหมายฉบับล่าสุดของอิงหลันเสวี่ยจบ จวินจิ่งที่มีสีหน้าเคร่งเครียด เขาเดินเข้ามารายงานชายหนุ่มที่ยังคงรั้งอยู่ที่ป้อม“ท่านอ๋อง มีราชโองการมาจากเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”“ราชโองการ??”“พ่ะย่ะค่ะ”ชายหนุ่มมองคนสนิท “มีเรื่องอะไร”“คือ...หลี่กงกงมากับ...อนุชายาพ่ะย่ะค่ะ ท่านหญิงสุ่ยหยาง บุญส