All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 141 - Chapter 148

ขณะที่เมืองหลวงต่างก็เกิดความขัดแย้งเรื่องที่สตรีที่เคยถูกปลดจากตำแหน่งโหวฮูหยิน เหตุใดจึงกลายเป็นนายหญิงของจวนอ๋อง นายหญิงของแดนตะวันออก จนถึงวันนี้ก็ยังมีคนกล่าวถึงว่านางไม่คู่ควรทว่า...ที่แดนตะวันออกแห่งนี้ อิงหลันเสวี่ยไม่ได้มีฐานะเป็นนายหญิงที่ออกคำสั่งเพียงเท่านั้นในกระโจมครัวนางกำลังช่วยแม่ครัว พ่อครัว ทำอาหาร ของว่าง รวมไปถึงตระเตรียมการกินอยู่ของทหารหาญในกระโจมหมอบางครั้งนางช่วยทำแผลให้ทหาร ช่วยเตรียมยา ช่วยดูเตาไฟที่ป้อมนางแทบจะกินนอนเช่นกันกับท่านอ๋อง ทำงาน ช่วยงาน ทำทุกอย่างเท่าที่นางจะสามารถแบ่งเบา อยู่เคียงข้าง คอยส่งกำลังใจ คอยดูแล คอยปลอบโยน ปลอบขวัญ มิใช่เพียงทำตัวเป็นนายหญิงที่นั่งๆ นอนๆ ท่ามกลางความสุขสบายการศึกแดนตะวันออกอันตรายรอบด้าน ทว่านางเป็นนายหญิงที่ไม่ชอบอยู่เฉย ท่านอ๋องออกรบด้านหน้า นางรอรับคนเจ็บอยู่เบื้องหลัง เสบียงกรังจวนปั๋วยังคงส่งให้ไม่ขาด ทั้งข้าวเปลือก ทั้งสมุนไพร ล้วนไม่เคยขาดแคลนบกพร่องหรงเจี้ยนหวาง...เบื้องหน้ารับมือข้าศึกฮึกเหิมห้าวหาญ กลับป้อมเขาเอนศีรษะพิงไหล่อนุชายาทั้งที่มือยังคงกุมด้ามกระบี่ ทางด้านอนุชายานั้น...เพียงนั่งนิ่งๆ ให้สาม

นอกจากตำแหน่งที่เหนือกว่า หรงเจี้ยนหวางก็ไม่ได้มีสิ่งใดพิเศษกว่านายทหารคนอื่นๆ ทว่าตอนนี้มีนางเข้ามาเพิ่ม ไม่ว่าใครในกองทัพก็ไม่ยอมให้เขาไร้จวน ไร้ที่นอนดีๆ เช่นนี้จึงเป็นสาเหตุของจวนอ๋องในแดนตะวันออกนึกถึงคืนแต่งงานที่นางกับเขาอยู่ในกระโจมทหาร แม้ไม่ได้หรูหราแต่ก็นับว่านี่เป็นการแต่งงานในแบบของฮูหยินทหารโดยแท้นาง...ไม่เคยเห็นหรงเจี้ยนหวางเมามายเช่นนั้น ไม่เคยเห็นเขามีความสุขเช่นนั้น ไม่เคยเห็นเขายิ้มกว้างเช่นนั้น แถมเขายังทำตัวราวกับอยู่กับสหาย มิใช่อยู่กับผู้ใต้บังคับบัญชาคืนนั้น...ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวถูกเปิด ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเผยให้เห็นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “หลันเสวี่ยของข้า”นางยิ้มให้เขา มองเขานั่งลงจากนั้นดึงนางเข้าไปกอด “คิดถึงเจ้าเหลือเกิน”นางลูบหลังเขาเบาๆ “หม่อมฉันก็คิดถึงท่านอ๋องเพคะ”คืนเข้าหอ...หรงเจี้ยนหวางร้อนเร่าราวกลุ่มไฟแผดเผานางให้มอดไหม้ อ่อนโยนราวกับต้องการหลอมละลายนางในอ้อมอกแกร่ง นางทำได้เพียงตอบรับ โอนอ่อน จากนั้นดื่มด่ำกับความโหยหาในใจที่มากล้น กกกอดเขาด้วยหัวใจที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักเรือนกายกำยำที่เต็มไปด้วยแผลเป็น มัดกล้ามหนั่นแน่นที่บดเบียดแนบชิด ความส

ท่านอ๋องกับนายหญิงช่างรักใคร่ไม่สร่างซา แต่งงานกันมาปีหนึ่งแล้ว ทว่าทั้งสองทำราวกับเพิ่งไหว้ฟ้าดินกันเมื่อวานก็ไม่ปาน!!!ปีต่อมาไทเฮาสวรรคต หรงเจี้ยนหวางพานางกลับเมืองหลวง ระหว่างไว้ทุกข์นายหญิงแดนตะวันออกกลับเป็นลมหมดสติ หมอหลวงวินิจฉัยว่านาง...ตั้งครรภ์!!ต่อมา...อิงหลันเสวี่ยคลอดท่านอ๋องน้อยตัวอวบอ้วน หรงเจี้ยนหวางเรียกเขาว่าต้าเป่า ทว่าฮ่องเต้พระราชทานนามให้ต้าเป่าว่า ‘หยางตงเฟิง’และเพราะฮ่องเต้อยากให้ทายาทจวนอ๋องได้รับการยอมรับ ทรงมีราชโองการแต่งตั้งนายหญิงแดนตะวันออกเป็นหรงเจี้ยนหวางเฟย แต่งตั้งหยางตงเฟิงเป็นท่านอ๋องน้อยแห่งแดนตะวันออกอิงหลันเสวี่ยน้ำตาคลอรับราชโองการด้วยมือที่สั่นเทา หรงเจี้ยนหวางประคองนางให้ลุกขึ้น จุมพิตหน้าผากนาง“เจ้าเคยพูด...ความอดทนไม่เคยทรยศผู้ใด นี่อย่างไรเล่า” นางเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขาปีถัดมาฮ่องเต้ประชวรหนัก มีราชโองการเรียกหรงเจี้ยนหวางกลับเมืองหลวงพร้อมชายาและท่านอ๋องน้อย ทว่าปีนั้นหรงเจี้ยนหวางเฟยกลับมีข่าวดีอีกครั้ง...นางตั้งครรภ์ฮ่องเต้ยิ้มให้นาง ขอให้นางยกโทษให้ นางขอให้ทรงพระราชทานนามให้บุตรคนที่สองที่ยังไม่ลืมตาดูโลก“เราอยากให้เป็นท่านหญิ

“ขอบพระทัยหวางเฟย ขอบพระทัยท่านอ๋อง!!”นางยิ้มให้สามี “กลับจวนปั๋วกันเถิดเพคะ”“เจ้าช่วยพวกนางทำไม”“เรื่องจริงทั้งนั้น หม่อมฉันเคยแต่งเข้าจวนโหว เคยถูกปลด เพราะเกิดเรื่องเหล่านั้นจึงพบกับท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่เสียใจ”เขายื่นมือมากุมมือนาง “กลับจวนปั๋วก็ได้”นางยื่นมืออีกข้างไปกุมมือบุตรชาย “วันนี้จะได้พบท่านอาจารย์ลั่วแล้ว ตงตงของแม่อยากฝึกวรยุทธ์กับท่านอาจารย์ลั่วหรือไม่”“ได้หรือขอรับท่านพ่อ”“ได้สิ”ภาพเบื้องหลังของชายหนุ่มผู้สูงส่งสง่างามกำลังอุ้มบุตรสาว มือหนึ่งกุมมือชายา ส่วนชายาจูงมือบุตรชาย มองแล้วเป็นภาพที่อบอุ่นชวนให้ผู้คนรู้สึกอิจฉายิ่งนักอดีตจะเป็นอย่างไรใครแยแสกันเล่า ปัจจุบันต่างหากที่นางใส่ใจนางมีเขาเคียงคู่ มีบุตรที่น่าเอ็นดูน่าทะนุถนอม ทั้งสองคนได้รับความรัก การอบรมสั่งสอนจากนางและสามี เติบโตมาท่ามกลางความรัก ความเอาใจใส่ นางเชื่อว่าบุตรทั้งสองจะเติบโตมาเป็นอย่างดี เป็นดวงใจของนาง ของเขา รวมทั้งแดนตะวันออกและต้าฉู่ค่ำคืนที่อากาศเย็นสบายหรงเจี้ยนหวางยืนอยู่บนกำแพงเรือนของจวนปั๋ว เบื้องล่างมีเสียงเจื้อยแจ้วของบุตรสาวและบุตรชาย“ข้าไม่เชื่อ ท่านพ่อน่ะหรือจะแอบปีนกำแพงเ