All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 151 - Chapter 160

“ในเมื่อเขียนใบหย่าแล้ว ก็ให้ทุกอย่างจบสิ้น ทั้งบุญคุณ ความแค้น เจ้า ข้า ตระกูลเซี่ยและตระกูลหวัง ล้วนไม่เกี่ยวข้องต่อกันอีก!”“ท่านลุง ข้า...”“ข้าไม่ใช่ลุงของเจ้า! ทุกอย่างข้าล้วนยกให้เจ้า สินเดิม สินสอด สิ่งที่เป็นของเสี่ยวเตี๋ย สิ่งที่พวกเจ้าตระกูลหวังอยากได้อยากครอบครอง ข้าขอเพียงเสี่ยวเตี๋ยและหนังสือหย่าขาดของเจ้า!”“เขียนหนังสือหย่าให้พวกเขาแล้วไล่ไป!!” เสียงทรงพลังของสตรีชรานางหนึ่งดังขึ้น“ท่านย่า...”“สตรีชั่วร้ายอำมหิตเช่นนี้ ถูกหย่าและไล่ไปก็สมควรแล้ว ตระกูลหวังไม่มีฮูหยินน้อยที่นิสัยเหี้ยมโหดอย่างนาง นับจากนี้พวกเราสองตระกูลตัดขาดไม่เกี่ยวข้อง!”“เสี่ยวฟาง” เซี่ยเหอส่งเสียงเรียกสาวใช้ของหญิงสาว “ไปเตรียมหมึกพู่กันมาให้คุณชายหวัง”“เจ้าค่ะ”นานมาก...เหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ ทว่ายังดีที่หวังคุ่นยังมีความเป็นคน อดีตสามีของเซี่ยจื่อเตี๋ยยอมให้เสี่ยวฟางพานางกลับห้อง เปลี่ยนเสื้อผ้าเช็ดตัว จากนั้นจึงถูกพาออกมานั่งยังห้องโถงหญิงสาวไม่ได้รับอนุญาตให้นำสิ่งใดติดตัวออกมา มีเพียงเสื้อผ้าที่สวมหนึ่งชุดและเครื่องประดับไม่กี่ชิ้นเสื้อคลุมหนานุ่มอบอุ่นถูกพันรอบตัวนาง กลิ่นหอมของสมุนไพรท

วิชาแพทย์ไม่ว่าจะแผนปัจจุบันหรือแผนโบราณ เป้าหมายก็ล้วนไม่ต่างกัน นั่นก็คือการช่วยชีวิตและบรรเทาความเจ็บป่วยให้ผู้คน เซี่ยจื่อเตี๋ยค่อยๆ เรียนรู้จากเซี่ยเหอพร้อมๆ กับการอ่านตำรับตำราต่างๆ ของบรรพบุรุษที่จดบันทึกเอาไว้ ความน่าสนใจของการฝังเข็ม ความมหัศจรรย์ของสมุนไพรที่แม้แต่สิ่งที่ปลูกเอาไว้หลังบ้านก็ยังมีและสามารถนำมาใช้ร้านหมอตระกูลเซี่ยแห่งเมืองอวี่หยาง เดิมทีชาวบ้านก็รู้จักและนับถือ บัดนี้มีนางเพิ่มเข้ามาเป็นท่านหมออีกคน แน่นอนว่าทุกคนย่อมสงสัยใคร่รู้หญิงสาวกับเซี่ยเหอแลกเปลี่ยนความรู้ ความสงสัย กระทั่งนำมาปรับใช้เพื่อรักษาคนเจ็บป่วย แรกๆ เซี่ยเหอสงสัยนาง ทว่านางคัดลอกตำราออกมาหลายเล่ม กล่าวอ้างว่าเคยอ่านตำราจากเมืองหลวง ใช้การรักษาแบบปัจจุบันในการโต้แย้งการรักษาตามแบบโบราณ บอกเขาในเรื่องจุดเด่น จุดด้อย กระทั่งกระบวนการของร่างกายมนุษย์ภาพวาดกลไกต่างๆ ของร่างกาย ทั้งหญิงและชาย ส่วนที่เหมือน ส่วนที่แตกต่าง กระทั่งในที่สุดเซี่ยเหอก็ค่อยๆ ยอมรับ แต่สิ่งหนึ่งที่เขายังคงไม่อาจเข้าใจ ไม่อาจยอมให้นางกระทำ นั่นก็คือ...การผ่าตัดข่าวการศึกทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน ชายแดนทางเหนือเกิดสงคราม

ศาลเจ้าร้างถูกแบ่งเป็นสองส่วนอย่างเอื้ออาทร กลุ่มคนที่มาใหม่มีท่าทีระแวดระวัง มีเพียงชายคนหนึ่งที่มีสีหน้ายิ้มแย้มเอ่ยถาม “คลอดกลางทางหรือ”“เจ้าค่ะ/ขอรับ ยังดีที่ไปรับท่านหมอมาทันเวลา”ชายผู้นั้นหันมามองนางกับเสี่ยวฟาง จากนั้นก็เดินกลับไปหาผู้เป็นนาย หญิงสาวมองเห็นเพียงรองเท้าปักสีน้ำเงินเข้ม ขอบของรองเท้าหุ้มแข็งมีด้านสีทองปักเป็นรูปกระเรียนสีเงิน เสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวบริสุทธิ์ คลุมทับและปกปิดใบหน้าของชายผู้นั้นชายใจดีคนแรกที่เอ่ยถามท่าทางคล้ายกุนซือ บุคลิกราวกับบัณฑิตแต่ก็สูงส่งกว่านั้นเขามองประเมินทุกอย่างรอบตัวอยู่ตลอดเวลา ใบหน้าสุขุมน่าเชื่อถืออีกทั้งยังน่าจะเป็นคนใจเย็นระดับหนึ่ง...เสียงไอดังแว่วมาเป็นระยะ คนคุ้มกันชุดดำแยกกันโอบล้อมเป็นวงกลม มีเสียงสนทนาดังขึ้นแผ่วเบา“มิสู้พวกเราแบ่งชาร้อนๆ ไปให้พวกเขา อย่างไรก็เป็นคนเดินทางเหมือนกัน” คุณชายตระกูลซวีที่ในใจยินดีที่ฮูหยินและบุตรปลอดภัย เขาเสนอแบ่งปันชาร้อนและหมั่นโถวให้คนอีกกลุ่มฝ่ายนั้นรับเอาไว้ด้วยความยินดี ทว่าหญิงสาวก็ยังมองเห็นว่าก่อนจะถูกส่งไปให้ผู้เป็นนายของกลุ่ม ก็ยังมีคนคุ้มกันผู้หนึ่งจิบชาและกินหมั่นโถวก่อน...สาย

ทุกคนขยับตัวแต่นางมองไปยังกุนซือผู้นั้น “หากอยากช่วยก็หาอะไรมากั้นรอบตัวเขาอย่าให้ลมเข้ามา”ทุกคนมองไปยังกุนซือ เสียงแหบของชายหนุ่มออกคำสั่ง “กุนซือว่านทำตามที่นางบอก”“ขอรับ”ไม่มีฉากกั้น ไม่มีผ้านวมหนานุ่มเพียงพอ ดังนั้นที่ทำได้ก็คือ...กำแพงมนุษย์ เซี่ยจื่อเตี๋ยมองคนคุ้มกันของชายหนุ่มด้วยสายตาอึ้งงัน“ถอดเสื้อข้าจะฝังเข็มปกป้องหัวใจเอาไว้ก่อน” นางสั่งอีกครั้งจากนั้นจึงยื่นมือออกไปแหวกสาบเสื้อของเขาออก บาดแผลหลายแห่งบนหน้าอกแกร่งยังคงอยู่ มีที่หายแล้ว ยังไม่หาย เพิ่งสมานตัวดี และแผลเป็นหญิงสาวมองประเมินครู่หนึ่งด้วยสายตาที่ไม่แม้แต่จะวูบไหว ลงมือฝังเข็มด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตลอดเวลารับรู้ว่าชายหนุ่มหล่อเหลากำลังจ้องมองมา“บาดแผล” นางมองเขาใบหน้าหล่อเหลายิ้มบาง... บุรุษผู้นี้มีใบหน้าซึ่งสวรรค์ประทานมาให้ ทว่าน่าเสียดายที่ชีวิตนี้แขวนอยู่บนเส้นด้ายผุกร่อนที่พร้อมจะขาดลงทุกเมื่อนางหยิบมีดสั้นออกมาเล่มหนึ่ง ยังไม่ทันได้ดึงออกจากฝัก กระบี่ยาวก็พาดลงมาที่ลำคอ นางถอนหายใจ “ได้ เช่นนั้นก็ขุดหลุมเอาไว้รอฝังเขาได้เลย ข้าให้เวลาเขาไม่เกิน...สองวัน”กระบี่ที่พาดลงมาสั่นไหวเล็กน้อย นางเก็บของกลับ

นางไม่ตอบกลับใช้สายตาไล่คนของเขาออกไป ไม่นานเซี่ยเหอก็เขามาในห้อง เขาทั้งบ่นทั้งถลึงตามองนาง ถึงอย่างนั้นกลับสวมผ้ากันเปื้อนที่นางส่งให้ “วางยาสลบเขาเถิด” นางกล่าวแล้ว...ชายหนุ่มก็ไม่รับรู้สิ่งใดอีก“เสี่ยวเตี๋ยเจ้าคิดจะทำอะไร”“หนูทดลองมาหาถึงที่ ไม่ลองท่านจะเชื่อข้าหรือ ข้าจะทำการ...ผ่าตัด!”เห็นดวงตาท่าทางตื่นเต้นของนางเซี่ยเหอได้แต่รู้สึกปวดศีรษะ “เสร็จจากเรื่องวันนี้ข้าจะให้ท่านป้าสะใภ้ของเจ้าขับเจ้าขังเอาไว้ในจวนเสีย!!”ในเมื่อไม่มียาปฏิชีวนะ ไม่มีน้ำเกลือ ไม่มีสายน้ำเกลือ ไม่มียาจากโลกปัจจุบันดังนั้นหญิงสาวก็จำต้องเลือกใช้แพทย์แผนโบราณแบบประยุกต์สมุนไพรหลายๆ ตัวที่นางเคยลองนำมาทำยาฆ่าเชื้อ ขับพิษ บวกกับการผ่าตัดเอาเนื้อตาย ขับหนอง และส่วนที่ติดเชื้อออก จากนั้นก็ใช้ยาประคองอาการ นอกจากเซี่ยเหอจะคอยช่วยในหลายๆ เรื่อง เขายังทำหน้าที่คอยดูว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงยังคงหายใจเป็นปกติดีกว่าสองชั่วยามที่การผ่าตัดเป็นไปอย่างทุลักทุเล ในที่สุดหญิงสาวก็ถอนหายใจออกมาเมื่อใช้ยาสูตรปรับปรุงเองโดยมีส่วนผสมหลักของจิเสวี่ยเฉ่า เหลียงหยางเจียว[1]ต่าเต็ก แบะตง เต็งซิมและเขากวาง บดเป็นผงเพื่อใช้โร