บททั้งหมดของ ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: บทที่ 161 - บทที่ 170

เขา...ยืนอยู่บนซากศพของเหล่าทหารหาญ มือถือทวนเล่มใหญ่ซึ่งมีพูดแดงเปียกชุ่มไปด้วยเลือดคาวคลุ้ง กับธงสีขาวด้านหน้าที่โบกสะบัด สัญลักษณ์ของการยอมแพ้และขอเจรจา ถึงอย่างนั้นเมื่อเขาเดินไปจนถึงธงขาว ธนูลูกหนึ่งกลับพุ่งเข้ามาจากฝ่ายของศัตรู แทงทะลุเข่าของเขาอย่างแม่นยำ!!!ห่าธนูมากมายพุ่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง แทงทะลุแม้แต่กับคนที่ถือธงขาวฝ่ายเดียวกัน ชายหนุ่มรับร่างที่ล้มตัวลงมา ใช้อีกฝ่ายเป็นเกราะกำบัง เสียงเหล่าทหารโห่ร้องด้วยความโกรธแค้น แม้ยังไม่มีคำสั่งแต่เมื่อเห็นเขาถูกลอบสังหาร ทุกคนต่างกรูกันเข้ามาพร้อมอาวุธในมือทุ่งสังหารที่ไร้ซึ่งความปรานี ความโกรธแค้นที่ไม่อาจหยุดยั้ง กับสงครามที่จบลงด้วยความตายและเลือดเนื้อสงครามจบลงหลังจากนั้นไม่กี่เดือนท่ามกลางความโกรธ เกลียด และความชิงชัง แคว้นทางเหนือถูกเขาถล่มราบกลายเป็นเมืองขึ้น กองทหารไม่อาจฟื้นฟู ทว่าเช่นกันกับเขาที่เข่าข้างนั้นทำให้แม้แต่ชีวิตก็ไม่อาจรักษาพิษร้ายแรงที่ไหลเวียนในร่าง กับขาข้างหนึ่งที่ไม่อาจใช้งาน จากแม่ทัพผู้เกรียงไกร ท่านอ๋องผู้สง่างาม อนุชาผู้ซึ่งเป็นความแข็งแกร่งทั้งหมดของแคว้น กลับกลายเป็นชายพิการที่ร่างกายนับวันรอท

มองคนคุ้มกันของเขาที่ยืนเฝ้าหน้าห้อง แต่มีคนสองคนที่ไม่เคยไปไหน ไม่เคยห่างกาย หากคนหนึ่งไม่อยู่อีกคนก็ต้องอยู่ และกุนซือผู้นั้นที่แซ่ว่าน นามว่าหรงคนสามคนที่น่าจะเป็นคนสนิทของชายหนุ่มเสื้อคลุมจิ้งจอก...ยามค่ำคืนเขามักฝันร้าย... ความเศร้า ความคับแค้น บาดแผลในใจที่มักถูกหลอกหลอนในยามหลับใหล นางนั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง กอดไหล่ของเขาเอาไว้ ประคองไม่ให้เขาทำร้ายตัวเองโดยมีคนของเขาคอยให้ความช่วยเหลือ หาไม่เรี่ยวแรงของนางย่อมไม่มีทางหยุดเขาได้น่าแปลกแม้ร่างกายของเขาอ่อนแอ แต่ในยามหลับใหลและฝันร้าย ชายหนุ่มกลับมีเรี่ยวแรงมากพอที่จะพังขอบเตียง กุมถ้วยจนแตก เห็นชัดว่าในตอนที่เขายังไม่กลายเป็นคนปวกเปียกเช่นนี้ พละกำลังของเขานั้นคงมหาศาลเขา...ฝันร้ายอีกแล้ว เซี่ยจื่อเตี๋ยมองคิ้วที่ขมวดมุ่นของเขา ร่างกายที่เครียดขึ้ง มือที่กำแน่น เสียงพึมพำราวกับไม่อาจปล่อยวางนางเงี่ยหูฟังเขาพึมพำเสียงเบา “อย่าตาย... มากมายเหลือเกิน ความสูญเสีย สังหารให้สิ้น... ไร้มโนธรรมนัก ลอบกัด...”หญิงสาวถอนหายใจมองเขา ใบหน้าหลับใหลหากแต่ก็แสดงถึงอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด นี่เป็นเรื่องปกติของคนที่สูญเสียและในขณะเดียวก

เซี่ยจื่อเตี๋ยไม่เคยรู้ว่าตัวนางจะมีความอดทนมากมายถึงเพียงนี้ นางถลึงตาให้ว่านหรงผู้เป็นกุนซือของเสียนจื่อ “แม้ขาเขาเริ่มดีขึ้น แต่พิษในร่างก็ยังต้องขับออก ข้าให้เขาแช่ในน้ำที่มีน้ำส้มสายชูดำ อู่เป้ยจื่อ และพิษของตะขาบหัวแดง ใช้พิษขับพิษ ทะลวงเส้นลมปราณระงับอาการปวด หากไม่ถอดเสื้อผ้าของเขาหรือจะให้แช่ลงไปทั้งอย่างนี้?! ขาของเขายังไม่อาจโดนน้ำ ดังนั้นจึงต้องยกขึ้นเอาไว้เช่นเดิมและตัดชุดของเขาออกบางส่วน! ขับพิษออกมากับเหงื่อและน้ำที่เขาแช่ลงไป นี่เป็นการช่วยชีวิตคน!” นางหอบเพราะทั้งเหนื่อยทั้งโกรธกรุ่น “ข้าขอเตือน ความอดทนของข้ามีขีดจำกัด ไม่อยากรักษาก็ไสหัวไปให้หมด!!” พูดจบก็ขว้างเสื้อกันเปื้อนลงไปบนพื้นส่งๆ จากนั้นก้าวฉับๆ ออกไปจากห้องเสี่ยนจื่อถอนหายใจมองคนของตน ทางหนึ่งเข้าใจเพราะคนของเขาไม่ได้รู้จักหญิงสาวดี อีกใจก็เข้าใจหญิงสาวที่ต้องการทำการรักษา“นายท่าน ท่านไม่รู้อะไร นางใช้ท่านเป็นหนูทดลอง ข้าได้ยินพวกเขาสนทนากัน นางไม่เคยทำการรักษาอาการคนเจ็บเช่นท่านมาก่อน ไม่เคยลงมีดผ่า แต่นางกลับใช้กับท่านเป็นคนแรก! เห็นนี่หรือไม่ขอรับ...บันทึกการรักษาของนาง ข้าแอบอ่านดู นางบันทึกทุกอย่างเ

“ใช่แล้ว ท่านเจ้าเมืองให้คนออกไปดูแล้ว เรื่องการซ่อมแซมคงต้องจัดการให้ดี ตอนนี้ที่ทำได้คือช่วยดูแลคนเจ็บไปก่อน” นางลุกขึ้นทว่าเขาเรียกฉางเฟิงเข้ามา“ข้ามีคนติดตามมาด้วยหลายคน ล้วนเป็นคนที่...ใช้งานได้ พาพวกเขาไปด้วยการซ่อมสะพานพวกเขาเองก็พอมีความรู้”นางเลิกคิ้วมองเขาสลับกับฉางเฟิง “เช่นนั้นก็ขอบคุณ ไว้ข้าจะหักค่าแรงของพวกเขาออกจากค่าใช้จ่ายในการรักษาท่านก็แล้วกัน”เขาถอนหายใจ “ต้องคำนวณให้ชัดเจนถึงเพียงนี้?”ฉางเฟิงกระซิบเสียงเบา “กุนซือว่านเพิ่งทะเลาะกับท่านหมอเมื่อเช้าขอรับ ดูเหมือนค่ารักษาจะแพงมาก นางบอกว่าทั้งค่ากิน ค่าที่พัก ค่ายา ค่าหมอ รวมๆ แล้วหนึ่งเดือนมานี้ก็...สามพันตำลึง”เสียนจื่อเลิกคิ้ว สามพันตำลึงก็นับว่าแพงจริงๆ ทว่า...เขามองไปรอบๆ ห้อง มองดูสภาพของตัวเอง ยา และอาหาร ทุกอย่างนับว่าไม่เลวเลย อีกทั้งยังมีคนคอยมาดูแลหากไม่ใช่นางก็จะเป็นท่านหมอเซี่ย นับว่ามีหมออยู่ข้างกายไม่ต้องกังวล “บอกเขาจ่ายไป ข้าไม่ได้ยากไร้จนถึงขั้นไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาในยามเจ็บป่วย”“ขอรับ”“ไปบอกว่านหรงให้พาคนของเราไปช่วยซ่อมสะพาน คุ้มกันความปลอดภัยท่านหมอเซี่ยด้วย”“ขอรับ” ฉางเฟิงรับคำจากนั้นเดิ

“ทำไมหรือ” เซี่ยเหอรู้สึกกังวลทว่าตอนที่เขากำลังจะถามหญิงสาวกลับส่งยาเม็ดหนึ่งไปยังริมฝีปากของเขา “นั่นอะไร”“ยาพิษ”!!! ทุกคนเบิกตามองนางด้วยความตกใจ ว่านหรงอ้าปากส่งเสียงห้าม ทว่านางกลับจ้องเสี่ยนจื่อเขม็ง“ร่างกายของท่านไม่ตอบสนองยาไม่ว่าชนิดใดก็ตาม ตอนนี้แผลเริ่มมีหนองอีกแล้ว ข้าไม่อาจทำการผ่าตัดอีกครั้งหากพิษในร่างกายของท่านยังขับออกไปได้ไม่เกินครึ่ง เพียงกินยา ขับเหงื่อ แช่สมุนไพร อย่างมากก็ขับออกได้เพียงหนึ่งในสิบ ขอเพียงตอนนี้ขับพิษออกไปได้เกินครึ่ง พิษไม่ส่งผลต่อเข่า ร่างกายติดเชื้อลดลง ท่านจะมีโอกาสรอดมากกว่า”“ท่านหมอเซี่ยท่านบอกเองว่านายท่าน...”เสียนจื่อยกมือห้ามคนของตน “หากข้ากินยาพิษนี้ ข้าจะเป็นอย่างไร”นางตอบเขาตามตรง “ท่านอาจตายในทันที หรืออาจอดทนได้จนถึงที่สุด ...ไม่มีใครรู้แม้แต่ข้า แต่หากท่านไม่ตาย พิษจะถูกขับออกไปครึ่งหนึ่ง หลังขับพิษข้าจะทำการผ่าตัดอีกครั้ง ท่านจะรอดและจะกลับมาเดินได้อีกครั้ง ร่างกายจะหลงเหลือเพียงแผลเป็น อาจรู้สึกเจ็บบ้างในยามที่อากาศเย็น อาจลงน้ำหนักมากไม่ได้ ฝึกยุทธ์ได้ไม่หนักหน่วงเช่นเคย แต่ท่านจะเดินได้เป็นปกติเช่นเดิม”“ไม่มีทางอื่นใช่หรือ