All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 171 - Chapter 180

นางถอนหายใจออกมาในใจรู้สึกสงสารอีกฝ่ายขึ้นมา “ท่านเก่งมาก ตอนนี้พักได้” ก่อนหลับยังส่งลูกกลอนเก้าสหายใส่ปากเขา “เคี้ยวแล้วกลืน” น้ำแกงสาลี่หวานถูกป้อนถึงปากอีกสองช้อน “จากนี้ก็หลับเสียไม่ต้องกังวล”เขาทำตามอย่างว่าง่ายยังเอนตัวลงมาหานาง ใช้หน้าผากพิงลงไปบนไหล่ของนาง “ขอบคุณ ข้า...ไม่รู้สึกกลัวเลย” เขาพึมพำเสียงเบาและมีเพียงนางที่ได้ยินแน่นอน...แม้เป็นบุรุษอกสามศอกและแข็งแกร่งมากเพียงใด ถึงเวลาที่ต้องดิ้นรนในใจก็ต้องมีความกลัวเหมือนกันหมดทันทีที่ลืมตาภาพแรกก็ยังคงเป็นหญิงสาวที่นอนขดตัวบนแคร่เล็กๆ ริมหน้าต่าง ประตูถูกแง้มเปิด...สาวใช้นามเสี่ยวฟางเดินเข้ามาพร้อมยากรุ่นร้อน นางมองไปยังผู้เป็นนายและพยายามลงฝีเท้าให้เบาที่สุด“ยาเจ้าค่ะ” นางกระซิบบอกเสียนจื่อรับยามาดื่ม นอกจากยาเขาสังเกตเห็นว่ายังมีน้ำแกงสาลี่หวาน สาวใช้ส่งให้เขาก็ดื่มโดยไม่ถาม “ท่านหมอเพิ่งได้นอนหรือ”“เจ้าค่ะ ด้านนอกวุ่นวายมากเพราะมีพายุ ขบวนเดินทางเกิดเรื่อง มีคนบาดเจ็บ ตอนนี้ท่านหมอเซี่ยกำลังดูแลอยู่ คุณหนูเพิ่งได้กลับเข้ามาพักเจ้าค่ะ”เขาพยักหน้าจากนั้นขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ตอนนี้ขาของเขาไม่ได้บวมเหมือนเมื่อก่อน ไม่ค่อ

นางอยากเล่น!! แต่ว่า...“ข้ายังไม่มีเวลาเลย” มองคนไข้ที่ยังตรวจไม่เสร็จ “รอข้าเสร็จก่อนจะมาเล่นกับท่านสักกระดาน”“ได้” เขาอมยิ้มจากนั้นสำรับก็ตั้งเสร็จพอดีนับจากนั้นกระดานหมากที่น่าตื่นเต้นระหว่างเสียนจื่อและเซี่ยจื่อเตี๋ยก็เริ่มขึ้น ทุกวันหากมีเวลาว่างที่ศาลากลางลานตรวจคนไข้ ชายหนุ่มกับหญิงสาวก็จะนั่งประลองหมากกันด้วยท่าทีจริงจัง นับว่าทำให้ว่านหรงได้เปิดหูเปิดตาคนหนึ่งรุก คนหนึ่งรับ คนหนึ่งวางกลลวง คนหนึ่งเดินเข้าไปและหาทางหลบเลี่ยงออกมาได้ ผลัดกันแพ้ ผลัดกันชนะ ผลัดกันไล่ต้อนไม่มีใครยอมใครนานมากแล้วที่เขาไม่ได้เห็นผู้เป็นนายมีชีวิตชีวาเช่นนี้ ไม่ได้เห็นกระดานหมากที่ทำให้เสียนจื่อต้องครุ่นคิดอย่างหนัก ไม่ได้เห็นอีกฝ่ายโดนไล่ต้อนแบบลมหายใจประชิดด้านหลังเช่นนี้ หายากนักที่จะมีผู้ที่ทำให้เสียนจื่อรู้สึกเกือบเพลี่ยงพล้ำ ยิ่งเป็นสตรีก็ยิ่งไม่มี ไม่มีเลย!!พายุลูกใหญ่พัดพาชะตาของผู้ที่พรากจากให้หวนคืนมาพานพบ ขณะที่หมากอันน่าตื่นตาดำเนินไป กลุ่มคนเดินทางอีกกลุ่มก็ถูกส่งเข้ามารักษา ผู้เป็นนายของขบวนเดินทางตกม้าจนขาได้รับบาดเจ็บ อีกฝ่ายถูกหามเข้ามากลางลาน ในยามที่เซี่ยจื่อเตี๋ยกำลังวางหมาก

หันกลับไปปิดประตูและเห็นหญิงสาวกำลังใช้กรรไกรตัดผ้าพันแผล ผู้เป็นนายยังคงมองนางนิ่ง ทั้งยังถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “เขาเองก็น่าจะมาจากเมืองหลวง คนของเขาหลายคนมีตราของร้านสมุนไพรตระกูลหวัง คหบดีตระกูลหวังกระมัง”“ใช่” นางตอบว่านหรงปิดประตูจากนั้นเดินออกมาพร้อมกับเยี่ยนเฟิงและฉางเฟิง “ข้าคงต้องเริ่มสืบสาวเรื่องของท่านหมอเซี่ย เริ่มจากคหบดีตระกูลหวัง”“แต่...นายท่านยังไม่ได้สั่ง”“แม้ไม่สั่งแต่คิดหรือว่าหากท่านผู้นั้นที่เมืองหลวงได้ยินข่าว เรื่องทั้งหมดนี้จะไม่ถูกสืบสาวรื้อค้น”ทั้งสามคนถอนหายใจออกมาเสียงเบา “ไม่รู้ก็แล้วไปเถิด แต่พอรู้แล้วเหตุใดข้าจึงรู้สึกว่า...คหบดีตระกูลหวังผู้นี้ไม่ควรมาที่นี่เลย หากจะมาเหตุใดไม่มาช้ากว่านี้สักนิด ช่วงเวลาสงบสุขสองสามเดือนมานี้...ช่างน่าเสียดาย”“เฮ้อ...”ศาลากลางลานตรวจก็ยังมีเสียนจื่อออกมานั่งเล่นหมากล้อม ทางหนึ่งเขามองตามเซี่ยจื่อเตี๋ย ทางหนึ่งก็มองเห็นว่าหวังคุ่นเอาแต่มองนางด้วยสายตาสงสัยเช่นกัน ตอนหญิงสาวนั่งลงฝั่งตรงข้าม หยิบหมากขาวขึ้นมาเพื่อเริ่มหมากกระดานใหม่ เขายิ้มมองเสี่ยวฟางที่ขยับเข้ามาบดบังสายตาใครอีกคนที่อยู่ไกลออกไป“ขาหักเดินไม

หวังคุ่นมองไปรอบๆ นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะพูดถึงเรื่องหย่าขาด ทั้งที่แต่แรกเขาอยากให้นางอึดอัด อยากให้ผู้คนคิดคาดเดากันไปเอง กระทั่งลือเรื่องเสียหายของนางในอดีต มองไปยังบุรุษหล่อเหลาข้างกายนาง เขาแค่นหัวเราะ “แม้หย่าขาดกันข้าก็ว่าเข้าไม่ได้ลำบากเท่าไรนัก ตรงกันข้ามกลับมีบุรุษหล่อเหลาคอยนั่งเคียงข้าง เขาคงไม่ได้เป็นเพียงคนไข้ของเจ้าเท่านั้นกระมัง”หญิงสาวหรี่ตา “หวังคุ่น ข้าเคยเตือนแล้วมิใช่หรือว่าทางที่ดีท่านควรสงบปากสงบคำ ข้าจะมีบุรุษหล่อเหลานั่งเคียงข้าง หรือจะมีชายอัปลักษณ์คอยเอาอกเอาใจ นี่ก็ไม่ใช่ธุระกงการใดของท่าน หากไม่ใช่เพราะท่านกินน้ำส้ม เช่นนั้นก็...หุบปากไปน่าจะดี”“เจ้า!! ผู้ใดหึงหวง ผู้ใดกินน้ำส้ม! เจ้าพูดให้ดีๆ ข้าจะไปหึงหวงสตรีที่เคยหย่าขาดไปทำไมกัน! ก็แค่ของที่ข้าทิ้งไปแล้ว ผู้ใดอยากได้ก็เอาไปสิ ข้าหาเสียดายไม่!” เขาโมโหจนลืมดูสถานการณ์ กล่าวต่อไปด้วยความหงุดหงิด “จะว่าไปก็มีเพียงบุรุษพิการอย่างเขาเท่านั้นที่ต้องการเจ้า บุรุษดีๆ มีความคิดที่ไหนจะอยากได้สตรีที่เคยถูกสามีหย่าเช่นเจ้าไปเป็นฮูหยิน...”เงียบกริบ...ผู้คนมองหวังคุ่นด้วยสายตาหลากหลาย มองสลับกับเซี่ยจื่อเตี๋ยที่ม

กำหนดผ่าตัดเวียนมาถึงแล้ว สิ่งที่ต้องการถูกส่งมาจากเมืองหลวง เซี่ยจื่อเตี๋ยไม่ได้คาดหวังว่าการรักษาเสียนจื่อจะลลุล่วงและราบรื่นในคราเดียว ด้วยอุปสรรคของเครื่องมือและยาที่จำกัดนัก ทว่าจนถึงตอนนี้เขาที่ยังคงมีชีวิตอยู่ ก็ทำให้นางตระหนักดีว่าสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ย่อมสามารถเป็นไปได้เสมอความรู้ที่มีมา บวกกับความรู้แผนใหม่ แพทย์แผนโบราณประสานกับแพทย์แผนปัจจุบัน การรักษาที่ทุกครั้งนางก็ทุ่มเทอย่างเต็มที่ ทำทุกอย่างอย่างรอบคอบและรัดกุมนอกห้องมีคนคุ้มกันรอบด้าน ว่านหรงคอยเฝ้าคนของตระกูลหวังไม่ให้ก่อเรื่อง กระทั่งครึ่งค่อนวันหญิงสาวจึงเดินออกมาจากห้องผ่าตัดด้วยใบหน้าอิดโรย “คราวนี้ก็รอดูอาการ...” นางยิ้มให้ว่านหรง เป็นรอยยิ้มที่ดูโล่งอก “แม้ว่าพิษจะยังหลงเหลือ แต่แผลที่ขาของเขาไม่มีสิ่งใดน่ากังวล หากหลังจากนี้ไม่มีอาการติดเชื้ออีก เขาจะกลับมาเดินได้ จะค่อยๆ หายดีเป็นปกติ”ว่านหรงถอนหายใจออกมาด้วยรอยยิ้มโล่งอก “ขอบคุณท่านหมอหญิง ของคุณท่านมาก สวรรค์ ขอบคุณเหลือเกิน!”แม้แต่เยี่ยนเฟิงและฉางเฟิงเองก็ทรุดตัวลงนั่งด้วยความโล่งอก เห็นชัดว่าทุกคนรับรู้ถึงความเคร่งเครียดตอนหญิงสาวก้าวเข้าไปในห้อง ครั้ง