All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 181 - Chapter 190

ว่านหรง...มองผู้เป็นนายที่กำลังฝึกเดิน ข้างๆ มีเสียงของเซี่ยจื่อเตี๋ยคอยบอกว่าต้องทำอย่างไร ต้องใจเย็นๆ ช้าๆ ห้ามใจร้อนแปดเดือน...จากคนที่กำลังจะสิ้นใจ จากคนที่สิ้นหวัง จากบุรุษที่รอเพียงวันที่ลมหายใจหยุดลง บัดนี้ผู้เป็นนายกำลังจะกลับมาหายเป็นปกติจริงอยู่พิษในร่างกายยังคงหลงเหลือ แต่ในทุกๆ วันท่านหมอเซี่ยผู้นี้จะให้คนส่งสมุนไพรมาให้ ทั้งยากิน ยาที่ใช้สำหรับแช่น้ำอาบ รวมไปถึงขั้นตอนการใช้ สิ่งที่ต้องระวัง กำชับสิ่งที่ไม่ควรทำเอาไว้เสร็จสรรพเขาไม่อาจไม่ยอมรับว่าแม้ราคาจะสูงลิ่วในทุกๆ การรักษา ทั้งยังเป็นราคาที่ไม่เหมือนกับที่นางรักษาชาวบ้าน แต่เห็นอาการของผู้เป็นนายที่เคยสิ้นหวัง บัดนี้กลับเริ่มดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดทั้งร่างกาย สีหน้า กระทั่งรอยยิ้มที่มักจะอยู่บนใบหน้าผู้เป็นนายเสมอ วันนี้เขาพูดได้แล้วว่าทั่วหล้านี้ไม่มีใครเก่งเกินกว่าท่านหมอหญิงเซี่ยผู้นี้อีกแล้ว ไม่เพียงรักษาอาการเจ็บป่วยทางการ แต่อาการทางใจที่สิ้นหวังและหม่นหมอง ทั้งหมดนั้นกลับไม่มีหลงเหลือร่องรอยให้เห็น แม้แต่ฝันร้ายนายของเขาก็ไม่ได้ฝันมานานแล้ว…ด้วยความดีใจเขาเขียนจดหมายและส่งพิราบสื่อสารกลับไปยังเมืองหลวง แจ้ง

หญิงสาวมองตามมือเขาจากนั้นพยักหน้า “ก็จริง แต่งดงามมากหากไม่ชนะนายท่านลู่ไม่ถึงขั้นกระอักเลือดเลยหรือ”เสียนจื่อหัวเราะ “หากเป็นเช่นนั้นได้มิเท่ากับเป็นเรื่องดีหรอกหรือ เจ้าจะได้มีคนไข้ นายท่านลู่ร่ำรวยมั่งคั่ง เขาย่อมยอมจ่ายให้เจ้าอย่างไม่ลังเล”“มีเหตุผล!” นางหัวเราะระหว่างนั้นทั้งสองไม่ได้รู้เลยว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนกลุ่มหนึ่ง บุรุษที่เพิ่งก้าวออกมาจากจวนจี๋เสียงก่อนหน้านี้ “ท่านอ๋องกำลัง...ยิ้ม?!”“ขอรับกงกง”“สตรีผู้นั้นหรือท่านหมอเซี่ย”“เกรงว่าจะใช่ขอรับ เป็นสตรีนางเดียวที่วนเวียนอยู่ใกล้ๆ ท่านอ๋องขณะนี้”“ที่ท่านอ๋องไม่ยอมกลับเมืองหลวงก็เพราะนาง?”เงียบ...ไม่มีเสียงตอบรับ“แล้วกงกงจะทำอย่างไรขอรับ”“ออกจากเมืองอวี่หยางก่อน รอคำสั่ง”“ไม่รออยู่ที่นี่หรือขอรับ ข้าน้อยให้คนส่งม้าเร็วกลับไปแล้ว”“รออยู่ที่นี่? เจ้าจะรอให้ถูกโยนออกจากประตูเมืองหรือ ท่านอ๋องกล่าวชัดเจนว่าไม่กลับ ทั้งยังสั่งให้ข้ากลับไปถวายรายงานตามนั้น หากยังรั้งอยู่ไม่ถูกโยนออกไปจากเมืองอวี่หยางก็ไม่ใช่จื่อเสียนชินหวางแล้ว!!”หลี่กงกงได้แต่ถอนหายใจ “กลับออกไปก่อน ได้รับคำสั่งค่อยวางแผนอีกที หาไม่ยังไม่ทันได้

รถม้าเหล่านั้นนางคุ้นตายิ่ง เซี่ยจื่อเตี๋ยถอนหายใจออกมาเสียงเบา นางมองเสี่ยวฟางที่ให้อย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยแขนของตน หากบอกให้เสี่ยวฟางกลับเข้าเมืองอวี่หยางอีกฝ่ายต้องไม่ยอมแน่นอน “เช่นนั้นปล่อยคนก่อน”“ทำเช่นนั้นไม่ได้ ขออภัยด้วย ข้าจะให้คนปล่อยพวกเขาเมื่อพวกเราออกเดินทางแล้วสี่ชั่วยาม”“เพราะอะไร”หลี่กงกงตอบอย่างใจเย็น “เพื่อไม่ให้มีคนไล่ตามทัน”นางขมวดคิ้วจากนั้นนึกถึงฉางเฟิงและเยี่ยนเฟิง “เอาเถิด” นางยอมเดินไปขึ้นรถม้าโดยดี พบว่าในรถม้านั้นนอกจากความหรูหรายังนั่งสบายมาก เห็นชัดว่าผู้ที่ต้องการพบนางไม่ได้ปองร้าย อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ หาไม่คงส่งคนจับนางยัดใส่ถุงขึ้นหลังม้าควบกลับไปเมืองหลวง เช่นนี้น่าจะรวดเร็วมากกว่ารถม้าโคลงเคลงไปมาน่าปวดหัว เห็นชัดว่าพวกเขารีบเดินทางเป็นอย่างยิ่ง ขนาดมีเวลาออกเดินทางก่อนถึงสี่ชั่วยามยังเร่งรีบขนาดนี้ เห็นชัดว่าคงเกรงว่าจะถูกไล่ตามจนทันจริงๆ“คุณหนู” เสี่ยวฟางมีท่าทีกังวล“อย่ากลัว ไม่เป็นไรหรอก”“ท่านรู้หรือเจ้าคะว่าพวกเขาเป็นใคร”“คิดว่า...รู้”เสี่ยวฟางเลิกคิ้ว“เดาจาก...คุณชายเสียนจื่อ ฐานะของเขา...” รถม้าเหล่านี้เคยเห็นจอดอยู่ที่หน้าจวนของเขา

คราวนี้เสียงหัวเราะดังขึ้นด้วยความขบขัน ทว่าในน้ำเสียงก็ยังเต็มไปด้วยความยินดี “เขาหายแล้ว...หายแล้ว ดียิ่งนัก เราจะปูนบำเหน็จเจ้าเจ้าอยากได้อะไร”“เอ่อ...” อยากได้เงิน นางอยากตอบออกไปแบบนั้นจริงๆ แต่ว่าเสียนจื่อจ่ายนางมาแล้วเป็นค่ารักษาตอนนั้นเองมีขันทีเข้ามารายงาน “ฝ่าบาทฮองเฮาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่พบ ไม่ต้องให้ใครเข้ามาหากเราไม่อนุญาต”“พ่ะย่ะค่ะ” มีความเย็นชาเจือเอาไว้ในน้ำเสียง เซี่ยจื่อเตี๋ยพยายามไม่สังเกต ไม่มองไปรอบๆ แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไม่อยากคาดเดาเรื่องใดทั้งสิ้น“ท่านหมอเซี่ย”“เพคะฝ่าบาท”“จื่อเสียนชินหวาง...เดิมทีก็เป็นเด็กดีมาก” อีกฝ่ายเว้นระยะไปครู่หนึ่ง “ตอนนั้นเขามีความฝันที่จะออกไปท่องยุทธภพ เสด็จพ่อเองก็อนุญาตแล้วด้วย ตอนนั้นจำได้ว่าเราอิจฉาเขามากที่ไม่ต้องแบกรับภาระใดๆ ไม่เหมือนเรา”นางรับฟังเงียบๆ“เขาเป็นน้องชายต่างมารดากับเรา ทว่าก็นับว่าเติบโตมากับเรา ร่ำเรียน เขียน อ่าน ฝึกฝนทุกๆ อย่างด้วยกัน ทั้งๆ ที่ตอนนั้นราชสำนักล้วนอยากให้เรากับเขาแก่งแย่งกันเอง ต่อสู้เพื่อหาคนที่เหมาะสมขึ้นครองบัลลังก์ จื่อเสียนเป็นคนใจกว้าง เป็นคนมีน้ำใจ เป็นคนที่ไม่ชอบการแก่ง

นางขมวดคิ้ว “ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันเป็นหมอ ช่วยเหลือคนเป็นหน้าที่ของหม่อมฉัน ที่ทำไม่ได้ทำเพราะหวังสิ่งตอบแทน หม่อมฉันทำเพราะอยากช่วยชีวิตคน อยากรักษาคนที่เจ็บป่วย ไม่ว่าเขาจะเป็นขุนนาง เป็นเชื้อพระวงศ์ หรือขอทานข้างถนน แต่หากเขาเจ็บป่วยและหม่อมฉันช่วยได้ หม่อมฉันก็ยินดีช่วยเพคะ”“หากเราบังคับให้เจ้าอยู่เล่า”นางเงียบด้วยความหนักอึ้งราวมีสิ่งที่ถูกแขวนในใจ “หม่อมฉันทราบดีว่าทรงให้ความสำคัญกับอนุชา ทว่าผ่านความตายมาคราหนึ่งเหตุใดไม่ทรงให้อิสระกับเขาเล่าเพคะ หากเขาอยากอยู่ด้วยความเต็มใจ นั่นไม่ดีต่อทั้งเขาและพระองค์เองหรอกหรือ”“แล้วหากเขาไม่อยากอยู่เล่า”“อะไรทำให้ทรงคิดว่าเขาไม่อยากอยู่เล่าเพคะ” เพิ่งพูดจบก็สะดุ้งเพราะอีกฝ่ายหันขวับมามองนาง “เอ่อ...หม่อมฉันคิดว่าอาจมีเรื่องที่ทรงเข้าใจผิด หม่อมฉันกับชินหวาง เราสองคนไม่ได้ความสัมพันธ์อย่างที่ทรงเข้าใจ เขาเป็นคนไข้ หม่อมฉันเป็นหมอ หลังจากรักษาเขาพวกเราเป็นสหายที่พูดคุยกันถูกคอ ไม่มีเรื่องอื่นนอกจากนั้นเพคะ หม่อมฉัน...”“เซี่ยจื่อเตี๋ยเช่นนี้ดีหรือไม่ เจ้ากับเรามาเดิมพันกัน หนึ่งปี...เจ้าเข้าทำงานในสำนักหมอหลวง รั้งอยู่ที่เมืองหลวงหนึ่งปี ส