All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 191 - Chapter 200

ฮ่องเต้มองนางด้วยสายตาตกตะลึง “โรงหมอ...”“เพคะโรงหมอ เป็นโรงหมอของราชสำนัก”“ตกลงตามนี้!!”“เช่นนั้นหม่อมฉันส่งข่าวกลับไปยังเมืองอวี่หยางได้แล้วกระมังเพคะ ป่านนี้ท่านลุงกับท่านป้าสะใภ้คงเป็นห่วงแย่”“ได้ เราจะให้คนไปจัดการ ส่วนเรื่องสถานที่ เรื่องคน เรื่องสมุนไพรต่างๆ เราจะให้หลี่กงกงเป็นคนรับผิดชอบในการจัดหาให้เจ้า อยากได้อะไรเพิ่มเติมเจ้าบอกเขาได้เลย”“กระหม่อมรับพระบัญชา”“ไม่...เราจะออกราชโองการ”หลี่กงกงถึงกับคุกเข่า จากนั้นดึงหญิงสาวให้คุกเข่าลงเช่นกัน อาลักษณ์สองคนไม่รู้วิ่งมาจากทิศทางใด อยู่ๆ ก็พร้อมเขียนราชโองการ“หมอหญิงเซี่ยจื่อเตี๋ยรับราชโองการ เรื่องการเปิดโรงหมอแห่งราชสำนักหนึ่งปีนับจากวันเปิดวันแรก เราให้สิทธิ์เจ้าในการจัดการเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสถานที่ คนที่จะเข้าไปช่วยงาน สมุนไพรต่างๆ ค่าใช้จ่าย เจ้าจะต้องพร้อมเปิดโรงหมอในอีกหนึ่งเดือน ในช่วงนี้หลี่กงกงจะเป็นทั้งที่ปรึกษาและคนที่คอยให้ความช่วยเหลือ ใครขัดขวางไม่ให้ความร่วมมือจะได้รับโทษสูงสุด”“หม่อมฉัน/กระหม่อม รับราชโองการ”“เซี่ยจื่อเตี๋ย เจ้าเดิมพันกับเราอีกเรื่องดีหรือไม่”“เรื่องอะไรหรือเพคะ”“เจ้าว่าจื่อเ

ชินหวางฝู่[1]...ฉางเฟิง เยี่ยนเฟิง ทำหน้าที่คุ้มกันห้องนอนหลักของจวน แม้แต่หลี่กงกงก็ยังไม่อาจเข้าไปใกล้ หมอหลวงสองคนกับนางกำนัลยืนรอด้วยท่าทีเป็นกังวล กระทั่งในที่สุดประตูห้องก็ถูกเปิดจากด้านใน เซี่ยจื่อเตี๋ยก้าวออกมา “หลี่กงกง?”“ท่านหมอเซี่ย ฝ่าบาทให้ข้าพาหมอหลวงจากสำนักหมอหลวงมาเพื่อดูอาการท่านอ๋อง ไม่ทราบว่าท่านหมอเซี่ยจะสะดวกหรือไม่”“ไม่เป็นอะไรแล้ว เพียงหักโหมเดินทางจนร่างกายอ่อนเพลีย”หลี่กงกงมองไปยังฉางเฟิงและเยี่ยนเฟิงที่ไม่ยอมขยับ เซี่ยจื่อเตี๋ยถอนหายใจ “เข้ามาเถิด” เมื่อนางกล่าวจบคนของเสียนจื่อจึงยอมขยับออกไปจากประตูคนละสองก้าว หมอหลวงทั้งสองเห็นเช่นนั้นก็เลิกคิ้วมองหลี่กงกง“หมอหลวงเฉิน หมอหลวงซู เชิญ”บนเตียงเสียนจื่อยังคงไม่ได้สติ ใบหน้าของเขาดูดีขึ้นมาก ไม่ได้ซีดขาวและไม่ได้มีท่าทีคล้ายคนใกล้ตายเช่นก่อนจากเมืองหลวง หมอหลวงซูหันกลับไปมองหญิงสาว ด้วยได้ยินมาว่ามีหมอเทวดาที่สามารถยื้อชีวิตท่านแม่ทัพไร้พ่าย ซึ่งครั้งหนึ่งไม่ว่าหมอหลวงคนใดก็ล้วนส่ายหน้าเพราะไม่มีทางช่วย...เขาเดินเข้าไปนั่งและตรวจชีพจรเป็นอันดับแรก ข้างหูได้ยินเสียงสตรีนางนั้นสั่งการคนของท่านอ๋อง “ให้คนเต

“โรงหมอแห่งราชสำนัก??”เสียนจื่อขมวดคิ้วด้วยท่าทีที่ไม่เห็นด้วย เขานวดเข่าตัวเองเบาๆ นางถอนหายใจออกมา สองสามวันมานี้อาจบวม เจ็บ แต่ก็เพราะท่านทำตัวเองทั้งนั้น ข้าฝังเข็มแล้ว ประคบให้แล้ว อาการบวม ปวด เจ็บแปลบ น่าจะค่อยๆ หายไป ที่เร่งร้อนเดินทางจนเกือบทำลายสุขภาพตัวเองเช่นนี้ ท่านไม่รู้จักพี่ชายตัวเองหรือ” นางบ่น “หากเขาจะทำร้ายข้าจริงๆ คงไม่พาข้าเข้าวังหลวงอย่างเอิกเกริก คงพาไปซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่งให้ท่านหาไม่พบ อีกอย่างหลี่กงกงก็ดูแลข้าดีมาก”“แล้วเจ้า...ไม่โกรธ?”“โกรธใครเล่า โกรธฮ่องเต้? นั่นฮ่องเต้เลยนะ โกรธแล้วข้าจะทำอะไรได้เล่า?”“ข้าเล่า”“โกรธท่าน?”“ใช่ ที่ข้าไม่ได้บอกว่าเป็นใคร”“ข้าเองก็ไม่เคยถาม เช่นนี้จะโกรธได้อย่างไร แต่จริงๆ ข้าก็เคยสงสัยและเดาได้แล้วเพียงแต่ไม่ได้พูดออกมา ข้างกายท่านมีกุนซือ มีคนคุ้มกัน แถมโดนข้าขูดรีดเงินทองไปขนาดนั้น”เขาหลุดหัวเราะออกมาอีกแล้ว“คนดีๆ ที่ไหนจะยอมให้ขูดรีดเงินตั้งแปดพันตำลึง อีกทั้งคนธรรมดาที่ไหนจะมีเงินถึงแปดพันตำลึงให้ขูดรีด ไหนจะบาดแผลบนตัวท่านอีก ฐานะของท่านถูกเปิดโปงตั้งนานแล้ว เพียงแต่ข้าไม่เคยพูด”“เรื่องโรงหมอแห่งราชสำนัก...?”

“ได้ยินมาว่านางเป็นเพียงสตรีที่ถูกหย่าผู้หนึ่งเท่านั้น ขอทรงไตร่ตรองด้วย”คราแรก...หลี่กงกงประกาศเพียงว่านางเป็นท่านหมอหญิงประจำโรงหมอแห่งราชสำนัก ทว่าพอมีขุนนางคนแรกคัดค้าน ฮ่องเต้ไม่พูดจาก็ลงลายพระหัตถ์ในราชโองการอีกครั้ง หลี่กงกงประกาศออกมาเสียงดังฟังชัด“…แต่งตั้งให้เซี่ยจื่อเตี๋ยเป็นหมอหลวงขั้นเจ็ดเจิ้งฉีผินเซี่ย[1] รั้งตำแหน่งหมอหญิงโรงหมอแห่งราชสำนัก เบี้ยหวัดXXXต่อปี ข้าวสารXXXกระสอบ!!”[2]ตอนนี้ได้รับแม้แต่เบี้ยหวัด!!ขุนนางฝ่ายบุ๋นคุกเข่าลงคัดค้าน “ขอฝ่าบาทวินิจฉัยด้วย สตรีต่ำต้อยไม่บังควรแต่งตั้งเป็นขุนนาง อีกทั้งนางยังมีข่าวลือว่าจิตใจโหดเหี้ยมดังนั้นจึงถูกสามีหย่าขาด...”หลี่กงกงเดินกลับออกมาอีกครั้งและประกาศ“แต่งตั้งให้เซี่ยจื่อเตี๋ยเป็นหมอหลวงขั้นหกกงหลิวผินเซี่ย[3]รั้งตำแหน่งหมอหญิงโรงหมอแห่งราชสำนัก เบี้ยหวัดXXXต่อปี ข้าวสารXXXกระสอบ แพรพรรณอีกหนึ่งหีบ!!”“ขอฝ่าบาททรงไตร่ตรองด้วย!!!” มีขุนนางคัดค้านเพิ่มขึ้นเป็นสิบคนหลี่กงกงลอบปาดเหงื่อ “...แต่งตั้งให้หมอหญิงเซี่ย เซี่ยจื่อเตี๋ยเป็นหมอหลวงขั้นห้าเจิ้งอู่ผินชาง[4] รั้งตำแหน่งหมอหญิงแห่งราชสำนัก เป็นอาจารย์หมอหญิงที่ท

“ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง กล้าดีนักนะที่กลับเข้ามายังเมืองหลวง ทำไมหรือไปไม่รอดแล้วจึงคิดหวนคืน? สตรีจิตใจเหี้ยมโหดที่ถูกสามีหย่าขาดเช่นเจ้า ข้ายังคิดว่าหนีไปบวชชี ไม่ก็ฆ่าตัวตายไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะยังอยู่ดี ที่กลับมาคงไม่ใช่เพราะอยากอ้อนวอนเสี่ยวคุ่น? ฝันไปเถิด! ทุกคนมาดูเร็ว! นางก็คือสตรีที่เคยถูกน้องชายของข้าหย่าขาด สตรีชั่วช้าที่คิดสังหารบุตรของสามีที่เกิดจากอนุ ช่วยมาขับไล่สตรีโหดเหี้ยมเช่นนี้ออกไปให้พ้นเมืองหลวงเร็วเข้า!!” หวังเจียวเจียวเป็นพี่สาวของหวังคุ่น วันนั้นฝ่ามือถัดจากหวังคุ่นก็เป็นของนางผู้นี้!!หวังเจียวเจียวสั่งให้สาวใช้สามคนลากเสี่ยวเฟิงออกไป “วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้เจ้ารู้ว่าแม้ตระกูลหวังเคยใจดีรับเจ้าเอาไว้ แต่คนตระกูลหวังเราก็ไม่ได้โง่งมเป็นครั้งที่สอง สตรีที่คิดสังหารผู้อื่นจะต้องถูกส่งตัวไปให้ทางการ น้องชายข้าไม่ทำ ข้าจะส่งเจ้าไปยังจวนว่าการเอง!”รอบด้านผู้คนต่างก็พากันมามุ่งดู บางคนส่งเสียงซุบซิบ บางคนสงสัย บางคนถึงกับนึกสนุกปากก็บอกให้ตบตีกันเลย เซี่ยจื่อเตี๋ยรอจนอีกฝ่ายปราดเขามา นางเงื้อฝ่ามือฟาดเพี๊ยะ!! สุดแรงหวังเจียวเจียวที่คิดไม่ถึงเซถลาล้มลงบนพื้น... “จะ.