All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 201 - Chapter 210

จวนหมอหญิงซึ่งเป็นขุนนางขั้นห้ากำลังจะเสร็จ เทียบเชิญเพื่อมางานเลี้ยงฉลองรับตำแหน่งถูกส่งออกไปแล้ว ไม่เพียงขุนนางแต่หญิงสาวยังส่งเทียบเชิญไปยังคหบดีจวนต่างๆ ในขณะที่กำลังเตรียมการ นึกไม่ถึงว่าหน้าจวนจะมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาเดินด้อมๆ มองๆ กับบ่าวคนสนิทหวังเหยียน... ปีนี้เขาอายุได้เก้าขวบปีแล้ว เติบโตและกำลังเข้าเรียนในสำนักศึกษาอวี๋เซิง ทันทีที่ได้ยินเรื่องจากคนสนิทเรื่องหวังเจียวเจียวผู้เป็นป้า เขายังคงไม่อยากจะเชื่อว่าเซี่ยจื่อเตี๋ยจะกล้ากลับเข้ามาเมืองหลวงนึกถึงค่ำคืนนั้น... ใต้ผืนน้ำอันเย็นเยียบ เขากำลังจะจมลงและกลืนน้ำเข้าไปหลายอึก เรี่ยวแรงกำลังจะหมดสิ้น ทั้งที่ตั้งแต่แรกก็หมายแลกชีวิตกับอีกฝ่าย ด้วยเข้าใจว่ามารดาจากไปเพราะนาง ทว่า...เขาเห็นกับตาว่ามารดาอยู่กินฉันสามีภรรยากับคนสวน!!!เขาให้คนสืบหาร่องรอยของมารดาหลังเซี่ยจื่อเตี๋ยถูกหย่า กระทั่งพบว่าแท้ที่จริงแล้วมารดาแอบหนีตามคนสวนในเรือนของเขา จากนั้นทั้งสองก็ไปใช้ชีวิตด้วยกันยังนอกเมือง ใบหน้ายิ้มแย้มไม่รู้สึกผิดต่อเขาสักนิดสิ่งที่คนตระกูลหวังบอกเขากับความเป็นจริงที่เขาได้เห็น รวมไปถึงสิ่งที่เขาถูกปลูกฝัง วันนี้หวังเหยียนล้วนร

หวังคุ่นชะงักกัดฟันกรอด “เจ้าไปกับข้า ไปบอกให้ท่านเจ้าเมืองปล่อยพี่สาวของข้าเดี๋ยวนี้” ไม่พูดเปล่ากลับก้าวเข้ามาหานางทั้งยังยื่นมือหมายคว้ามือนางลากออกไปเขา...ยังไม่ทันได้ถึงตัวนาง เท้าข้างหนึ่งก็ยกขึ้นถีบหวังคุ่นจนกระเด็นล้มลงไปบนพื้น “ทำร้ายคนแล้ว! ทำร้ายคนแล้ว!”เซี่ยจื่อเตี๋ยเลิกคิ้วเงยหน้าขึ้นมองเสียนจื่อ เขาคว้าแขนนางได้ก่อนหวังคุ่น ดันนางให้ก้าวถอยไปหนึ่งก้าว “นี่!” นางเสียงดังเล็กน้อย “ถีบเช่นนี้ได้อย่างไร!”หวังคุ่นนึกว่าหญิงสาวจะเข้าข้างเขา “ใช่แล้ว ท่ามกลางสายตาของผู้คน ทำร้ายคนโดยไม่กลัวกฎหมาย ข้าจะแจ้งทางการ!”“เจ้าหุบปาก!” นางถลึงตาให้หวังคุ่นจากนั้นเงยหน้าขึ้นเมืองเห็นสีหน้าของเสียนจื่อ “ขาข้างนั้นข้ารักษาเอาไว้อย่างยากเย็น จะถีบก็ใช้อีกข้างสิ แถมยังออกแรงได้มากกว่า ขาข้างนั้นยังไม่มีแรง เท่านั้นจะไปเจ็บได้อย่างไร!”เยี่ยนเฟิงกับฉางเฟิงหลุดหัวเราะออกมาเพราะคาดไม่ถึง สีหน้าของเสียนจื่อดีขึ้นกว่าเมื่อครู่จนหญิงสาวนึกสงสัย“หญิงร้ายชายเลว! เซี่ยจื่อเตี๋ยสตรีที่ถูกสามีหย่าขาดเช่นเจ้า ทั้งจิตใจอำมหิตทั้งโหดเหี้ยมเมื่อก่อนคิดสังหารแม้กระทั่งเด็ก ตอนนี้ยังพาชู้รักมาทำร้ายข้าอ

จวนท่านหมอหญิงเสร็จแล้วและกำลังจะมีงานเลี้ยง ในงานเลี้ยงมีนางกำนัลอาวุโสถูกส่งมาจากวังหลวงเพื่อช่วยดูแลในเรื่องต่างๆ คนในจวนส่วนใหญ่ได้หลี่กงกงและเสียนจื่อเป็นคนช่วยจัดการหามาให้ ดังนั้นแม้ไม่คุ้นเคยทว่าเซี่ยจื่อเตี๋ยก็นับว่าจัดงานได้โดยไม่ขายหน้าผู้ใดเสียนจื่อสวมชุดสีน้ำเงินเข้มปักลายปักษากางปีก ร่างสูงเดินเข้ามาทั้งที่ยังไม่ถึงเวลางาน รอยยิ้มของเขาทำให้นางทอดถอนลมหายใจ เสี่ยวฟางกระซิบอยู่ใกล้ๆ “ไม่รู้เพราะอะไรข้าน้อยจึงรู้สึกว่าอยู่เมืองหลวงท่านอ๋องช่าง...หล่อเหลา ไม่เหมือนตอนอยู่ที่เมืองอวี่หยาง”เฮ้อ...นางเห็นด้วยกับสาวใช้ ยิ่งนับวันเสียนจื่อของนางก็ยิ่งรื่นหูรื่นตา!! ของนาง?? หญิงสาวสะดุ้งกับความคิดนี้“เตรียมงานไปถึงไหนแล้ว มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่” เขาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม“ช่วยข้าจัดการตาแก่พวกนั้นที่คิดจะเข้ามาหาเรื่องก็พอ” นางหมายถึงขุนนางที่เคยคัดค้านตำแหน่งของนาง กระทั่งทำให้นางกลายเป็นขุนนางขั้นห้าเหล่านั้น“ไม่ต้องกังวล วันนี้พวกเขาไม่มีทางก่อเรื่อง” ชายหนุ่มค้อมศีรษะลงเล็กน้อย มองไปก็พบว่าเป็นนางกำนัลอาวุโสที่มาช่วยดูแลงาน นางกำนัลอาวุโสผู้นี้เรียกขานว่าซ่งกูกู เป็นนางกำ

หญิงสาวขมวดคิ้วมองหวังเหยียน จากนั้นมองสีหน้าราบเรียบของหวังเจียวเจียว ด้านหลังยังมีสาวใช้สองคนที่ติดตามมา คนหนึ่งเป็นสาวใช้ของหวังเหยียน คนหนึ่งเป็นคนของหวังเจียวเจียวเซี่ยจื่อเตี๋ยหรี่ตาลงจากนั้นยิ้มที่มุมปาก นางเหลือบไปเห็นว่าแขกในงานกำลังมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น แม้ไม่ได้ยินแต่ก็มองเห็นว่าพวกนางกำลังสนทนาบางอย่างกันอย่างชัดเจนคนของนางขยับเข้ามาใกล้อีกก้าวหนึ่ง ทันทีที่เห็นว่าสาวใช้ด้านหลังของตระกูลหวังเปลี่ยนทิศทางในการยืน นึกไม่ถึงว่าตอนนั้นเองที่หวังเหยียนกลับคุกเข่าลง“ข้าขอรับโทษและจะไปตีกลองร้องทุกข์เพื่อรับผิดที่เป็นสาเหตุให้ชื่อเสียงของท่านมัวหมอง หากไม่ใช่เพราะความเข้าใจผิด เรื่องในวันนั้นก็จะไม่เกิด เป็นข้าเองที่ผลักท่านลงไปในสระบัว เนื่องจากตอนนั้นข้าเข้าใจว่าท่านทำให้มารดาผู้ให้กำเนิดของข้าไปจากจวนตระกูลหวัง วันนั้นมีบ่าวในจวนเห็นว่าท่านเป็นคนลากข้าขึ้นมาจากสระบัว ทั้งยังช่วยชีวิตข้าเอาไว้จนฟื้นคืน วันนั้นไม่รู้ว่าท่านรู้วิชาแพทย์ วันนี้ตระหนักแล้วจึงมาเพื่อขอคมาและรับปากท่านจะแก้ไขในเรื่องที่เคยทำผิด หวังว่าท่านจะอภัยให้ข้า”นางเลิกคิ้วมองเห็นถึงความจริงใจของหวัง

“ตระกูลหวังช่างดีดลูกคิดรางแก้วเก่งเหลือเกิน ไม่เพียงไม่อยากเสียหน้า แต่ยังคิดจะดึงคนที่เคยทำลายกลับเข้าจวน ฐานะขุนนางขั้นห้าของใต้เท้าหมอหญิงนี่ช่าง...น่าดึงดูด” ร่างสูงก้าวเข้ามา ด้านหลังยังขุนนางมากมายติดตามมาด้วย“แม้แต่คนที่เคยรังเกียจไม่อยากอยู่ร่วมโลก ยังสามารถอ่อนน้อมไม่ถือสาเรื่องในอดีต เข้าใจผิดนานนับปี เกลียดชังนานนับชาติ ทว่ากล่าวประโยคเดียวหนังสือหย่าก็เป็นโมฆะแล้ว ช่างทำให้ผู้คนตื่นตาตื่นใจเสียจริง”นอกจากเสียนจื่อผู้ใดจะกล่าวประโยคเชือดเฉือนเช่นนี้ให้ฟังดูสุภาพนุ่มนวลได้อีก“ชื่อเสียงของสตรีผู้หนึ่ง กลับแก้ไขได้ด้วยประโยคที่กล่าวว่า...เป็นเรื่องเข้าใจผิด” ชายหนุ่มหัวเราะ “ข้ารู้จักกับใต้เท้าหมอหญิงมาก็นับว่าสักพัก ไม่เคยรู้ว่านางเป็นคนใจกว้างถึงเพียงนี้”“หม่อมฉันมิได้หมายความเช่นนั้น ท่านอ๋องทรงเข้าใจผิดแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่ารีบแก้ “ที่หม่อมฉันหมายถึงก็คือ...ตระกูลหวังจะต้องชดเชยให้เท้าหมอหญิงแน่นอน”“อย่างเช่น...จะคืนสินเดิมให้?” เสียนจื่อไม่ยอมปล่อย“เพคะแน่นอน เรื่องนั้นตระกูลหวังย่อมรีบจัดการคืนสินเดิมให้ใต้เท้าหมอหญิง”“อย่างเช่น...สินสอดที่นางควรได้?”“นั่นก็ด้วยเพค