All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 21 - Chapter 30

นางก้มลงมองตัวเองที่ยังคงอยู่ในชุดสาวใช้ “จวนอัครมหาเสนาบดี” ทว่า...ที่นั่นเต็มไปด้วยองครักษ์วังหลวงที่ปิดล้อมแม้แต่แมลงยังบินผ่านยาก!!!“คุณหนูมิสู้เราไปขอความช่วยเหลือฮูหยินรองเจ้ากรมอาญา”“ไม่ได้” นางจะดึงพี่ใหญ่กับพี่เขยเข้ามาเกี่ยวข้องไม่ได้ หากถูกจับได้... ยังไม่ทันได้รวบรวมความคิดก็มีกองทหารออกลาดตระเวน เสี่ยวเจี่ยนดึงนางหลบเข้าไปในตรอก“คุณหนูตอนนี้ทหารองครักษ์ออกตรวจค้นไปทั่วเมืองหลวง ถ้าอย่างไรพวกเรากลับจวนกันก่อนดีหรือไม่ หากจะวางแผนก็ควรวางแผนในที่ที่ปลอดภัยและไม่ถูกพบ หาไม่หากท่านถูกพบในสภาพนี้จะยิ่งน่าสงสัย” นางเห็นด้วย...ยากเหลือเกิน...อวิ๋นซูฮวาในวัยสิบสี่มีข้อจำกัดมากมาย นางเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งการจะขอเข้าพบอัครมหาเสนาบดี ไม่ก็ฮูหยินอัครมหาเสนาบดี หรือแม้แต่เจ้ากรมพิธีการฝาน ข้ออ้างทุกทางในเวลานี้ล้วนสุ่มเสี่ยง ด้วยทั้งตระกูลฝานกำลังถูกจับตามองตอนที่นางกำลังจะผล็อยหลับเพราะความเหนื่อย เวลาก็ล่วงเข้าปลายยามโฉ่ว[1] อยู่ๆ นางลืมตาพรวด!! “ฮูหยินเจ้ากรมพิธีการ!”รุ่งเช้าหญิงสาวส่งเสี่ยวฝูไปที่จวนเจ้ากรมพิธีการ เสี่ยวฝูคารวะพ่อบ้านจากนั้นมีท่าทีร้อนรน “ท่านพ่อบ้าน ครั้งก่

เขาใจลอยอยู่นานมากเมื่อเหลือบมองอีกครั้งโจ๊กก็หมดถ้วย!!! ฝานจิ่นสิงมองถ้วยยาที่ถูกส่งมา “ขมมาก แค่กลิ่นยังรู้ได้ทันที ท่านจะต้อง...กลั้นใจดื่มให้หมด” นางหน้าเบ้เขาหัวเราะ “ข้าไม่ใช่เด็ก” จากนั้นเขาก็กรอกยาลงไปทั้งถ้วยในคราวเดียว “เจ้าบอกว่าจะมีคนมารับข้าในวันสองวัน ข้าอยากฟังแผนการของเจ้า”“ไม่มี” นางบอก “ข้าส่งข่าวให้พี่สะใภ้ของท่านแล้ว จากนั้นนางไปเยี่ยมฮูหยินเสนาบดีที่จวนทันที เมื่อเช้าท่านอัครมหาเสนาบดีกลับจวนไปแล้ว ดังนั้นให้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ข้าเป็นแค่เด็กคนหนึ่งจะต้องเหนื่อยไปทำไม”เขามองนางอดประชดออกมาไม่ได้ “ยังคิดได้หรือว่าตัวเองเป็นเพียงเด็ก?” เห็นรอยยิ้มเสแสร้งให้ไร้เดียงสาของนาง เขาได้แต่ถอนหายใจ “เอาเป็นว่าข้าติดค้างเจ้าครั้งหนึ่ง จะต้องมีโอกาสที่ข้าจะได้ใช้คืนแน่นอน ขอเพียงเจ้าเอ่ยปากข้าจะทำเต็มที่”“ตกลงตามนี้” นางกล่าวสั้นๆ ทว่าไม่ได้มีท่าทางจริงจังนัก ฝานจิ่นสิงคร้านจะคาดเดาการกระทำของนาง เขาเอนตัวล้มลงนอนจากนั้นกลับหลับสนิทในทันทีรถม้า...แล่นออกมาจากหมู่บ้านเปี้ยนหลี่ เยี่ยชิงอันส่งสัญญาณมือให้คนของตนเคลื่อนไหว เสียงเป่าปากดังคล้ายเสียงนกที่ดังรับกันจากทุกฟากขอ

เป็นอีกครั้งที่เยี่ยชิงอันมีอันต้องเย็นสันหลังวาบ ยิ่งตอนที่คนของเขาที่มีหน้าที่รายงานวิ่งมาจากที่ไกลๆ สีหน้าของอีกฝ่ายทำให้เขาเป็นกังวล และยิ่งเป็นกังวลกว่าเมื่อได้ยินสิ่งที่อวิ๋นซูฮวากราบทูล“หม่อมฉันออกมาตรวจตราเมล็ดพันธุ์และการนึ่งข้าวเปลือกของหมู่บ้านเปี้ยนหลี่ของจวนเยี่ยนกั๋วกง ทว่าอยู่ๆ แม่ทัพน้อยตระกูลเยี่ยก็พาคนบุกเข้ามาขวางรถม้าที่มีสตรีเพียงสองคน ไม่พอยังบุกเข้าค้นในหมู่บ้าน จากที่เห็นตอนนี้พวกเขายังทำให้เกิดเพลิงไหม้ขึ้นแล้วเพคะ จากการสอบถามแม่ทัพน้อยตระกูลเยี่ย เขาไม่เพียงไม่บอกกล่าวท่านพ่อเพื่อให้ท่านพ่อส่งคนมาเป็นพยานการตรวจค้น แต่การมาวันนี้ยังมั่นใจว่าคนของจวนเยี่ยนกั๋วกงซ่อนคนเอาไว้อย่างแน่นอน ขอทรงให้ความเป็นธรรมด้วยเพคะ”คนของเขาที่เพิ่งวิ่งเข้ามา เขาอยากให้อีกฝ่ายพยักหน้าว่าพบคนแล้ว ทว่า...อีกฝ่ายกลับส่ายหน้าสีหน้าไม่ดีนัก เยี่ยชิงอันมือไม้อ่อนเขาค่อยๆ ประสานมือขึ้น“มีเรื่องเช่นนี้ด้วย? ที่ว่าซ่อนคน แม่ทัพน้อยเจ้าคิดว่าเยี่ยนกั๋วกงซ่อนผู้ใดหรือ นักโทษร้ายแรง? ฆาตกร? เยี่ยนกั๋วกงมีความดีความชอบใหญ่หลวง แม้แต่ฝ่าบาทยังทรงให้เกียรติถึงสองในสี่ส่วน เจ้าทำเช่นนี้เป็นค

เยวี่ยอันหวางหัวเราะ “แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ ข้าเรียกเขาฉางเฟิง ชื่อนี้เหมาะกับเขาจริงๆ และเพราะเป็นเช่นนั้นเขาจึงสิ้นหวังและลาออกจากทุกตำแหน่ง ไม่เข้าร่วมการสอบ ไม่ทำอะไรเลย วันๆ ทำตัวเสเพลสนุกสนาน ทั้งๆ ที่หากเขาตั้งใจจริงๆ อย่าว่าแต่ตำแหน่งจอหงวนเลย อัครมหาเสนาบดีคนต่อไปก็อาจจะเป็นเขาก็ได้”เรื่องนี้นางเชื่อแน่นอน!!“รู้หรือไม่ฉางเฟิงมีสหายน้อยมาก ข้าหมายถึงสหายจริงๆ สหายที่เขาเปิดใจยอมเชื่อใจและเล่าเรื่องในใจให้ ข้าเองก็เหมือนกัน...”“ทรงกริ้วหรือไม่เพคะ”“โกรธผู้ใดเล่า แล้วก็...ข้าควรโกรธหรือ” คำถามนี้... “ข้าไม่ใช่เด็กที่เอาแต่คิดถึงคุณธรรมน้ำมิตรอย่างเช่นวันวาน เข้าใจดีถึงอำนาจและการแย่งชิง ยิ่งตระหนักดีถึงสิ่งที่ตัวข้าต้องแบกรับ ต้องสูญเสีย ต้องเสียสละ แม้ข้าไม่ปรารถนาทว่านั่นไม่ได้หมายความว่าข้าจะปฏิเสธได้ ทั้งสิ่งที่ข้าเป็น และสิ่งที่ข้าต้องยึดถือ หากข้าเลือกที่จะละทิ้งคนที่คอยช่วยข้า อยู่ข้างข้า คนเหล่านั้นก็จะเป็นอันตราย หากข้าเลือกที่จะต่อสู้ ข้าก็จะสูญเสียครอบครัวซึ่งข้าก็ไม่รู้ว่าอาจจะทั้งหมดหรือไม่ เพราะตั้งแต่ข้าไปจากเมืองหลวงข้าก็เลิกคิดที่จะสืบสาวต่อ เลิกหาความจริง เ

ในห้องทรงพระอักษร...ครั้งหนึ่งในชีวิตผู้ใดจะคาดว่าจะได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้ตามลำพัง อวิ๋นซูฮวาเองก็ไม่เคยคาดคิดว่าคนผู้นั้นจะเป็นนาง มองสภาพของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่ดูซูบซีด เกรงว่าอาการประชวรคงย่ำแย่เต็มทน นางคุกเข่าถวายพระพรจากนั้นหยัดตัวขึ้นเมื่อได้รับอนุญาต“บุตรของเยี่ยนกั๋วกงล้วนเหมือนบิดา กล้าหาญ มีคุณธรรม ทั้งยังคิดถึงส่วนรวมมาเป็นอันดับแรก ตอนมีราชโองการถึงเจ้า หลังรู้เรื่องที่เจ้าส่งเสบียงที่ได้จากส่วนแบ่งสมทบสินเดิม เราสงสัยนักว่าเจ้าอาจยังเด็ก ความสงสารเห็นใจอาจจะหมดไปในสักวันหลังจากวันนั้น ทว่า...เจ้าอวิ๋นซูฮวา เจ้าทำให้เรารู้สึกว่าเราคิดเล็กคิดน้อยเกินไป ยังมีด้วยสตรีที่ทั้งกล้าหาญและบ้าบิ่นทำอะไรไม่ยั้งคิด ทว่าก็ดูเหมือนจะเป็นคนมีคุณธรรม ในขณะเดียวกันก็ดูเป็นคนโง่งม”นางอยากจะถอนหายใจ“ในแคว้นนี้คนทำผิดไม่พยายามแก้ต่าง ไม่เชื่อในกฎหมาย ไม่ไว้ใจในราชสำนัก ไม่เชื่อถือขุนนางของแคว้น นั่นย่อมเท่ากับไม่เชื่อถือในตัวเราที่เป็นฮ่องเต้”“หม่อมฉันไม่บังอาจเพคะ”“ไม่บังอาจ? เราไม่คิดเช่นนั้น เจ้าบังอาจมากทีเดียว”นางไม่ตอบได้แต่หมอบกราบไม่ลุกขึ้น“รู้หรือไม่ เดิมทีโทษของคนที่ลอบช่วยเ