All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 11 - Chapter 20

มันเป็นเรื่องธรรมดาเพราะนางอายุสิบสี่แล้ว ปีหน้า...ไม่สิอีกไม่กี่เดือนนางก็จะปักปิ่น ดังนั้นจึงมักมีเทียบเชิญมาที่จวน เชิญบิดามารดาไปร่วมงานเลี้ยง ในเทียบเชิญมักกล่าวเป็นนัยให้บิดามารดาพาพี่ชายกับนางไปร่วมงานเลี้ยง ทว่าตลอดมางานแล้วงานเล่านางปฏิเสธ หากไม่ใช้ข้ออ้างว่าไม่สบาย ก็จะใช้ข้ออ้างว่าไม่ชอบไปงานเลี้ยง ทำให้ผู้คนคิดว่านางเป็นสตรีขี้อายไม่ชอบไปร่วมงานต่างๆ ที่ชนชั้นสูงต่างก็ไปพบปะสังสรรค์เป็นถึงคุณหนูจวนกั๋วกงแต่กลับไม่ชอบไปร่วมงานเลี้ยงแน่นอนย่อมเกิดข่าวลือที่ไม่ดีตามมา อวิ๋นชิงหรงพี่สาวของนางถึงขั้นมาหานางที่จวน ถามไถ่เรื่องที่เกิดขึ้นในวังหลวงครานั้น เนื่องจากคิดว่านางหวาดกลัวการจับคู่ที่เกิดขึ้นจริงๆ“พี่ใหญ่ข้ากลัวจริงๆ เจ้าค่ะ แต่ไม่ใช่กลัวการจับคู่”“แล้วเจ้ากลัวอะไร”“กลัวจวนแม่ทัพเจ้าค่ะ”อวิ๋นชิงหรงเลิกคิ้วมองนางด้วยสายตาประหลาดใจ “แม่ทัพเยี่ยมีคุณงามความดีในราชสำนัก ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญเสมอมา แม้ว่าตอนนี้เขาแทบจะวางมือแต่ตำแหน่งแม่ทัพก็ยังเป็นของเขา เยี่ยชิงอันแม่ทัพน้อยรูปงามเลิศ สุขุมเยือกเย็นและสุภาพให้เกียรติผู้อื่น ไม่ว่าสตรีใดล้วนหมายปอง ปีนี้อายุยี่สิบเอ็ดทว่

อวิ๋นชิงหรงเองก็ประหลาดใจ “ชนะ?”ฝานจิ่นสิงอมยิ้ม “ฝีมือหมากล้อมของคุณหนูสามนับว่าล้ำเลิศ หาได้ยากยิ่ง ข้าแพ้แล้ว”“แพ้เพียงก้าวเดียว??”“ใช่แพ้เพียงก้าวเดียวแต่ก็แพ้แล้ว” เขาขยับลุกขึ้นจากนั้นปลดบางอย่างออกมาจากข้างเอว กำไลหยกม่วงวงหนึ่งที่ร้อยเอาไว้ด้วยเชือกถัก “กำไลหยกนี้มอบให้คุณหนูสาม”“เอ๋” นางเลิกคิ้วมองเขาด้วยความงุนงง“ข้าเคยสาบานเอาไว้กับอาจารย์ หากมีคนเอาชนะหมากล้อมข้าได้ กำไลหยกของอาจารย์นี้จะต้องมอบให้คนผู้นั้น” เขาประคองสองมือยื่นมาให้นางอวิ๋นซูฮวากะพริบตาเงยหน้าขึ้นมองพี่สาวเฉิงเหลียงเจ๋อเป็นฝ่ายบอกให้นางรับเอาไว้ “มีเรื่องเช่นนี้จริงๆ เสี่ยวฮวาฮวาเจ้ารีบรับเอาไว้เร็วเข้า นี่เป็นกำไลหยกของปรมาจารย์หมากล้อมซูอวี้เชียวนะ!”เมื่อพี่สาวพยักหน้านางจึงยื่นมือออกไปรับ หยกม่วงละมุนเนื้อดีสูงค่า เมื่อถูกร้อยเอาไว้ด้วยเชือกถักสีแดงก็ยิ่งโดดเด่น นางยิ้มกว้างลุกขึ้นยอบกายให้ฝานจิ่นสิง “ขอบคุณคุณชายสาม”ครึ่งชั่วยามต่อมาฝานจิ่นสิงกำลังจะกลับ ทุกคนออกมาส่งชายหนุ่มที่ประตูจวน อวิ๋นซูฮวาเองก็ด้วย หลังมั่นใจว่าเขาไม่ได้มีเจตนาข่มขู่หรือเปิดโปงเรื่องของนางที่หออวี้หรู นางสบายใจขึ้นมาก

นางหันไปมองนอกม่านรถม้า “คุณหนูสาม” นางหันไปมองฝานจิ่นสิง “เรื่องในราชสำนักล้วนยากจะคาดเดา ผลประโยชน์ที่มากับแผนการ มักไม่อาจหยุดอยู่ที่ความล้มเหลวครั้งเดียวหรือสองครั้ง”นางย่อมเข้าใจความหมายของเขา “ขอบคุณคุณชายสามที่เตือนข้าจะระวังเจ้าค่ะ” นางยิ้ม “ข้ากลับเข้าจวนก่อน อ่านจบจะนำไปคืนท่านโดยไม่บุบสลาย”เขาพยักหน้า “ไปเถิด” ฝานจิ่นสิงเลิกม่านรถม้ามองส่งอวิ๋นซูฮวาเดินเข้าจวน ทว่าตอนนั้นเองที่เขาทันได้เห็นมีชายคนหนึ่งคุกเข่าลงที่หน้าจวนเยี่ยนกั๋วกง ก้มลงโขกศีรษะให้ประตูจวน“ข้าน้อยอดีตนายทหารประจำป้อมอวี่หลง ขอบคุณคุณหนูสามที่เห็นใจในความยากลำบากของทหารชั้นผู้น้อย”ชายหนุ่มงุนงงจึงมองคนสนิท โดยไม่ต้องกล่าวอะไรคนสนิทของเขาก็ขยับตัวลงจากรถม้าเพื่อสืบหาความจริง กระทั่งต่อมาเขาจึงรู้ว่าอวิ๋นซูฮวาตอนนี้ดูแลหมู่บ้านซีเหอของจวนเยี่ยนกั๋วกง การเก็บเกี่ยวครั้งที่แล้วนางถึงขั้นแบ่งส่วนแบ่งที่จะกลายเป็นสินเดิมของตนออกครึ่งหนึ่ง สบทบเป็นเสบียงและส่งไปตามชายแดนเพื่อเป็นเสบียงให้กับนายทหารชั้นผู้น้อย“เสบียงของนายทหารชั้นผู้น้อย?” เขาครุ่นคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ กระทั่ง... “คนในหมู่บ้านซีเหอครึ่งหนึ่งเป

“อายุเพียงเท่านี้จะคิดได้เชียวหรือ ข้าว่าคนจวนเยี่ยนกั๋วกงคงมีแผนอื่นกระมัง สร้างชื่อเสียงให้บุตรสาวจากนั้นจะได้ง่ายที่จะหาบุรุษดีๆ ให้แต่งออก ฉลาดล้ำเลิศถึงเพียงนี้”“ฟังว่าทรงพระราชทานเมล็ดพันธุ์สำหรับเพาะปลูกเป็นรางวัล ข้าว่าจากคุณหนูในห้องหอ นางจะกลายเป็นชาวนาเสียกระมัง เป็นคุณหนูดีๆ ไม่ชอบกลับเอาแต่ออกไปที่หมู่บ้านชาวนาคลุกคลีอยู่กับชนชั้นต่ำเหล่านั้น น่ายกย่องตรงที่ใด”“เจ้ามองเจตนาไม่ออกหรือ นางจงใจทำให้ตัวเองโดดเด่น เช่นนี้จะได้กลายเป็นจุดสนใจ ไม่ได้ยินหรือเรื่องข่าวลือที่ว่าแม่ทัพน้อยคิดจะส่งแม่สื่อไปทาบทามจวนเยี่ยนกั๋วกง ผิดก็แต่นางเป็นลมหมดสติทำเยี่ยฮูหยินขายหน้า”“ข้าก็คิดเช่นนั้น สตรีมากมายหมายปองแม่ทัพน้อยที่เลิศล้ำทุกด้านเช่นนั้น จวนเยี่ยนกั๋วกงเห็นทีคงกำลังหาทางให้บุตรสาวตัวเองโดดเด่นเพื่อเรียกร้องความสนใจจากจวนแม่ทัพเยี่ยอย่างแน่นอน”ฝานจิ่นสิงถอนหายใจเมื่อได้ยิน เห็นชัดว่าข่าวลือพวกนี้สวนทางกับความเป็นจริงโดยสิ้นเชิง... ในสวนขณะที่กำลังจะหลบหนี ชายหนุ่มพลันได้ยินเสียงที่คุ้นเคย“คุณหนูสามบังเอิญยิ่ง”“บังเอิญ? ข้าว่าไม่กระมัง” เยี่ยชิงอันกับอวิ๋นซูฮวา??ฝานจิ่นสิงมอง

เยี่ยชิงอันชะงักอีกรอบ เขาเดินจากไปด้วยท่าทีโกรธขึ้ง อวิ๋นซูฮวาเงยหน้าขึ้นมองฝานจิ่นสิง “ข้ายังต้องเรียนรู้จากท่านอีกเยอะ ท่านยั่วโมโหคนเก่งกว่าข้าอีก” นางยกนิ้วโป้งให้ชายหนุ่มเขาส่ายหน้าถอนหายใจ “ไม่มีใครกำชับหรือว่าไม่ควรไปไหนมาไหนคนเดียวในงานเลี้ยง”“ก็นี่งานเลี้ยงดูตัวท่านไม่เกี่ยวกับข้า ใครจะรู้ว่าเขาจะมีเส้นสายในจวนของพี่ชายท่านเล่า” นางพูดจบจึงรู้ว่าไม่ควรพูด สีหน้าของฝานจิ่นสิงไม่ดีเลย “ข้าพูดผิดไป”“ไม่หรอกเจ้าพูดถูกแล้ว” เขาขมวดคิ้วจากนั้นสบตากับเฉิงเหลียงเจ๋อ “ควรกลับเข้างานเลี้ยงได้แล้ว”พวกเขากลับเข้างานเลี้ยง แต่คนจวนตระกูลเยี่ยขอตัวกลับไปแล้ว ฝานจิ่นสิงมองสีหน้าขุ่นเคืองของมารดาพี่สะใภ้ เห็นสีหน้าอึดอัดของพี่สะใภ้ สีหน้าโกรธกรุ่นของพี่ชาย “เจ้าว่าคนตระกูลเยี่ยบอกอะไรกับพี่ชายข้า”“พวกเขาบอกอะไรสำคัญด้วยหรือเจ้าคะ” อวิ๋นซูฮวาเลิกคิ้วมองเขา “สำคัญคือท่านบอกอะไรพี่ชายของท่านมากกว่า ท่านเป็นน้องชายของเจ้ากรมพิธีการ ขอเพียงท่านพูดความจริงที่เกิดขึ้น เขาจะไม่เชื่อท่านเชียวหรือ ที่สำคัญคือท่านจะพูดหรือไม่พูด จะอธิบายหรือไม่อธิบายต่างหาก”อยู่ๆ ฝานจิ่นสิงก็หันมาจ้องมองนาง ในใจ