All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 41 - Chapter 50

จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่ได้ตัวคน ตอนนี้ไม่เพียงเสียเปรียบแต่จะต้องรีบกลับเมืองหลวง เขามีกำหนดเดินทางเพื่อไปยังชายแดนใต้ แต่เพราะในใจไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องได้ตัวอวิ๋นซูฮวา เขาตัดสินใจบุกมาที่นี่หมายชิงตัวนาง ขอเพียงได้ตัวนางฮ่องเต้พระองค์ใหม่ที่ยังต้องการเขาออกรบแดนใต้ อีกทางยังต้องระแวดระวังเยวี่ยอันหวางแดนเหนือ อีกฝ่ายไม่มีทางเอาโทษเขา ไม่มีทางกล้าทำให้เขาขุ่นเคือง ตอนนี้ผู้ที่สามารถทำให้บัลลังก์มั่นคงได้มีเพียงกองทัพตระกูลเยี่ยผู้ใดจะคาดว่าเขาเสี่ยงเลือกทางเดินนี้ แต่กลับต้องพบกับความล้มเหลว และเป็นฝานจิ่นสิงอีกแล้วที่ทำให้เขาล้มเหลว “ฝานจิ่นสิง ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้ได้!!!”อวิ๋นซูฮวาได้ยินก็ดิ้นรนจากอ้อมแขนฝานจิ่นสิง ทั้งสองล้มหงายโดยมีฝานจิ่นสิงเป็นเบาะรองรับให้นาง “เยี่ยชิงอัน! ก่อนที่เจ้าจะได้เข้าใกล้เขา ข้าอวิ๋นซูฮวาจะฆ่าเจ้าด้วยมือข้าเอง!!!”นางตะโกนสุดเสียงและทุกคนก็ได้ยิน แน่นอนเยี่ยชิงอันไม่มีทางไม่ได้ยิน ฝานจิ่นสิงกุมขมับถอนหายใจ “อวิ๋นซูฮวา ปักปิ่นแล้วใจกล้าขึ้นเยอะเลย”นางเงยหน้าขึ้นมองเขา เพราะประหลาดใจที่เห็นเขาดังนั้นจึงลืมตัวว่าตัวเอง...

“ข้าไม่ได้หมายความในทางที่ไม่ดีนะเจ้าคะ ขี้เกียจมีหลายความหมาย ขี้เกียจทะเลาะกับผู้อื่น ขี้เกียจเป็นที่สนใจ ขี้เกียจสนใจเรื่องของผู้อื่น ขี้เกียจเป็นจุดสนใจของผู้คน ขี้เกียจที่จะพาตัวเองเข้าไปในวังวนของความวุ่นวาย ข้าเองก็เป็นเช่นนั้น คนเราจะอยากโดดเด่นเกินไปด้วยเหตุใด นั่นมันคือการดึงดูดปัญหา ดึงดูดความยุ่งยากมิใช่หรือ”“อย่างเช่นว่าเจ้าแสร้งทำมือตัวเองบาดเจ็บเพราะไม่อยากเล่นฉิน เจ้ารู้ว่าเยี่ยฮูหยินชมชอบเพลงกู่ฉิน ดังนั้นจึงไม่เปิดโอกาสให้คนเหล่านั้นทำให้เจ้าโดดเด่น กระทั่งมีข้ออ้างที่จะส่งแม่สื่อไปที่จวนเยี่ยนกั๋วกง”เรื่องนี้นาง...ไม่เคยรู้ ที่แท้บุตรสาวของนางก็ฉลาดถึงเพียงนี้!“สามอวิ๋น บอกความจริงข้าเรื่องหนึ่งได้หรือไม่”สามอวิ๋น?? เขาเรียกบุตรสาวของนางเช่นนั้น??“ขึ้นอยู่กับว่าผู้ใดเป็นคนถาม สามฝาน หรือว่ากุนซือแดนเหนือ?”ทั้งสองหัวเราะทว่าในใจคนเป็นมารดาอย่างนางกลับสะดุดกึก เยี่ยนกั๋วกงฮูหยินอดไม่ได้ที่จะหันไปมองสีหน้าของบุตรสาวกับฝานจิ่นสิง รอยยิ้มสนิทสนม ดวงตาเปล่งประกาย บทสนทนาที่คล้ายกับว่ามีเพียงทั้งสองที่เข้าใจเป็นอย่างดี“หากสามฝานเป็นคนถามเจ้าจะตอบข้าตามตรง?”“ใช่แล้ว

“อะไรหรือ” แม้แต่น้ำเสียงของเขาก็ผิดปกตินางขยับออกจากอ้อมแขนชายหนุ่มเดินไปข้างหน้า ชี้มือแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นความผิดปกติของเขา “ที่นี่เดิมทีหลังฤดูเก็บเกี่ยวพวกเราจะปลูกข้าวฟ่าง ส่วนพืชผักก็จะปลูกหลังเรือนอยู่แล้ว ข้าว่ามิสู้พวกเรารวมตัวปลูกด้วยกันจะได้ปริมาณที่มากขึ้นทั้งยังได้ช่วยกันดูแล ผักกาดสามารถดองเก็บได้นาน ปลูกถั่วเหลือง ถั่วเขียว อีกฟากปลูกต้นปอ”“ต้นปอ?”“ใช่แล้ว พืชเส้นใยใช้ทำสิ่งทอ รองเท้า เส้นใยเสื้อผ้า กระสอบสำหรับใส่ข้าวเปลือก ธัญพืช ไม่ต้องซื้อแถมปลูกง่าย ทนแล้ง ประหยัดไปได้อีกทอดหนึ่ง ช่วงหน้าแล้งหากสามารถปลูกผลผลิตทดแทนได้ก็ดีกว่าปล่อยให้พื้นที่ว่างเปล่าไม่เกิดประโยชน์ คนหมู่มากว่างงานก็มากเรื่อง มิสู้ให้มีงานทำตลอดทั้งปี พักเพียงเดือนสองเดือนให้หายเหนื่อย ทำงานจะได้ไม่คิดมาก ไม่คิดมากก็ไม่กังวล”เขาหัวเราะ “สมแล้วที่คนที่นี่ยกย่องว่าเจ้าเป็นนายหญิงที่ยอดเยี่ยมที่สุด”อยู่ๆ นางก็หยุดเดินหันกลับมาทั้งที่รู้ว่าเขาเดินตามมา ฝานจิ่นสิงสะดุ้งเพราะทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก นางควบคุมสีหน้า “ยังมีอีกเรื่อง“อะ...อะไรหรือ” เขากระแอมถอยหลังไปก้าวหนึ่งรักษาระยะห่าง“ท่านเป็นอะไร

รถม้าเหล่านั้นเพิ่งแล่นพ้นประตูทางเข้าหมู่บ้าน กลุ่มทหารม้ากลุ่มหนึ่งก็ควบม้าเข้ามาจนฝุ่นตลบ อวิ๋นซูฮวาถึงกับอ้าปากค้าง มารดาของนางพาน้องๆ วิ่งมาจากด้านหลัง“ฮวาฮวาแม่ดูผิดหรือไม่ นะ...นั่น...”“เจ้าค่ะท่านแม่ไม่ได้ดูผิด นั่นคือเยวี่ยอันหวาง”!!! ขณะที่รถม้าของวังหลวงวิ่งเข้ามาในหมู่บ้าน นึกไม่ถึงว่าเยวี่ยอันหวางที่ควรอยู่บนกำแพงเมืองบัญชาการกองทัพ บัดนี้กลับกำลังควบม้าแซงรถม้าขบวนนั้นตรงเข้ามายังเรือนของนาง!!ชาวบ้านต่างก็แตกตื่นวิ่งมาหานาง บางคนถือคราด บางคนถือจอบ บางคนถือมีดพร้า แม้หวาดหวั่นแต่ก็ยังมีใจเข้ามาปกป้องนาง “นายหญิง!”“ไม่มีอะไรใจเย็นๆ พวกท่านแบกจอบมาทำไมรีบวางลงเร็วเข้า นั่นท่านอ๋องของพวกเราไม่ใช่ใครอื่น”“หม่อมฉันอวิ๋นซูฮวากับชาวบ้านเป่ยซวงถวายพระพรท่านอ๋องเพคะ”“ลุกขึ้นเร็ว พวกเจ้ารอดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ ก็พอ”แม้บอกว่าเป็นเรื่องสนุกแต่เหตุใดสีหน้าของเขากลับดูโกรธขึ้งยิ่ง มารดาของหญิงสาวดึงนางกลับไปยืนด้านหลัง ชาวบ้านเองก็ถอยไปยืนหลังองครักษ์ของเยวี่ยอันหวางผู้มามิใช่หลี่กงกงเช่นทุกครั้ง เป็นขันทีที่นางไม่คุ้นหน้า เมื่อเห็นเยวี่ยอันหวางก็มีสีหน้าไม่ใคร่จะดีนัก “กระหม

เมืองหลวงขาดแคลนเสบียงอย่างหนัก ฮ่องเต้สั่งปิดเมืองไม่รับผู้อพยพ ผู้คนอกสั่นขวัญแขวนเพราะเกิดการปล้นชิง จวนขุนนางถูกบุกรุก มีคนตายมากมายทั้งที่อดตายและทั้งที่ถูกสังหาร วังหลวงแม้ยังไม่ถึงขั้นอดอยากทว่าด้วยความกลัวกลับส่งทหารออกไปตามจวนขุนนาง จวนคหบดี แย่งชิงเสบียงที่ผู้คนเก็บเอาไว้ประทังชีวิตอวิ๋นชิงหรงพี่สาวของนาง...แท้งบุตร!!! ระหว่างที่องครักษ์วังหลวงบุกเข้าค้นจวนทำให้พี่สาวของนางล้ม อีกฝ่ายไม่รู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์เพราะอายุครรภ์ไม่มาก ดังนั้นการสูญเสียครั้งนี้จึงยิ่งกว่าสร้างความเกลียดชัง ผู้คนเริ่มสิ้นหวังทยอยกันเดินเท้าออกจากเมืองหลวงในจดหมายของพี่สาวเขียนเตือนนาง ด้วยผู้คนกำลังตรงมายังแดนเหนือ เมืองหลวงเองก็จับตามองหมู่บ้านเป่ยซวงแล้วกู้จวินมองหญิงสาวที่กำลังจ้องมองแผนที่ “คุณหนูสามท่านจะทำอะไรขอรับ”นางไม่ตอบคว้าคบเพลิงจากนั้นเดินตรงไปยังยุ้งฉางของตน จากนั้นมองไปยังยุ้งฉางเสบียงที่รอส่ง กระทั่งหยุดอยู่ที่เนินสูงเพื่อมองหมู่บ้านเป่ยซวง กู้จวินรู้ว่านางกำลังใช้ความคิด...“ย้ายยุ้งฉาง และต้องทำเงียบๆ ยิ่งน้อยคนล่วงรู้ก็ยิ่งดี”!!! เขาตกตะลึง “ยะ...ย้ายยุ้งฉาง??”มันเกิดขึ้