All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 31 - Chapter 40

“บังอาจ!”“ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันยินดีรับโทษเพคะ!”“เงยหน้าขึ้นมา” นางเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาแน่วแน่ อีกฝ่ายหัวเราะออกมาเสียงเบา “คุณหนูสาม เพราะเราชื่นชมบิดาของเจ้า ดังนั้นเจ้าจึงคิดว่าเราไม่กล้าลงโทษเจ้าสถานหนักหรือ”“หม่อมฉันไม่บังอาจเพคะ ในเมื่อหม่อมฉันทำผิด หม่อมฉันย่อมน้อมรับการลงโทษ ทว่าขอฝ่าบาททรงเมตตาเพราะเรื่องนี้จวนกั๋วกงไม่ได้รู้เห็น นี่เป็นการตัดสินใจของหม่อมฉันเพียงคนเดียว จะลงโทษก็ขอให้ลงโทษหม่อมฉันเพียงคนเดียว ไม่ว่าจะหนักหรือเบาหม่อมฉันล้วนไม่เสียใจเพคะ”“ดี! ในเมื่อไม่รับความหวังดีของคนที่อยากช่วย เช่นนั้นก็ออกไปรอรับโทษของเจ้าด้านนอกเถิด!”นาง...ออกมาคุกเข่าที่หน้าห้องทรงพระอักษรของฮ่องเต้ บิดากับพี่ชายได้แต่มองอยู่ที่ไกลๆ เยวี่ยอันหวางเดินเข้ามาหยุดข้างๆ จุดที่นางคุกเข่าอยู่“ได้ยินมาว่าฮองเฮาทูลขอไม่ให้ลงโทษเจ้า คุณหนูสามเจ้านี่นับว่าเป็นที่ต้องการตัว ทั้งฮองเฮา ทั้งตระกูลเยี่ย ทั้งอัครมหาเสนาบดี ทุกฝ่ายล้วนกราบทูลเหมือนกันหมด แต่นั่นเกรงว่ายิ่งเป็นการยั่วยุฝ่าบาทกระมัง มีอย่างหรือไม่ลงโทษแต่กลับยังคิดจะให้เจ้าแต่งเข้าจวนแม่ทัพ พวกเขาคิดอะไรกันอยู่”นางนิ่งฟังไ

มองกู่ฉินล้ำค่าของมารดานางยิ้ม “จะเริ่มชอบตั้งแต่ตอนนี้เจ้าค่ะ ลูกอยากเปลี่ยนทุกๆ อย่าง เพื่อสิ่งที่ดีกว่า คนที่ดีกว่า สถานที่ที่ดีกว่า สิ่งใหม่ๆ ที่รออยู่บางครั้งอาจดีกว่าก็ได้ ไม่มีใครรู้หรอกเจ้าค่ะ”มารดามองนาง “ฮวาเอ๋อร์บอกแม่ตามตรง เจ้าปฏิเสธเยี่ยชิงอันเพราะเจ้าได้เป็นเพียงอนุหรือ”นางส่ายตอบด้วยท่าทีหนักแน่น “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ลูกปฏิเสธเขาเพราะไม่อยากแต่งงานกับเขา”มองมารดาลูบศีรษะตนดวงตาแดงก่ำ รอยยิ้มบนใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกภูมิใจ “บุตรสาวของแม่มีความคิดที่เติบโตกว่าอายุเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เหตุใดคนเป็นแม่เช่นข้าจึงไม่สังเกตเห็น เจ้าช่วยคนอย่างกล้าหาญ มองความวุ่นวายของราชสำนักออกอย่างทะลุปรุโปร่ง กล้ารับผลจากการกระทำของตัวเอง ไม่หวาดหวั่น ไม่หวาดกลัวต่ออิทธิพลที่คุกคาม เยี่ยชิงอันผู้นั้นนับเป็นตัวอะไร คนเห็นแก่ผลประโยชน์ในคราบบุรุษล้ำเลิศชัดๆ แม่ทัพน้อยอะไรกัน บุรุษที่น่ายกย่องอะไรกัน ที่เขากล้าแต่งองค์หญิงเข้าจวนก็เพราะอำนาจทั้งนั้น ราชโองการฉบับนี้มาได้จังหวะและเวลาที่เหมาะสมยิ่ง”นางมองสีหน้าของมารดา ทุกคนล้วนตระหนักเรื่องการประชวรของฮ่องเต้ เดาได้ทันทีว่าสามปีในราชโอง

วันแรกของการเดินทางล่วงเข้าสู่เมืองเฉาเซิง อวิ๋นซูฮวาตระหนักทันทีที่ว่าเพราะอะไรนางถูกส่งมาที่นี่ หมู่บ้านเป่ยซวงมีลักษณะเป็นที่ราบ ก่อนหุบเขาสูงชันที่ขีดขั้นระหว่างเมืองหลวง และแดนเหนือที่เป็นที่ราบสูง จากจุดที่นางอยู่สามารถมองเห็นภูเขาสูงสลับซับซ้อนเสี่ยวฝูกะพริบตามองนาง “คุณหนู”เสี่ยวหง เสี่ยวเจี่ยน เสี่ยวพั่ง ทุกคนล้วนมองนางด้วยสายตาราวกับคนหลงทาง นางยิ้ม “ไม่เป็นไร พวกเราอยู่ได้ พวกเราทำได้แน่นอน”หัวหน้าองครักษ์เดินเข้ามา “คุณหนูสามผู้นี้คือหัวหน้าหมู่บ้านเป่ยซวงขอรับ ในหมู่บ้านมีทั้งหมดสามสิบครอบครัว ร้อยห้าสิบชีวิต ล้วนเป็นอดีตนักโทษที่เคยได้รับการอภัยโทษ พวกเขาต้องทำนาปลูกข้าวเพื่อส่งไปยังกองทัพ สามารถเก็บเอาไว้กินเองสองส่วน เก็บเอาไว้เป็นเมล็ดพันธุ์อีกสองส่วน ที่เหลือต้องส่งกองทัพทั้งสิ้น ก่อนหน้านี้มีราชโองการมาที่นี่คนที่นี่ล้วนรับรู้แล้ว จากนี้ไปคุณหนูสามก็คือผู้นำของหมู่บ้านเป่ยซวง ข้าน้อยกับองครักษ์มีทั้งหมดห้าสิบคน ขอคุณหนูสั่งการมาได้เลย”นางมองไปรอบๆ ขบวนเดินทางที่แสนเหน็ดเหนื่อย ผู้คนที่นางต้องแบกรับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ภาระหนักอึ้งที่นางต้องทำให้ได้“รวมแล้วก็เ

‘สามฝาน[1]’‘ท่านพ่อกับพี่รองกำลังออกเดินทางไปแดนเหนือพร้อมกำลังพลห้าพันสองร้อย ข้าได้รับราชโองการให้ขยายหมู่บ้านเป่ยซวงเพิ่มกำลังผลิตเสบียง ท่านแม่กับน้องสาวอีกสี่คนกำลังเดินทางมาสมทบเพื่อช่วยเหลือข้าดูแลหมู่บ้านเป่ยซวง เมืองหลวงจะมีพี่ใหญ่และพี่เขยที่รั้งอยู่ ข่าวว่าอาการประชวรทรุดหนัก ทว่าเมื่อฝ่าบาททรงได้พระสติก็ออกราชโองการสามฉบับทันที’‘ชายแดนเหนือคือปราการสำคัญ ไม่อาจพ่าย’‘สามอวิ๋น[2]’‘สามอวิ๋น’ได้รับจดหมายของเจ้าแล้ว บัดนี้สงครามปะทุขึ้นแล้วดังคาด ข้ากับท่านอ๋องกำลังวางแผนเพื่อรับมือให้เกิดความสูญเสียน้อยที่สุด ถึงอย่างนั้นเมื่อได้รับราชโองการจากฝ่าบาท ท่านอ๋องยินดียิ่งที่ได้เยี่ยนกั๋วกงมาเป็นกำลังสำคัญในสมรภูมิ ขอบใจเจ้ามากเรื่องข่าวสารจากเมืองหลวง คนของรัชทายาทเองก็เคยมาที่นี่ ทรงขอคำชี้แนะจากท่านอ๋องเกี่ยวกับองค์ชายรอง ท่านอ๋องเป็นคนเด็ดขาดด้วยนิสัยของรัชทายาทไม่มีทางที่จะทรงทำตามคำชี้แนะ คนของจวนกั๋วกงออกมาจากเมืองหลวงตอนนี้ นับว่าเป็นพระมหากรุณาธิคุณ หวังว่าเจ้าจะสบายดี ข้าอยู่ทางนี้จะพยายามรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าอย่างสุดความสามารถ’‘สามฝาน’‘สามฝาน’คนของเจ้ากรมพิธ

งานเลี้ยงปักปิ่นบุตรสาวขุนนางที่เรียบง่ายที่สุด หลังหลี่กงกงเดินทางกลับเมืองหลวงชาวบ้านก็เริ่มงานเลี้ยง ที่นี่มีเพียงมารดาและน้องสาว แม้ของขวัญมากมายแต่ลึกๆ อวิ๋นซูฮวาก็ยังอยากให้บิดา พี่สาว และพี่ชายได้มาเป็นส่วนหนึ่งของงานเลี้ยงมารดาหวีผมให้นางพร้อมอวยพร ผู้คนมากมายยิ้มแย้มแสดงความยินดี ครั้งนี้นางรู้จักพวกเขาแทบจะทุกคน ไม่ใช่งานเลี้ยงหรูหราที่เต็มไปด้วยชนชั้นสูง ไม่จำเป็นต้องโดดเด่นเป็นหนึ่งเดียว ไม่มีชื่อเสียงโด่งดังจากการเป็นสตรีที่บุรุษหมายปอง สำหรับคนที่นี่นางเป็นผู้นำ เป็นนายหญิง เป็นความหวัง เป็นทุกสิ่งทุกอย่าง ความรู้สึกเช่นนี้นางกลับชอบมากกว่าการเป็นคุณหนูในห้องหอเสียอีกอวิ๋นซูฮวาสวมชุดเรียบง่าย มวยผมง่ามคู่ถูกคลายหวีม้วนมวยใหม่พร้อมปักปิ่นหยกเรียบๆ ของมารดา นางลุกขึ้นมองไปรอบๆ เสียงชื่นชมและยอบกายรับการคารวะจากทุกคน“ข้าน้อยคารวะคุณหนูสามอวิ๋นซูฮวา ยินดีด้วยกับการปักปิ่น!”มันไม่มีความแตกต่างสำหรับนาง จะปักปิ่นหรือไม่เคยแบกรับสิ่งใดนางก็ยังทำเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน คืนนั้นมีม้าเร็วส่งมาจากเมืองหลวง อัครมหาเสนาบดีส่งคนมาแจ้งนาง...จิ่งอวี้หวางก่อกบฏ!!!เดิมทีมันควรเกิดหลังจา