All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 51 - Chapter 60

เสิ่นจงไม่เคยคิดว่าเขารับใช้ราชสำนักมากว่าครึ่งชีวิต มาวันนี้กลับต้องมาทำหน้าที่ที่อดสูเช่นนี้ ตอนได้รับราชโองการให้รับตำแหน่งผู้บัญชาการ เขาสังหรณ์ใจแล้วว่าคงไม่ใช่เรื่องดีเขาจะไม่รับก็ไม่ได้เพราะตระหนักดีว่าฮ่องเต้พระองค์นี้วิปลาสเพียงใด ไม่เห็นแก่ผู้คน ไม่เปิดเมืองรับผู้อพยพ ปลดขุนนางใหญ่ สังหารผู้คนตามอำเภอใจ แม้แต่ท่านอัครมหาเสนาบดีเองก็ถูกสั่งคุมขัง!!!เขารับราชโองการมาเพื่อบุกหมู่บ้านเป่ยซวงช่วงชิงเสบียง ทั้งที่ในใจเขาไม่เห็นด้วยอย่างถึงที่สุด เป่ยซวงไร้เสบียงทหารชายแดนอดอยาก เช่นนี้แล้วแคว้นนี้จะยังหลงเหลือสิ่งใด?!ตอนที่เขาคิดขัดขืนครอบครัวกลับถูกส่งเข้าวังหลวง นี่เป็นคำขู่เขารู้ดี หลังจากที่ผู้บัญชาการคนก่อนถูกประหารเพราะไม่เห็นด้วย เขาที่สิ้นหวังทำได้เพียงนำกำลังคนหนึ่งพันลอบออกมาจากเมืองหลวง แสร้งทำเป็นขบวนผู้อพยพที่กำลังเดินทางขึ้นเหนือทางเข้าเป่ยซวงเงียบงัน คบเพลิงในหมู่บ้านส่องสว่าง ขณะบุกเข้าไปโดยอาสับความมืดและความเงียบของค่ำคืน เขากลับพบว่าที่นี่ว่างเปล่า!!!“หัวหน้า! พวกเขาเร่งเก็บเกี่ยวทั้งที่ธัญพืชยังไม่พร้อมดูแล้วคงมีคนแอบส่งข่าว ทุกอย่างเร่งรีบ เก็บเกี่ยวได้ไม

รัชศกที่สามของฮ่องเต้เฉียนหลี่ เยวี่ยอันหวางยกทัพจากแดนเหนือเข้าล้อมเมืองหลวง ไม่เพียงกองทัพเท่านั้นยังมีประชาชนที่โกรธแค้นเกลียดชัง พวกเขาถูกทอดทิ้ง พวกเขาถูกมองข้าม ไม่มีความช่วยเหลือ ไม่มีมาตรการใดๆ ที่จะทำให้คนเหล่านี้อยู่รอดเยวี่ยอันหวางเป็นเพียงแสงแห่งความอยู่รอดหนึ่งเดียวของผู้คนในแคว้น เช่นนี้แล้วขณะที่เมืองหลวงถูกล้อม ฮ่องเต้เฉียนหลี่ที่ไม่ยอมแพ้ท้ายที่สุดกลับยังกวนน้ำให้ขุ่น!!!อัครมหาเสนาบดีกับฮูหยินถูกจับเป็นเชลย บนกำแพงสูงสองสามีภรรยาที่สวมชุดนักโทษถูกนำมาเป็นข้อต่อรอง ผู้คนร่ำไห้ เสียงก่นด่าสาปแช่งรุนแรงขึ้น ฮ่องเต้เฉียนหลี่ใช้ชีวิตขุนนางคนสำคัญของราชสำนักต่อรองกับเยวี่ยอันหวาง ช่างไร้ยางอายเหลือเกิน!!!อวิ๋นซูฮวาได้ยินรายงานนี้จากกู้จวิน นางพลันนึกขึ้นได้ว่า...นางลืมเลือนเรื่องหนึ่งไป!!!“ไป พาข้าไปยังกำแพงเมือง ท่านอัครมหาเสนาบดีกับฮูหยินถูกพาไปที่กำแพงเมืองทิศใด!!” นางลืมไปว่าฝานจิ่นสิงจะกลายเป็นอัครมหาเสนาบดีได้...ก็ต่อเมื่อบิดาของเขาไม่อยู่แล้ว!!!รถม้าเพิ่งจอด... ภาพที่นางมองเห็น...เงาร่างของสองสามีภรรยาที่ยอมกระโดดลงมาจากกำแพง ทว่าไม่ยอมร้องขอชีวิต ไม่ยอมเยวี่ยอ

“เยี่ยนกั๋วกงฮูหยินรับราชโองการ!!!”คนตระกูลอวิ๋นเดินออกมารับราชโองการ ตอนนี้นายของจวนมีเพียงสตรี ด้วยเยี่ยนกั๋วกงและกั๋วกงซื่อจื่อนั้นรั้งอยู่ที่ชายแดนเหนือ ดูแลไม่ให้มีเรื่องผิดพลาดใดๆ กับป้อมปราการทางเหนือ“ด้วยพระเมตตาจากองค์ฮ่องเต้ จวนเยี่ยนกั๋วกงมีความดีความชอบล้นพ้น ทั้งเรื่องแดนเหนือและการแก้ปัญหากองเสบียงและรักษาการแดนเหนือ ทรงเมตตาแต่งตั้งเยี่ยนกั๋วกงเป็นแม่ทัพเป่ยหมิงขั้นสอง รับหน้าที่ดูแลความสงบเรียบร้อยของแดนเหนือ แต่งตั้งฮูหยินเยี่ยนกั๋วกงเป็นฮูหยินเก้ามิ่งขั้นสาม บุตรชายอวิ๋นเกออวี่ แต่งตั้งเป็นรองแม่ทัพแดนเหนือ ทายาทจวนเยี่ยนกั๋วกงสามารถสืบทอดบรรดาศักดิ์โดยสายเลือดทันทีนับจากนี้”“คุณหนูสามอวิ๋นซูฮวารับราชโองการ”ของนางแยกออกมา?? “หม่อมฉันอวิ๋นซูฮวา”“คุณหนูสามจวนเยี่ยนกั๋วกงอวิ๋นซูฮวา เพียบพร้อมทั้งสติปัญญาและคุณธรรมล้ำเลิศ ในยามสงครามช่วยดูแลกองเสบียง ในยามมีภัยไม่หวั่นเกรงปกป้องปากท้องเหล่าทหารเหนือใต้ กล้าหาญเปี่ยมด้วยจิตใจที่เมตตาต่อผู้อพยพ แต่งตั้งให้เป็นอวี้หลานเสี้ยนจวินขั้นหก มอบที่ดินศักดินาจำนวนห้าสิบหมู่[1] เมล็ดพันธุ์จำนวนหกเกวียน บ่าวไพร่สิบครัวเรือนหกสิบ

นางยิ้มมองเขา “แน่นอนเพราะข้าชอบท่าน เลือกแล้วว่าจะอยู่เคียงข้างท่าน ต้องเป็นท่านเท่านั้นไม่มีคนอื่น”“เพราะอะไร”“ข้าต้องมีเหตุผลด้วยหรือ ชอบก็คือชอบ เหตุผลไม่มีหรอก”เขายิ้มดึงนางเข้าไปกอดถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง “ขอบใจเจ้า ขอบใจเจ้าเหลือเกิน หากไม่มีเจ้า...” เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะผ่านเรื่องราวเหล่านี้มาได้อย่างไร บางทีอาจได้ หรืออาจไม่ได้ หากไม่มีนางบางทีบาดแผลในใจของเขาคงหลงเหลือมากมาย เขาอาจลุกขึ้นมาไม่ได้อีก หรืออาจจะต้องใช้เวลานานกว่านี้ นานมาก โชคดีเหลือเกินที่มีนาง โชคดีที่วันนั้นเขาตัดสินใจอยู่ต่อจากนั้นเดินหมากล้อมกระดานนั้นกับนาง ทั้งยังยอมให้นางใช้หมากดำ เพราะเดิมทีหมากดำก็เปรียบเสมือนศักดิ์ศรีของเขา“มีราชโองการ!”“ด้วยโองการแห่งสวรรค์ ท่านอัครมหาเสนาบดีแห่งแคว้นฝานจิ่นสิง คุณความดีน่ายกย่องบ้านเมืองไร้ศึกสงครามโดยไร้การสูญเสีย ชี้นำผู้คนที่หลงทางให้กลับมามีความหวัง อวี้หลานเสี้ยนจวินงดงามเพียบพร้อมจิตใจดีงาม หนึ่งบุรุษยอดคน กับหนึ่งโฉมสะคราญเหมาะสม ฝ่าบาทเมตตามอบสมรสพระราชทาน พระราชทานที่ดินห้าสิบหมู่ แพรพรรณสามหีบ เมล็ดพันธุ์สามเกวียน เงินจำนวนสามพันตำลึงทอง หยกและเครื่อง

นางเดินเข้าไปหาสามีที่อยู่ไกลออกไป ได้ยินสามีสนทนากับหลิวหรงเล่อชัดเจน“มีใจชื่นชมในตัวข้า? เช่นนั้นข้าขอถาม ท่านหญิงมีใจให้ข้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนที่ข้ายังเป็นบุรุษเสเพลที่อาศัยชื่อเสียงของบิดาเชิดหน้าชูตา? ข้าว่าไม่ใช่กระมัง หรือชอบข้าตอนที่ข้าเป็นกุนซือแดนเหนือ? แต่ข้าว่าตอนนั้นข้าไม่ได้อยู่ที่เมืองหลวงด้วยซ้ำ ท่านหญิงจะชื่นชมในตัวข้าตอนนั้นก็คงไม่ถูก ชมชอบข้าที่ข้าเป็นตอนนี้? ข้าเองก็มีฮูหยินเอกแล้วอีกทั้งยังเคยประกาศไปว่าไม่รับสตรีอื่นเข้าจวนแน่นอน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็คงต้องย้อนกลับไปตอนที่ข้ายังเป็นเพียงคุณชายสาม ท่านหญิงยังคงเป็นคุณหนูตระกูลหลิว ในงานเลี้ยงจวนตระกูลสือท่านหญิงมิใช่กล่าวด้วยตัวเองหรอกหรือ หากต้องแต่งให้ข้าท่านยอมไม่แต่งงานและบวชชียังดีเสียกว่า”โหวฮูหยินอ้าปากค้างมองบุตรสาว นางได้ยินทุกคำพูดของฝานจิ่นสิง เชื่อแน่ว่านี่ไม่ใช่การใส่ร้าย “อะ...อะไรนะเจ้าคะ บุตรสาวของข้า...”ฝานจิ่นสิงเดินเข้ามากุมมือผู้เป็นฮูหยิน “โหวฮูหยินข้าว่าแผนการเล็กๆ น้อยๆ อย่างการสร้างความร้าวฉาน หรือพยายามยัดเยียดคนเข้าจวนอัครมหาเสนาบดีเช่นนี้ วันหน้าก็อย่าทำอีกดีกว่า ท่านหญิงเป็นถึงบุตรสา