All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 61 - Chapter 70

อิงหลันเสวี่ย...นอนหายใจรวยรินบนเตียงในห้องที่แสนอับทึบ คุณหนูใหญ่จวนปั๋วที่เคยเก่งกาจทางด้านการค้า ควบคุมดูแลบ่าวไพร่มากมาย เป็นคนดูแลทั้งจวนโหวและจวนปั๋ว อีกทั้งยังจัดการเรื่องราวต่างๆ ได้เป็นอย่างดี ทว่าตอนนี้เล่า...สิ่งที่นางทำลงไปนั้นล้วนสูญเปล่านางแบกรับทุกอย่าง ดูแลทุกๆ คน ทั้งนาย ทั้งบ่าวไพร่ ทั้งต้องคอยจัดการปัญหาให้บ้านสามีไม่หยุดหย่อน ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับมีเพียงความโหดร้ายเย็นชาสามีไม่รัก แม่สามีไม่เอ็นดู บ่าวไพร่ทรยศหักหลัง ซ้ำร้ายนางยังถูกหนังสือหย่าของสามีใส่ร้ายว่าอับอายจนฆ่าตัวตาย ทั้งๆ ที่ความจริงคือนางถูกพวกเขาบีบให้ต้องรอความตายเช่นนี้!!!ทั้งชีวิตนางจำได้ว่าไม่เคยผิดต่อผู้อื่น ไม่เคยคิดชั่ว ไม่เคยทำชั่ว แล้วสวรรค์...เหตุใดจึงใจร้ายกับนางเช่นนี้ นางพยายามแล้ว พยายามช่วยให้จวนปั๋วพ้นวิกฤต พยายามแก้ปัญหาเพื่อตอบแทนจวนโหว พยายามทำดีต่อทุกคนเพื่อให้ในทุกๆ วันผ่านไปอย่างราบรื่นโรงทานในยามสงครามนางก็ทำ บริจาคนางก็ไม่ขาด ทำบุญนางเองก็สม่ำเสมอ ดีต่อผู้อื่นนางเองก็รู้สึกว่าตัวเองไม่เคยคิดร้าย แล้วเพราะเหตุใด....ทำไมชีวิตของนางจึงมีจุดจบที่น่าอนาถเช่นนี้!!!

“ผู้นี้คือ... เหตุใดมีสตรีเดินทางไปด้วย หรือว่าท่านพี่มีองครักษ์เป็นสตรี? ช่างน่านับถือยิ่งนัก”“เอ่อ...นี่ เรื่องนี้...นาง นางคือเสียนมู่ เป็น...ญาติผู้น้องของข้า นาง...เติบโตในกองทหารของจวนโหว ฝีมือใช้ได้ ข้าจึง...” จ้าวหลิวดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออก คาดว่าคงคิดไม่ถึงว่านางจะเอ่ยถามออกมาด้วยท่าทีประหลาดใจเช่นนี้ ทั้งยังทำให้ชาวบ้านที่มารอส่งทัพพลอยสังเกตเห็นเสียนมู่ไปด้วย“ที่แท้ก็เป็นคนกันเอง ข้าอิจฉาญาติผู้น้องนัก มีโอกาสติดตามท่านโหวออกไปรบ เป็นกำลังสำคัญให้จวนโหวเช่นนี้ ข้าซาบซึ้งใจแทนชาวบ้านที่ไม่อาจออกไปช่วยในสมรภูมิยิ่ง ข้าขอเป็นตัวแทนจวนโหวและจวนปั๋ว ขอบคุณท่านโหว ขอบคุณญาติผู้น้องเสียนมู่ ขอบคุณทหารหาญที่ออกเดินทางไปทำศึกครานี้”ผู้คนต่างก็ชี้ชวนกันมามองยังนาง เหลือบไปมองเสียนมู่ด้วยสายตาสงสัยเป็นครั้งคราว จากนั้นข่าวลือซุบซิบสนุกปากก็ตามมาติดๆ ยังไม่ทันที่จ้าวหลิวจะออกจากเมืองหลวง เรื่องที่เจ้าบ่าวต้องออกไปรบยังชายแดนในวันแต่งงาน แถมเขายังไม่ทันได้เข้าห้องหอกลับออกจากจวนโหวไปพร้อมญาติผู้น้องหน้าตางดงาม ตรงไปยังชายแดนเหนือ ท่ามกลางคำถามมากมายของผู้ที่ไปส่งทัพแท้ที่จริงแล้ว...ญ

นางมองเขาขึ้นๆ ลงๆ หลายครั้งจากนั้นเอ่ยถาม “ท่านเป็นวรยุทธ์หรือไม่”เขาพยักหน้า นางยิ้ม “ข้ากำลังมองหาคนช่วยงาน เป็นงานที่อันตรายมาก แต่ก็ค่าจ้างงามเช่นกัน ท่านสนใจหรือไม่”อีกฝ่ายเลิกคิ้วมองไปรอบๆ “คนตั้งมากมายเหตุใดเลือกข้า”“เพราะ...ท่านดูเหมือนเป็นคนดีฝีมือ อีกทั้งที่นี่เป็นตลาดค้าทาส มีเพียงพ่อค้าทาส คนซื้อ และคนขายแรงงานเท่านั้นจึงจะมาเดิน”เขาก้มลงมองตัวเอง “ข้าคงดูไม่เหมือนคนซื้อ ไม่เหมือนพ่อค้าด้วย”“หากท่านสนใจพวกเราก็นั่งลงสนทนา หากไม่ข้าจะไม่รบกวนเวลาของท่าน”“ฮูหยิน...เชิญ”อิงหลันเสวี่ยมองประเมินลั่วเป่ยหยวน จำได้ว่าเขาเป็นทหารรับจ้างฝีมือดี ขอเพียงมีค่าจ้างไม่ว่างานอะไรเขาพร้อมเสี่ยงชีวิต ชาติก่อนเขาเป็นหนึ่งในผู้ที่รอดชีวิตกลับมาจากสงคราม มีผลงานในกองทัพไม่น้อย เห็นชัดว่าเป็นคนมีฝีมือมีคนเคยกล่าวถึงว่าลั่วเป่ยหยวนไม่ได้ตั้งใจสมัครไปเป็นทหาร เพียงแต่มารดาของเขาล้มป่วย เพราะต้องการเงินไปจ่ายค่ารักษามารดา เขาจึงขายตัวให้องครักษ์คนหนึ่งของกองทัพ ติดตามอีกฝ่ายไปรบยังชายแดนเหนือ จากนั้นจึงสร้างผลงานกลับมาจนกลายเป็นหนึ่งในนายกองผู้เก่งกาจ“บอกท่านตามตรง ข้ามีน้องชายอยู่คนหนึ

“เป็น...คุณหนูใหญ่จวนหย่งจื๋อปั๋วพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยเคยไปร่วมงานแต่งงานของอี้ผิงโหว วันนั้นนางออกมาส่งท่านโหวออกไปชายแดน”“ฮูหยินจวนโหวจะต้องการทหารรับจ้างฝีมือดีไปทำไมกัน” ปลายนิ้วเรียวปล่อยม่านรถม้าหลังกล่าวจบ “ไปสืบมาว่านางกำลังคิดจะทำอะไร เหตุใดกล้าแย่งคนกับข้า”“พ่ะย่ะค่ะ”“ท่านอ๋อง อีกห้าวันก็ต้องออกเดินทางไปชายแดนเหนือแล้ว เกรงว่าคงต้องหาคนมีฝีมืออีกสองสามคน มิสู้ท่านอ๋องเลือกผู้อื่น”“กลับจวน” เสียงถอนหายใจด้วยความเสียดายดังขึ้นจากนั้นรถม้าหรูหราก็แล่นจากไปอิงหลันเสวี่ยส่งขบวนของน้องชายออกจากเมืองหลวง เสบียงกรังรอบแรกนี้ไม่ได้มีจุดประสงค์เพียงเพื่อส่งสิ่งจำเป็นในนามจวนโหวและจวนปั๋วเท่านั้น แต่นางยังมีจุดประสงค์อื่นแฝงไปด้วยก่อนหน้านี้นางจัดการเรื่องมารดาของลั่วเป่ยหยวนจนเรียบร้อย ให้เขามั่นใจว่าในยามที่เขาไม่อยู่ มารดาของเขาจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ทั้งยังปลอดภัยแม้ในยามที่บ้านเมืองเกิดความวุ่นวายก็ตาม‘จำเอาไว้ ใช้เส้นทางสายรองเท่านั้น อย่าใช้เส้นทางสายหลัก ตลอดทางให้ทำให้มั่นใจว่าชาวบ้านล่วงรู้ว่านี่เป็นขบวนขนเสบียงของกองทัพ สมุนไพร ยาสมานแผล รวมไปถึงผ้าพันแผลเหล่านี้ ท่าน

อิงหลันเสวี่ยไม่ต้องมองให้เสียเวลาเป็นรอบที่สอง หนี้สินเหล่านี้ยังนับเป็นอะไรได้หากเทียบกับ...เงินที่ว่านซื่อถูกหลอกเพราะความโง่งม!!!นางต้องป้องกันปัญหานี้ก่อน จะให้เกิดเรื่องขึ้นซ้ำสองไม่ได้ อีกทั้งตัวปัญหาของจวนโหวทั้งสามคนนี้ นางไม่จัดการไม่ได้!!!เพิ่งตรวจบัญชีของจวนเสร็จพ่อบ้านคนใหม่ของจวนโหวก็เข้ามารายงาน คนของร้านดอกไม้ส่งคนมาเก็บเงิน จ้าวเซียนต้องการจัดงานชมบุปผา ทำการส่งเทียบเชิญคนจากจวนต่างๆ เรียบร้อย“แม่นมสวีท่านไปจัดการจ่ายเงินให้เรียบร้อย”แม่นมสวีมองนางจากนั้นขมวดคิ้ว “คุณหนู งานเลี้ยงนี้จำเป็นต้องจัดจริงๆ หรือเจ้าคะ นี่เป็นช่วงสงคราม คุณหนูรองทำเช่นนี้...”นางยิ้ม “ไม่เป็นไร ข้ายังมีเรื่องอื่นให้ทำ ไม่ว่างไปสนใจเรื่องของนาง ท่านไปจ่ายเงินเถิด”แม่นมสวีเห็นนายของตนยอมโดยง่ายก็ได้แต่ถอนหายใจ เดินจากไปพร้อมกับความรู้สึกไม่สบายใจ คล้อยหลังนางจากไปแม่นมสวีไม่ได้รู้เลย...อิงหลันเสวี่ยเหลือบมองแผ่นหลังอีกฝ่ายด้วยสายตาใคร่ครวญแม่นมสวีเพิ่งเดินออกไปเสี่ยวฉวนก็เดินสวนเข้ามา “คุณหนู...ข้าไปที่เรือนครัว ได้ยินมาว่าคุณชายสามออกไปที่บ่อนอีกแล้วเจ้าค่ะ ครั้งนี้หมดเงินไปไม่น้อยเลย เ