《ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!》全部章節：第 151 章 - 第 160 章

“มีเหตุเช่นนั้นเกิดขึ้นด้วยหรือ”หลิวเยี่ยนมีสีหน้าประหลาดใจเมื่อได้ยินเรื่องที่ภรรยาเล่าให้ฟัง เขาถึงกับหยุดมือจากการหยอกล้อบุตรชายที่นอนตาแป๋วส่งเสียงอืออาพ่นน้ำลายอยู่บนฟูกอ่อนนุ่ม“ข้าเองก็ไม่คาดคิดว่าหลี่หลันจะถูกหอบเข้าไปเกี่ยวข้องกับวังหลวงอีก แต่สุดท้ายแล้วเรื่องนี้ไม่อาจเลี่ยงพ้นได้”ชุยซือจิ้งมีสีหน้าเห็นอกเห็นใจผู้ถูกพาดพิงอย่างยิ่ง นางยังจำรอยยิ้มฝืดฝืนและดวงตาที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นไร้ที่ระบายของคุณหนูห้าสกุลหลี่ได้แม่นยำพิธีฉลองฤดูใบไม้ผลิเพิ่งจบลงหมาดๆ หลิวเยี่ยนไม่ได้เข้าร่วมงานนี้เพราะได้รับคำสั่งให้ไปตรวจตราค่ายทหารนอกเมืองติดต่อกันหลายวันแม้คำสั่งดังกล่าวฟังดูเหมือนวัวหายแล้วค่อยล้อมคอกอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยที่สุดเกาจงฮ่องเต้ก็ตระหนักถึงความสำคัญในการฝึกทหารและการเตรียมกำลังพลให้พร้อมรับมือเหตุการณ์ไม่คาดฝันมากขึ้นกว่าเดิมยิ่งถ้าพูดถึงท่าทีของฮ่องเต้ซึ่งเดิมทีมิได้โปรดปรานแม่ทัพอย่างสองพ่อลูกตระกูลหลิวสักเท่าไหร่ หลังเกิดเหตุกบฏกลับมีรับสั่งให้แม่ทัพหลิวฉีเข้าเฝ้าอยู่บ่อยๆชะรอยเกาจงฮ่องเต้คงตระหนักได้แล้วว่าตระกูลหลิวอาจมีวาจาท่าทีหยาบกระด้าง แต่ยามคับขันกลับพึ่ง

สามวันถัดมา หลิวเยี่ยนยังคงได้หยุดพักผ่อนหลังฝึกทหารใหม่ เขาจึงคิดจะไปเยือนจวนผู้บัญชาการกองทัพพิทักษ์อุดรตามที่เอ่ยปากไว้กับภรรยา ชุยซือจิ้งจัดเตรียมสุราชั้นดีและผ้าทอหายากซึ่งนางนำมาจากเมืองหลวงให้หลิวเยี่ยนใช้เป็นของฝากแก่เสิ่นเจียหลุนและฮูหยินของเขา นางมอบข้าวของชั้นดีให้โดยไม่เกี่ยงงอนว่าผู้รับไม่ใช่คนดีอันใด หลิวเยี่ยนรู้สึกปวดใจไม่น้อย แต่ภรรยาแสนดีกลับปลอบโยนพร้อมรอยยิ้ม “ท่านอย่าเสียดายไปเลย ตกปลาใหญ่ย่อมต้องใช้เหยื่อล่อ” หากของฝากไม่ล้ำค่าพอ มีหรือที่คนอย่างสามีภรรยาคู่นั้นจะให้ความสนใจ “ขอบคุณเจ้ามาก” หลิวเยี่ยนลูบศีรษะภรรยาอย่างเอ็นดูและตื้นตันใจ “ข้าจะกลับมาไม่เกินปลายยามโฉ่ว” “ได้ ข้าจะรอท่านกลับมากินอาหารเย็นด้วยกัน” ชุยซือจิ้งรับคำอย่างว่าง่าย ทั้งยังเดินไปส่งสามีที่หน้าเรือนหลัก นางมองตามแผ่นหลังอันแข็งแกร่งของเขาไปครู่หนึ่งถึงค่อยเดินกลับเข้าเรือน แม้ในใจนึกห่วงว่าสามีจะไปล่อเสือถึงถิ่น แต่อีกใจก็เชื่อมั่นในการวางแผนอันรอบคอบของเขา สิ่งที่ชุยซือจิ้งไม่รู้คือหลิวเยี่ยนไม่ได้ส่งเทียบแจ้งเสิ่นเจียหลุนอย่างที่ควรจะเป็น เขาบุกตะลุยไปจนถึงหน้าจวนผู้บัญชาการแล้วจ

ท้องฟ้าเหนือค่ายต้าซานกวนยามนี้ดำสนิทราวน้ำหมึกเพราะเป็นคืนเดือนมืด สายลมยามดึกพัดเอาความเย็นชื้นและเหน็บหนาวมาด้วยเหล่าทหารหน่วยจู่โจมซึ่งซุ่มซ่อนตัวอยู่ตามมุมมืดหายใจแผ่วเบา คล้ายดังสัตว์ป่าที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพงไพรที่ล้อมรอบ ไม่หวั่นไหวต่อสภาพอากาศที่เย็นเยียบลงทุกขณะ เพราะพวกเขากำลังจดจ่ออยู่กับการดักรอคนเวลาคล้ายผ่านไปนานนับชั่วยาม ในที่สุดก็มีความเคลื่อนไหวปรากฏขึ้นที่เชิงเขาซึ่งเต็มไปด้วยพุ่มไม้รกหนาเงาตะคุ่มของคนราวยี่สิบคนมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก แต่เสียงย่ำเท้าบนใบไม้แห้งที่ดังท่ามกลางความเงียบกลับได้ยินแจ่มชัดเมื่อเงาร่างหนึ่งซึ่งเดินนำหน้าเหยียบลงบนกับดักที่ถูกวางรอไว้ ท่อนไม้ที่ถ่วงน้ำหนักในตอนแรกก็ล้มลง ส่งผลให้เชือกตวัดกลายเป็นบ่วงรัดข้อเท้าของผู้โชคร้ายที่เผลอย่ำเท้าลงไป“อ๊ากกกก”เสียงร้องด้วยความตกใจดังลั่นทิวเขา คนถูกแรงกระชากขึ้นไปแขวนห้อยหัวบนต้นไม้ หลังจากนั้นคบไฟก็ถูกจุดขึ้นอย่างพร้อมเพรียง กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำซึ่งถูกดักล้อมชักดาบและอาวุธในมือขึ้นมาทันทีหลิวเยี่ยนซึ่งเป็นผู้นำการซุ่มโจมตีครั้งนี้ด้วยตัวเองพาคนโผล่จากที่ซ่อนพลางเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา“หาก

คุกในจวนเจ้าเมืองหยางโจวยามนี้กลายเป็นที่คุมขังเจ้าเมืองหยางโจวเสียเองนอกจากเจ้าเมืองยังมีผู้บัญชาการกองทัพพิทักษ์อุดรและฮูหยินของพวกเขาทั้งสองคนถูกขังอยู่ด้วย แต่ทั้งสองคู่ถูกแยกขังในฝั่งบุรุษและสตรีจึงไม่ได้พบหน้ากันแม้เวลาล่วงผ่านไปสามวันแล้วก็ตามผู้ตรวจการพิเศษเผยโย่วอัญเชิญพระราชโองการของเกาจงฮ่องเต้มาด้วย การควบคุมตัวเจ้าเมืองและผู้บัญชาการกองทัพในคุกชั่วคราวจึงทำได้อย่างง่ายดายยิ่งเนื้อความในพระราชโองการบอกกล่าวชัดเจนว่าแม่ทัพปราบจลาจลหลิวเยี่ยนได้ถวายหลักฐานบ่งชี้ว่าเหตุจลาจลและการปล้นสะดมในเมืองหยางโจวเกิดจากการปลุกปั่นอันไม่ชอบมาพากล ฮ่องเต้จึงทรงมอบอำนาจให้ผู้ตรวจการพิเศษไปตรวจสอบความจริงที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดแทนพระองค์แม้จะบอกว่าการไต่สวนคดีในหยางโจวต้องดำเนินไปอย่างเที่ยงธรรม ผู้ถูกกล่าวหาว่ามีส่วนร่วมในการกระทำผิดต้องวางมือจากตำแหน่งต่างๆ เป็นการชั่วคราว หากพิสูจน์ได้ว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ก็จะได้รับคืนตำแหน่งตามเดิมผู้อยู่ในคุกยามนี้จึงพยายามอย่างสุดแรงที่จะพลิกฟื้นสถานการณ์เจ้าเมืองหยางโจวทั้งเกลี้ยกล่อมและหลอกล่อให้ผู้คุมในคุกหลับตาข้างเดียวและเรียกตัวหลิ

สำนักตรวจการรับพระบัญชาจากเกาจงฮ่องเต้ให้สอบทานฎีกาและรายงานการปราบจลาจลเมืองหยางโจวได้เพียงไม่นานก็ประกาศปิดคดีหลิวเยี่ยนซึ่งที่จริงยังอยู่ในช่วงพักถูกเรียกไปประชุมขุนนางด้วยเพื่อฟังผลการวินิจฉัยในฐานะผู้รับผิดชอบหลักของการปราบจลาจลครั้งนี้ผู้บงการให้คนก่อเหตุป่วนเมืองถูกลงโทษรุนแรงที่สุดตามข้อเสนอของผู้ตรวจการเผยโย่ว ขณะที่ผู้สมรู้ร่วมคิดอย่างหู่เกอกลับตัวกลับใจได้ทันและให้ปากคำที่เป็นประโยชน์ จึงได้รับการลดหย่อนโทษเหลือเพียงจำคุกห้าปีทว่าถึงคราวที่ต้องประกาศรางวัลให้แม่ทัพปราบจลาจล เกาจงฮ่องเต้กลับโบกมือส่งสัญญาณให้ขันทีข้างกายหยุดอ่านพระราชโองการแล้วถามหลิวเยี่ยนเองโดยตรง“แม่ทัพหลิวมีผลงานโดดเด่นอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าความสามารถด้านการสู้รบของเจ้าใช้การได้ดีจนเรารู้สึกว่าการให้เจ้าอยู่แต่ในกรมทหารที่หลินอานดูจะเป็นเรื่องเสียเปล่า ถ้าอย่างไรเจ้าลองไปปราบจลาจลที่ชายแดนทิศอื่นดูบ้าง ดีหรือไม่”คำกล่าวของฮ่องเต้คล้ายยกย่องชมเชย แต่สิ่งที่แฝงอยู่คือการหยั่งเชิงซึ่งหลิวเยี่ยนไม่อาจตอบพลาดได้เลยยังดีที่เขาหารือกับชุยซืออวิ๋นมาก่อนแล้ว ถึงได้ช่วยกันคิดหาคำตอบที่น่าจะพอใจกันได้ทุกฝ่าย