《ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!》全部章節：第 171 章 - 第 180 章

เพราะอยู่ที่จวนสกุลชุยแล้วจิตใจวุ่นวาย ชุยซืออวิ๋นจึงบอกกับบิดามารดาว่าจะขอไปอยู่ที่เรือนตากอากาศแถบชานเมืองหลินอ่านสักพักเพื่ออ่านตำราแม้บิดาจะมีสีหน้าแปลกใจอยู่บ้าง แต่พอมารดาเอ่ยปากอนุญาต นายท่านสกุลชุยก็ไม่ได้โต้แย้งภรรยาอีกชุยซืออวิ๋นให้อาเฟิงกับบ่าวอาวุโสอีกสามสี่คนติดตามไป ไม่ได้นำตัวสาวใช้หรือแม่ครัวคนใดไปอีกคุณชายใหญ่สกุลชุยมุ่งมั่นกับการทบทวนตำราตามที่เคยพูดไว้จริงๆ จนกระทั่งจิตใจสงบนิ่งถึงได้กลับมาที่จวนตามเดิม...เขายังมีเรื่องที่ต้องบอกกล่าวเสี่ยวอวี่ด้วยตัวเองอีกด้วย...“พี่ใหญ่ ครั้งหน้าที่ไปเรือนเฉิงฉ่วนท่านพาข้าไปด้วยได้หรือไม่ ข้าก็อยากไปเล่นน้ำและตกปลาที่นั่นเหมือนกันนะ”ชุยซือจิ้งรู้ข่าวว่าชุยซืออวิ๋นกลับมาแล้วก็รีบรุดมาหาทันที นางอยากติดตามเขาไปที่เรือนเฉิงย่วนด้วย ที่นั่นใกล้กลับลำธารซึ่งน้ำไม่ลึกนัก นางสามารถลงไปว่ายน้ำและจับปลาได้“เจ้าอายุสิบสามปีแล้ว อีกหน่อยก็ต้องเรียนรู้การดูแลเรือนกับท่านแม่ ห่วงเรื่องเที่ยวเล่นให้น้อยลงหน่อยเถิด”ที่จริงชุยซืออวิ๋นไม่อยากพร่ำบ่นน้องสาวมากนัก แต่เห็นนางไม่สนใจเรื่องในจวนเลยก็อดไม่ได้ที่จะท้วงติงยิ่งเปรียบเทียบกับเสี่ยว

“นางถึงกับกล้าสาบานให้ตัวเองไม่ตายดี?”ชุยซืออวิ๋นทบทวนคำพูดที่ได้ยินด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ“ขอรับ” อาเฟิงพยักหน้า พยายามเก็บอาการไม่ให้หลุดหัวเราะออกมา “เสี่ยวชิงบอกข้าว่าผู้ที่พูดจาให้ร้ายท่านกับเสี่ยวอวี่คือ สาวใช้ขั้นสองในเรือนนายท่านกับฮูหยิน ชื่อว่าเสี่ยวชุ่ย”“เจ้าไปจัดการให้นางหุบปากทีเถิด” ชุยซืออวิ๋นนวดขมับตัวเองอย่างอ่อนใจ “หากนางไม่ยอมหยุดระรานอาอวี่ก็ขายทิ้งไปเสีย อย่าเก็บไว้ให้รกหูรกตา”อาเฟิงมองคุณชายด้วยสายตาเห็นใจและรับคำสั่งแต่โดยดี ไม่มีท่าทีเอ้อระเหยลอยชายเหมือนปกติเขารู้ว่าคุณชายย้ายตัวเองมาอยู่เรือนเฉิงย่วนไม่ใช่แค่ต้องการท่องตำราอย่างสงบ แต่เป็นเพราะต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับท่านฮูหยินว่าจะอยู่ห่างจากเสี่ยวอวี่จนกว่าการสอบบัณฑิตจะบรรลุผลตามเป้าหมายราชสำนักจะจัดสอบบัณฑิตและสอบวัดความรู้ขุนนางในอีกสองปีข้างหน้า ซึ่งเป็นการจัดสอบครั้งแรกนับจากที่เกาจงฮ่องเต้สถาปนาเมืองหลวงอย่างเป็นทางการนั่นหมายความว่าชุยซืออวิ๋นยังต้องอดทนรออย่างน้อยสองปีชายหนุ่มไม่หวั่นไหวกับเวลาแค่สองปี เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะพ้นวัยสวมกวานที่เป็นสัญลักษณ์ของการเติบโตเป็นผู้ใหญ่พอดี ใน ขณะที่เส

“เจ้าต้มโจ๊กแปดเซียนหรือ” เสี่ยวชิงโผล่หน้าเข้ามาในครัวเล็กซึ่งอยู่ข้างเรือนคุณหนูใหญ่ “หอมมาก!”“อืม” เสี่ยวอวี่ละสายตาจากหม้อดินหันมาตอบสหาย “คุณหนูยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย ตอนนี้นางหลับอยู่ ถ้าตื่นมากลางดึกจะได้มีอะไรรองท้องเสียหน่อย แต่ข้าทำเผื่อพวกเราทั้งเรือนด้วย”“ดียิ่ง!” เสี่ยวชิงปรบมืออย่างยินดี “ข้าหิวแทบตายอยู่แล้ว”ยามที่เสี่ยวชิงรับโจ๊กไปจากเสี่ยวอวี่ก็เอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ “จะให้ข้านำโจ๊กไปส่งให้คุณชายด้วยหรือไม่”ของว่างยามดึกที่ส่งจากเรือนคุณหนูใหญ่ไปให้คุณชายเป็นฝีมือใคร เสี่ยวชิงซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ส่งของตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาย่อมรู้ดี“เจ้ายังกินไม่อิ่มเลยไม่ใช่หรือ ข้านำไปส่งเองก็ได้”“อื้ม!” เสี่ยวชิงพยักหน้าสนับสนุนทันที “เป็นเช่นนั้นได้ก็ดีมาก”ถึงแม้อาเฟิงจะไม่พูดอะไรเรื่องคุณชายกับเสี่ยวอวี่ แต่เสี่ยวชิงรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างระหว่างสองคนนี้ นางอยากให้เสี่ยวอวี่กับคุณชายปรับความเข้าใจกันเสียทีทว่าเสี่ยวอวี่ไปถึงหน้าห้องหนังสือของคุณชายใหญ่แล้วไม่พบใครเลยสักคน ได้แต่ยืนลังเลว่าจะทำอย่างไรดีบ่าวชายในเรือนหลักผู้หนึ่งเดินผ่านมา เสี่ยวอวี่จึงขอแรงเขานำโจ๊กไปส่งให

กล่องสำรับอาหารซึ่งทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วถูกตั้งบนโต๊ะในเรือนคุณชายใหญ่นานหลายสัปดาห์“คุณชายจะให้ข้าเอากล่องนี่ไปคืนที่เรือนคุณหนูใหญ่หรือไม่”อาเฟิงถามเช่นนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง แต่ชุยซืออวิ๋นเพียงยิ้มบางๆ และตอบเช่นเดิมทุกครั้ง“ไม่เป็นไร ตั้งไว้ที่เดิมนั่นแหละ”เสี่ยวอวี่ไม่ยอมมารับมันกลับไป ชายหนุ่มจึงตั้งกล่องสำรับนั้นไว้เตือนใจตัวเองให้สงบนิ่งมากกว่านี้จวนสกุลชุยยังอยู่ในช่วงให้ทุกข์ให้ฮูหยินผู้ล่วงลับ โคมประดับสีขาวยังถูกปลดลงมาไม่หมด คนทั้งจวนต้องกินเจ งดกินเนื้อชุยซืออวิ๋นได้ลิ้มรสหอมหวานของเสี่ยวอวี่แล้ว รู้ว่าเนื้ออ่อนนุ่มของนางชวนให้มัวเมาเพียงใด แต่ยามนี้ไม่ใช่ช่วงเวลาที่จะทำตัวรุ่มร่ามได้ที่เผลอชิมไปหลายคำในคืนนั้นก็ผิดธรรมเนียมมากพอแล้ว ชุยซืออวิ๋นตั้งมั่นที่จะสำรวมกายและใจตัวเองอีกครั้งเขาเห็นเสี่ยวอวี่โอนอ่อนผ่อนตามอย่างน่ารักใคร่ในคืนนั้นจึงนึกกระหยิ่มยิ้มย่องว่านางเองก็มีใจ จึงยอมปล่อยให้นางหลบหน้าหลบตาไปก่อนเพราะเดาว่าคนงามคงเขินอายจะอย่างไรก็ต้องปิดจวนไว้ทุกข์สามปี นางไม่มีทางหนีเขาไปไหนได้พ้น คิดได้ดังนั้นชุยซืออวิ๋นจึงพักเรื่องเสี่ยวอวี่ไว้ก่อนและเริ่มจัด

หัวใจเสี่ยวอวี่เต้นแรงราวกับจะหลุดจากอกยามชุยซืออวิ๋นทาบทับร่างสูงใหญ่ลงมาทั้งตัวเขาประกบปากจุมพิตอย่างต่อเนื่อง เรือนกายอ่อนนุ่มส่วนบนของนางจึงแนบชิดกับแผงอกกว้างจนแทบเป็นเนื้อเดียวหัน“อื๊อ...” เสียงห้ามปรามของเสี่ยวอวี่ติดอยู่แค่ในลำคอนางพยายามดิ้นรนขัดขืน จึงเกิดการบดเบียดเสียดสีที่ทำให้ชุยซืออวิ๋นทั้งรู้สึกเบาสบายและคอแห้งผากอยากบดขยี้นางเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเลือดเนื้อในกายความคิดชั่วแล่นวาบผ่านเพียงครู่เดียว ร่างกายท่อนล่างของชายหนุ่มก็เกิดปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นทันทีเสี่ยวอวี่รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเขาเช่นกันเดิมทีสองขาที่ยังเป็นอิสระของนางปัดป่ายไปมาไม่หยุด หวังจะผลักดันให้เขาออกห่าง กลายเป็นว่าร่างสองร่างกลับสัมผัสถูไถกันและกันมากกว่าเดิมยามนี้ท่อนลำที่มีขนาดไม่เล็กเลยสักนิดขยายตัวจนนาบกับหน้าท้องและส่วนหนึ่งของเนินเนื้อนุ่มตรงหว่างขานางแม้ยังมีเสื้อผ้าขวางกั้นอีกหลายชั้น ไออุ่นจากร่างแกร่งของบุรุษกลับแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในร่างเสี่ยวอวี่พลอยร้อนระอุไปด้วยชุยซืออวิ๋นรับรู้ว่าคนใต้ร่างนิ่งงันไปหลังรู้สึกถึงความปรารถนาที่ขยับขยายอย่างรวดเร็ว จึงปล่อยข้อมือเรียวบางของนางแล