All Chapters of ภรรยาแสนดี แม่ทัพผู้นี้ไม่หย่ากับเจ้า!: Chapter 141 - Chapter 150

เสียงครวญครางด้วยความรัญจวนใจและเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังแว่วมาจากห้องพักในอารามหลวงห้องหนึ่ง ฟังดูแล้วไม่เข้ากับบรรยากาศที่สงบสำรวมภายนอกอย่างยิ่งทว่าห้องนั้นคือที่พำนักชั่วคราวขององค์หญิงรองซึ่งถูกเกาจงฮ่องเต้ส่งมา ‘สงบใจ’ แม้จะมีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้น นางกำนัลและบ่าวรับใช้ไปจนถึงองครักษ์ที่ประจำการอยู่รอบห้องกลับไม่มีสีหน้าประหลาดใจแต่อย่างใดองค์หญิงรองผู้นี้งามเย้ายวนเป็นที่เลื่องลือไปทั่วแผ่นดินราชวงศ์ใต้ และนางเองก็รู้ดีถึงคุณสมบัติของตัวเองในด้านนี้ จึงคุ้นชินกับการเอาตัวเข้าแลกนานแล้ว เพราะความลุ่มหลงในราคะทำให้นางมีอำนาจเหนือบุรุษจำนวนมากจ้าวเสาอันใช้เสน่ห์ของตัวเองในการต่อรอง ครอบงำ และตกรางวัลแก่ผู้ที่ยอมทำตามคำสั่งยามนี้นางกำลังปล่อยตัวปล่อยใจให้องครักษ์เงาซึ่งสมควรจงรักภักดีต่อฮ่องเต้แต่เพียงผู้เดียวครอบครองกายนางอย่างถึงแก่น“ถ้าหากข้าสั่งให้เจ้าปลิดชีพกู้ฮองเฮา เจ้าทำได้หรือไม่”เสียงของจ้าวเสาอันขาดห้วงเพราะโพรงสวาทเบื้องล่างกำลังถูกบุรุษห่มสะโพกเข้าหาอย่างหนักหน่วงเรือนร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องสั่นระริกด้วยความกระสันซ่านเสียว แต่นางไม่ลืมคาดคั้นเอาคำตอบที่ต้องการ“ได้.

“ในที่สุดพวกเจ้าก็เผยหางจิ้งจอกออกมาจนได้”เกาจงฮ่องเต้เอ่ยกับองค์ชายใหญ่และขุนนางตระกูลเก่าแก่คนหนึ่งซึ่งพระองค์แต่งตั้งให้ไปรับตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพพิทักษ์หรดีด้วยตนเอง“เสด็จพ่ออย่ากล่าวหนักเช่นนั้นเลย” องค์ชายใหญ่ผู้มีนามจริงว่าจ้าวเฉินอีตอบโต้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ขอเพียงท่านมองเห็นว่าผู้ใดมีใจเป็นห่วงท่านอย่างแท้จริงก็พอแล้ว”ทหารที่ฟังคำสั่งจากองค์ชายใหญ่แปรขบวนเมื่อผู้บัญชาการยกมือส่งสัญญาณ แม้จะรู้ว่านี่เป็นการก่อกบฏ แต่เมื่อลงเรือโจรแล้วย่อมต้องไปต่อจนสุดทางบุรุษฉกรรจ์พร้อมอาวุธในมือเคลื่อนตัวไปประจันหน้ากับเหล่าองครักษ์วังหลวงที่ตามติดอารักขาฮ่องเต้ และฝ่ายหลังมีจำนวนน้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัดกำลังคนหลักร้อยกับหลักพันแตกต่างกันแน่นอน องค์ชายใหญ่จึงเอ่ยเตือนบิดาตัวเองเพื่อยื่นไมตรีครั้งสุดท้าย“บุตรชายที่ท่านไว้ใจว่าจ้างนักฆ่าของสำนักเซียวเหยาให้ลงมือวันนี้ ข้าได้รับเบาะแสจึงเคลื่อนทหารของกองทัพหรดีเพื่อมารักษาความปลอดภัยของท่าน”“เจ้าอย่าใส่ร้ายข้า!” องค์ชายสี่ร้องตะโกนจากเบื้องหลังฮ่องเต้ แต่สีหน้าร้อนรนปิดไม่มิด “อาศัยแค่ลมปากเจ้าก็คิดจะทำให้เสด็จพ่อหวาดระแวงข้าได้หรือ”

ถ้าหากองค์หญิงรองยอมสงบตัวสงบใจยามอยู่ในอารามหลวง พิจารณาความผิดของตัวเองและไม่คิดมุ่งร้ายต่อผู้ใดอีก นางอาจไม่ต้องเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่ของชีวิตเหมือนที่เป็นอยู่ชุยซืออวิ๋นพยายามไม่ถือสาที่นางมุ่งร้ายซ่งอวี่ถง ด้วยรู้ว่าตนเองก็มีส่วนผิดที่แสดงท่าทีคลุมเครือเพื่อหลอกล่อให้นางทำตามแผนการที่วางไว้ แต่เขาเปลี่ยนใจไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อรับทราบถึงพฤติกรรมของนางทั้งหมดยามเขาติดตามไปส่งซ่งอวี่ถงที่จวนท่านหญิงหลังเหตุกบฏคลี่คลาย สภาพนองเลือดที่เห็นทำให้ขุนนางหนุ่มไม่อาจระงับโทสะอันบ้าคลั่งของตัวเองได้ก่อนหน้านั้นไม่นาน แม่ทัพหลิวผู้เฒ่าได้ส่งข่าวเตือนให้สหายขุนนางทั้งฝ่ายบู๊และบุ๋นเตรียมพร้อมเพื่อป้องกันจวนของตัวเองจากการบุกรุกของกองทัพกบฏ ชุยซืออวิ๋นก็ขอแรงจากหลิวเยี่ยนและหมิงย่วนให้ส่งคนมาป้องกันจวนท่านหญิงของซ่งอวี่ถงเมื่อเหล่ากบฏยกทัพมาถึงเขตอุทยานหลวงที่เป็นสถานที่จัดพิธีล่าสัตว์ กองทัพที่คอยอารักขาฮ่องเต้จำต้องปล่อยผ่านเพื่อให้พวกนั้นตายใจ เช่นเดียวกับทหารพิทักษ์หลินอานต้องปล่อยให้กลุ่มกบฏซึ่งรับหน้าที่โจมตีเมืองหลวงยกพลเข้ามาอย่างง่ายดายทหารกบฏชะล่าใจบุกไปโจมตีจวนแม่ทัพในเมืองหลวงที

ก่อนถึงพิธีเลือกคู่ให้แก่จวิ้นอ๋องและบรรดาองค์ชายที่ไม่ได้ถูกหอบม้วนเข้าไปในความวุ่นวายของการก่อกบฏ ...ยังมีงานมงคลที่คนทั่วหลินอานเฝ้ารอชมอยู่หนึ่งงาน...นั่นคือพิธีสมรสของรองเจ้ากรมคลังชุยซืออวิ๋นและท่านหญิงซ่งอวี่ถงทุกคนรู้ดีว่าชุยซืออวิ๋นเป็นบุรุษผู้เคร่งจรรยามารยาท แต่เมื่อมีผู้ทักท้วงว่าสถานการณ์เช่นนี้ควรเลื่อนการแต่งงานออกไปก่อน ไม่คาดว่าเขาจะคัดค้านเสียงแข็งอย่างยิ่งมีเพียงหลิวเยี่ยนและเกาจงฮ่องเต้ที่เข้าใจชุยซืออวิ๋นกว่าใครคนแรกรู้ดีเพราะเฝ้ามองสหายสะกดกลั้นใจตัวเองมานานหลายปี คนที่สองรู้ดีเพราะว่าขุนนางหนุ่มเปิดเผยเจตจำนงที่จริงจังให้รับรู้ตั้งแต่ขอพระราชทานสมรสด้วยตัวเองเกาจงฮ่องเต้ยังรู้สึกผิดไม่หายด้วยที่บุตรสาวตัวเองเกือบทำลายชะตาดอกท้อของขุนนางหนุ่มจนย่อยยับ จึงรีบออกพระราชโองการปิดปากผู้วิพากษ์วิจารณ์จนเงียบเสียงลงไปได้พระราชโองการนั้นคือการประกาศมอบสินเจ้าสาวแก่ท่านหญิงซ่งอวี่ถงเพื่อแสดงให้เห็นว่าพระองค์สนับสนุนให้พิธีสมรสเดินหน้าต่อไปตามเดิมขบวนเจ้าสาวของท่านหญิงจึงยาวเหยียดและเอิกเกริกไม่แพ้ขบวนเสด็จขององค์หญิงรองซึ่งถูกส่งไปแต่งงานยังดินแดนปู้ถู่ชุยซืออวิ๋น

พิธีฉลองฤดูใบไม้ผลิถูกจัดขึ้นที่ศาลาชมสวนในวังหลวงหลังเหตุกบฏราวๆ สามเดือน เหล่าขุนนางในเมืองหลินอานรู้สึกได้ถึงสายลมที่กำลังเปลี่ยนทิศทางอัครมหาเสนาบดีฉินฮุ่ยถูกกดดันให้ลาพักอย่างไม่มีกำหนดเพื่อเปิดทางให้การไต่สวนคดีแม่ทัพเยว่เฟยดำเนินไปอย่างไร้ข้อกังขาว่าอาจถูกอำนาจมืดแทรกแซงทางด้านราชครูหลี่อ้างถึงอายุซึ่งเพิ่มมากขึ้นทุกวันขอลาจากตำแหน่งที่ปรึกษาฮ่องเต้เพื่อไปใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบที่บ้านเกิดอันห่างไกลจากเมืองหลวงราชครูหลี่แจ้งเรื่องนี้กลางที่ประชุมขุนนาง เกาจงฮ่องเต้ไม่อาจปิดบังสีหน้าแววตาที่ดูเสียดายและเสียใจ ทว่ายังคงพระราชทานอนุญาตให้ราชครูตามคำขอหลังจากนั้นไม่นานฮ่องเต้ก็มีพระราชโองการให้องค์ชายสาม องค์ชายห้า และองค์ชายเจ็ด ซึ่งมีอายุห่างกันราวปีสองปี เข้าร่วมพิธีฉลองฤดูใบไม้ผลิซึ่งจัดขึ้นเพื่อให้เหล่าเชื้อพระวงศ์พบปะคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์และคัดเลือกตัวผู้ที่จะมาเป็นชายาองค์ชายใหญ่กับองค์ชายสี่ต้องรับโทษจากเหตุวุ่นวายที่ก่อไว้ จึงถูกตัดออกจากงานนี้ แต่จวิ้นอ๋องและบุตรของชินอ๋องซึ่งเป็นพระญาติใกล้ชิดที่สุดของฮ่องเต้ถูกเรียกตัวให้เข้าร่วมพิธีด้วยความเคลื่อนไหวทั้งหมดทำให้