Lahat ng Kabanata ng Just Like Cloud By Billionaire : Kabanata 41 - Kabanata 50

Hindi ko alam kung bakit ako nanatiling nakaupo sa parehong coffee shop sa loob ng isang oras. Maraming bagay ang iniisip ko—ang mga email sa trabaho, ang bagong project sa Holmes-Fendi joint venture, at syempre… ang pangalan niya na paulit-ulit na umuukit sa utak ko: Jayden Ryan Fendi. Hindi ko inaasahan na babalik siya sa bansa. Isang taon na siyang nasa abroad, abala sa expansion ng Fendi Group. At sa loob ng isang taon, sinubukan kong kalimutan ang bawat sandali na kasama ko siya, bawat lihim na ngiti, bawat haplos na naramdaman ko sa mansion… pero imposible. Hindi na posible. At heto siya. Nandiyan siya sa lobby ng hotel, kaakit-akit, tahimik, kontrolado—pero may hawak na puwersa na agad na kinikilala ng lahat. Ang mga mata niya, kay dilim at kay lalim, agad na naghanap sa paligid. Hanggang sa tumigil ang tingin niya sa akin. Tumigil ang lahat. Para sa isang segundo, parang nag-freeze ang oras. Ang puso ko, matagal nang humihiling na makita siya, biglang nag-accelerate. Ang in

Hindi ko na siya nakilala sa unang tingin.Hindi siya yung lalaking nakilala ko noon—ang matikas, cold, halos untouchable na si Jayden Ryan Fendi.Ngayon, may ibang aura siya. Mas tahimik, mas matatag. At mas delikado.Delikado sa puso. Sa isip. Sa katawan.Nang tumigil siya sa harap ko sa lobby ng Fendi Group’s new branch, para bang nag-freeze ang oras.“Kaylee,” bulong niya, mababa, may bigat sa bawat titik.Hindi ko sinagot kaagad. Tumitig ako sa kanya, sinusuri bawat galaw niya, bawat expression. Parang sinusubukan niyang basahin ang mga taong hindi niya kilala—pero alam ko, ako iyon. Ako pa rin siya.Pero hindi na ako yung Kaylee na tumakbo palayo sa kanya. Hindi na ako yung insecure girl na natatakot sa bawat titig niya, na iniwasan ang lahat ng attention sa kanya.Ngayon, ako na ang babaeng may sariling mundo. Babaeng may sariling kapangyarihan.At ramdam ko, alam niya iyon.Lumapit siya, hindi mabilis, hindi rin mapusok. Pero sapat para maramdaman ko ang init ng presensya niya

Hindi ko alam kung bakit parang umiikot sa ulap ang mundo ko nung nakaharap ko siya sa mismong conference room ng Fendi Tower. Si Jayden. Mas malamig. Mas tahimik. Pero ramdam mo ang enerhiya niya kahit hindi niya sinasabi ang kahit anong salita. “Kaylee,” simula niya, ngunit hindi siya nagpakita ng ngiti. “We need to talk.” Tumango lang ako, pilit kinokontrol ang kaba. Ang init sa katawan ko. Hindi lang dahil sa galit o takot—dahil sa kanya, sa presensya niya, sa paraan ng paghawak niya sa oras at espasyo sa paligid niya. “Talk?” wika ko, halata ang pagdududa. “Or nagbabalak ka na naman ng cold strategy mo?” Tumayo siya nang dahan-dahan, papalapit sa akin, bawat hakbang niya parang musika ng tibok ng puso ko. Hindi ko maikaila—kahit alam kong galit ako sa kanya, may kakaibang init sa paligid niya. “Hindi ito tungkol sa laro, Kaylee,” mahina ngunit matatag ang boses niya. “Ito tungkol sa… tayo. At sa katotohanan na hindi mo pa rin naiintindihan.” Tumango lang ako, pero hindi a

Ang mga dingding ng conference room ay malamig, mahigpit ang ilaw, at bawat sulok ay may halimuyak ng mamahaling kahoy at leather chairs. Hindi ko alam kung anong mas matindi: ang lamig ng lugar o ang takot na kumakapit sa dibdib ko. Sa kabila ng lahat ng nangyari sa nakaraang taon—ang pagkawala niya, ang mga bulong, ang kahihiyan, ang mga matang nagtatanong sa akin kung sino talaga ako—narito kami muli. At narito rin siya. Si Jayden Ryan Fendi. Nakatingin sa akin ng may lalim na hindi ko kayang basahin. Mas tahimik, mas kontrolado, pero ramdam mo ang tension sa bawat galaw. Ang dating lamig niya noon, ngayon ay may bahid ng init na nagmumula sa isang taong nagbabalik mula sa isang digmaan. Ngunit hindi iyon ang nakakaalis sa akin sa focus. “Kaylee,” sabi niya, boses niya mababa, may bahagyang panghihikayat, parang nananabik na sa isang bagay na matagal nang nakatago. Tumango lang ako, hindi alam kung dapat ba akong magtiwala. Hindi pa rin ako nakasanayan ang bagong Jayden—ang

Ang hangin sa rooftop ng bagong Fendi Group building ay malamig, pero hindi sapat para palamigin ang dugo sa aking mga ugat. Lahat ng mata sa conference room sa ibaba ay nakatutok sa amin—sa akin, sa kanya. Sa akin, na dati’y maliit na katulong sa Holmes Mansion, at sa lalaking dati kong iniwasan sa bawat hakbang sa university—si Jayden Ryan Fendi, billionaire, nakamamanghang presensya na hindi lang kayang patumbahin ng pera kundi ng buong mundo. Ngayon, nakatayo siya sa harap ng press, shareholders, at kahit ng mga nakaraang kakilala namin sa university—ang mga taong noon ay humusga sa akin, pinagtawanan, at hinusgahan dahil sa aking estado. At hindi lang siya nakatayo. Siya ay nagsasalita. Para sa akin. “Enough.” Ang boses niya, mababa, kontrolado, at may matinding intensity na ramdam mo sa dibdib mo. Parang bawat salita niya ay tumatagos sa balat. “Everyone,” panimula niya sa press conference, “I need to clarify something about Miss Kaylee Sydney Carnegie.” Tumigil ako sa pa