Lahat ng Kabanata ng Just Like Cloud By Billionaire : Kabanata 21 - Kabanata 30

Hindi ko alam kung saan ako unang napadaan. Sa kanto ng campus? Sa social media feed? O sa mismong sala ng dormitory ng mga kaibigan ko? Isang bagay lang ang malinaw—lahat ng mata ay nakatuon sa akin. Maliwanag ang liwanag ng cellphone screens sa paligid, may halong curiosity at kasamaan. Parang hindi lang ako nakalagay sa gitna ng atensyon—parang ako ang spectacle, ang palabas na puwede nilang pagtawanan at husgahan. Nagkabit-kabit ang mga larawan. Lahat iyon… ako, ngunit hindi ako. Hindi yung Kaylee na kilala nila sa klase, na tahimik, mapagpakumbaba. Ito yung Kaylee na nagkaroon ng pagkakataong magsuot ng eleganteng gown, maglakad sa mansyon ni Jayden, ngumiti sa mga socialite, at ngayon ay sinisiraan. Shame. Humiliation. Desire. Lahat ng ito ay sabay-sabay sa dibdib ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong umiyak, umalis, o lumaban. Tumigil ako sa tapat ng cafeteria. Nakita ko si Amalia sa kabilang dulo ng silid. Nakatingin siya sa akin, may halo ng pagkadismaya at pagkabigla

Hindi ko alam kung bakit ako nandito.Bawat hakbang papunta sa university hallway ay pakiramdam kong naglalakad ako sa gitna ng apoy. Ang mga matang nakatingin sa akin ay hindi friendly—mas malakas pa sa ilaw ng fluorescent lamps.Naririnig ko ang bulong-bulong sa paligid: “Katulong yun noh? Ang kaya nitong manghalina sa mga lalaki…”“Parang hindi akalaing siya ang kasama ni Jayden Fendi…”Napabuntong-hininga ako at pinilit lumakad nang diretso. Hindi ko inaasahan na may haharang sa akin sa dulo ng corridor.Si Amalia.“Kaylee,” sabi niya, boses na puno ng hinanakit at galit. “Paano mo nagawa ito? Sinadya mo ba?”“Hindi… hindi po ako…”Ngunit hindi ko natapos ang pangungusap. Pinagmasdan ko siya at nakita ko ang malambot niyang mukha, ngunit may bahid ng matinding selos at pagkadismaya. Para bang napilitan siyang maging masama.“Lies… lahat ng ito, Kaylee. Lying about your life, lying about your family… you had no right!”Pinilit niya akong ituwid ang tingin, at naramdaman ko ang biga

Hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot—ang malamig na liwanag ng lampara sa silid niya o ang mga mata niyang tumitingin sa akin sa paraan na parang gusto niyang basagin ang bawat lihim ko.Pumasok ako sa kanyang silid na may dala-dalang kahinaan, pagod, at pakiramdam na halos lumilipad ang puso ko sa kaba. Hindi niya ako inanyayahan. Pero alam kong kailangan ko. Kailangan kong malaman kung ano ang iniisip niya.At narito ako, nakatayo sa tapat niya, habang nakaupo siya sa leather armchair sa tabi ng malaking window. Ang liwanag mula sa kalye ay dumadampi sa kanyang mukha—ginaw at matalim ang mata, halos walang emosyon.“Kaylee,” bulong niya. Panay ang titig niya, parang sinusukat ang bawat galaw ko. “Bakit ka nagsinungaling?”Tumigil ako sa paghinga. Ang simpleng tanong niya ay parang kidlat sa gabi—parang sumabog sa loob ng dibdib ko.Bakit ko nga ba ginawa? Dahil sa kanya? Dahil sa mundo? Dahil sa akin?“Jayden…” nagsimula akong magsalita, pero nahinto agad.Hindi siya umupo. Hi

Hindi ko na alam kung ilang beses kong pinikit ang mga mata bago ako tuluyang umupo sa gilid ng kama sa silid ni Jayden. Tahimik lang ang kwarto, pero ramdam ko ang bigat ng katahimikan—parang bawat sulok ng mansion ay humihinga, nakatingin, nagbabantay sa akin habang pinupunasan ko ang luha na hindi ko na kayang pigilan. Ang mga malalaking kurtina ng bintana ay nakasara, pero ang liwanag mula sa labas ay nagpaalala sa akin kung gaano kataas ang mundo na ito at gaano kaliit ang aking puwang. Ang mundo ni Jayden… ang mundo ng kayamanan at kasikatan… ay hindi para sa isang katulad ko. Dahan-dahan kong binuksan ang maleta. Malinis na suitcase na hiniram ko lamang mula sa storage ng Holmes mansion. Sa loob, pinagsama-sama ko ang mga damit, maliit na mga bagay mula sa aking apartment sa probinsya, at ang ilang personal na gamit na palaging kasama ko. Ang bawat damit na inilalagay ko ay parang bawat alaala na tinatanggal ko sa buhay ko dito—ang mga gabing tumitigil ang oras habang nakating

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang nakikitang lumalayo siyang tao o ang pag-alam na hindi ko siya mahahawakan sa kahit anong paraan.Ang kwarto ni Jayden ay tahimik, lampas sa ordinaryong katahimikan. Tanging tunog ng orasan at malalim niyang paghinga ang sumasabay sa tibok ng puso ko.“Kaylee…” malalim ang boses niya, pero parang may lamig sa hangin. “We need to talk.”Tumayo ako, ramdam ang bawat milimetro ng distansya sa pagitan namin. Ilang hakbang lang, ngunit parang dalawang mundo ang naghihiwalay sa amin.“Anong nangyayari?” tanong ko, hindi masyadong malakas, ngunit ramdam kong pilit kong pinipigilan ang pag-iyak.Tumango siya, tumitig sa akin na may halong lungkot at desisyon. “I have to leave… abroad. Fendi Group needs me for international expansion.”“Leave?” umiling ako, halos hindi makapaniwala. “Para sa… work?”“Partly.” Huminga siya nang malalim. “Partly para protektahan ka.”Hindi ko maintindihan. “Protektahan ako?”“Hindi lahat ng nakikita mo sa social media